Η νέο-αριστερή αισθητική της εξουσίας

Έχω βαρεθεί να διαβάζω για το γκράφιτι και την «ιεροσυλία» στο Πολυτεχνείο. Και μάλιστα αυτό που έχω βαρεθεί πιο πολύ είναι οι κρίσεις από αριστερά που είναι περισσότερες από αυτές που έρχονται από δεξιά.

Λοιπόν το θέμα είναι η αισθητική; Γιατί σεβασμός σε ένα κτίριο που δεν προφέρει εκπαίδευση αλλά παράγει διπλωματούχους άνεργους και εργάτες για τα Γερμανικά εργοστάσια δεν μπορεί να είναι.

Αν το θέμα είναι μόνο αισθητική, τότε είναι πολύ προσωπικό και καλά θα κάνουν να σκάσουν γιατί εμένα αισθητικά μου άρεσε. Μου άρεσε και σαν διαμαρτυρία για ένα κτίριο που σήμερα πρεσβεύει την εκπόρνευση της εκπαίδευσης και σίγουρα όχι την μάθηση.

Τι έγινε, γίναμε εξουσία και γεμίσαμε νέο-αριστερούς που απαιτούν σεβασμό στην ιστορία τούβλων και γύψου; Τι έγινε με τα μυαλά; Στο γύψο για να τα σεβαστούμε;

Ποια φθορά

Διερευνώμενο αδίκημα, σύμφωνα με την εισαγγελία, η διακεκριμένη φθορά αντικειμένου που χρησιμεύει για το κοινό όφελος. Αυτά για το γκράφιτι στο Πολυτεχνείο.

Η φθορά και καταστροφή  της παιδείας τα τελευταία …200 χρόνια τι είδος αδίκημα είναι; Πόση φθορά έχει επιφέρει και ποια εισαγγελία θα ασχοληθεί με αυτό το έγκλημα;

Μήπως το γκράφιτι στο Πολυτεχνείο εκφράζει αυτή ακριβώς την αηδία και το καλύπτουμε με δικαιολογίες περί …αισθητικής και άλλες τέτοιες αηδίες;