Τι είδε ο Φιλανδός!!!

Ένα πολιτικό συμβούλιο στυλ Βορείου Κορέας

2012-01-16T00:05:00.003+02:00

Ακούγοντας και διαβάζονταςγια όσα συνέβησαν και λέχτηκαν κατά τη διάρκεια του πολιτικού συμβουλίου τουΠΑΣΟΚ και ειδικά την ομιλία του Γιωργάκη δεν μπορούσα να μην θυμηθώσυνεδριάσεις του πολιτικού γραφείου της Βορείου Κορέας. Σε αυτές τις συνεδριάσειςκαι ειδικά στις αρχές του 2000 και ενώ ο κόσμος στην κυριολεξία πέθαινεαπό πείνα το πολιτικό γραφείο του κόμματος για μέρες και με πολύωρες ομιλίες ασχολιότανμε το …τέλος του καπιταλισμού και την παρακμή της Νότια Κορέας.

Όταν ο πρόεδρος της ...Βόρειας Κορέας μιλάει!!!

Δεν ζω στην Ελλάδακαι έτσι οι εικόνες που έχω είναι μόνο από αυτά που μου λένε φίλοι και γνωστοίή από το διαδίκτυο αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ο κόσμος πεινά δεν έχει σημασίαπως θέλουν να το κουκουλώσουν – όπως έκανε και η κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας. Καιόσο επαναστατικά και αν ήταν τα λόγια του τέως πρωθυπουργού ακουγόταν καλά σανθεωρία ή προεκλογική ομιλία για τα αυτιά των τελευταίων πιστών, αλλά είναι πολύαργά για τέτοιας μορφής ενέργειες και η κατάσταση απαιτεί δράση. Και δράση δενυπάρχει.

Το πιοσυγκλονιστικό σε αυτά που διάβασα ήταν ότι ενώ κατήγγειλε τον παλαιοκομματισμό ηομιλία του ήταν παράδειγμα παλαιοκομματισμού που αναλώθηκε περισσότερο από μια ώρακαταγγέλλοντας για τα πάντα, από το προπατορικό αμάρτημα μέχρι την βύθιση τουΤιτανικού τις κυβερνήσεις της ΝΔ.

Και φυσικά ο επίλογοςμε την απόλυτη στήριξη του τέως συμβούλου του Σημίτη δεν μπορεί παρά να σε οδηγήσεισε θεωρίες συνομωσίας.

Όταν ο Olli Rehn θυμώνει!

2012-01-15T00:48:00.003+02:00

Η Standard & Poor's ανακοίνωσετην υποβάθμιση της Γαλλίας και αμέσως ο κατάπληκτικτος και γραφικός Olli Rehn άρχισε να σκίζει τα ιμάτια του και να ουρλιάζει στη Φιλανδίαότι «κάποιοι κέρδισαν πολλά λεφτά με αυτή την ενέργεια». Και τώρα εγώ ο ηλίθιοςερωτάω, τώρα που έγινε στη Γαλλία το ανακάλυψε ο Olli Rehn; Όταν συνέβαινε στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία,στην Ισπανία και στη Ιταλία ο OlliRehn κοιμόταν;

Και μάλιστα βγήκεστην φιλανδική τηλεόραση και άρχισε να μιλεί για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και ανάγκηελέγχου αυτών των τραπεζιτικών οίκων αξιολόγησης. Και σαν να ξέχασε να μιλήσειγια εγγυήσεις – τις φιλανδικές εγγυήσεις – και πόσα κέρδισε η Φιλανδία από το κατρακύληματης Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας.

Τρομακτική σύμπτωσητην ιδία μέρα φιλανδική στατιστική εταιρία ανακοίνωσε ότι οι Φιλανδοί είναι απότους βόρειο-ευρωπαιους που «παίζουν» περισσότερο στο χρηματιστήριο!

Aγγλικό δίκαιο

2012-01-15T00:09:00.002+02:00

«Εκλογές τώρα θα καταστρέψουντην χώρα» λέει η κυβέρνηση. Η δέσμευση στο «αγγλικό δίκαιο» είναι απαραίτητη προϋπόθεσηγια την ολοκλήρωση του κουρέματος και της συνέχειας του δανεισμού, λέει ο τέως σύμβουλοςτου Σημίτη και νυν «λαοπρόβλητος» κατά Ψυχάρη και Μπόμπολα, πρωθυπουργός. Ναι, αυτόςακριβώς που μεθόδευσε λογιστικά την είσοδο της Ελλάδας στην ευρώ-ζώνη.

Και έτσι για ναμην ξεχνάμε τα απαραίτητα, αυτό ακριβώς το «αγγλικό δίκαιο» δεν είναι που έχει καταστρέψειοικονομικά απομυζώντας κάθε μορφής πόρου τις αφρικανικές χώρες, αυτός δεν είναιπου έχει καταστρέψει από τη γέννηση του τη Μέση Ανατολή και αυτό ακριβώς δενείναι που παραχωρεί σε εγγλέζους συνταξιούχους και «επενδυτές» τις περιουσίεςτων ελλήνων στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο;

Τελικά ξεπουλάνετα πάντα;

Το άγαλμα!!!

2011-01-18T12:48:00.001+02:00

Στην Ελλάδα η οικονομική κατάσταση απ ότι φαίνεται χειροτέρεψε και την ιστορική μνήμη. Έτσι εν ενεργεία πολιτικός χρεώνει με 160 εκατομμύρια Ευρώ, οικονομικά κατεστραμμένο δήμο με ένα άγαλμα για να τιμήσει και να αθωώσει πολιτικό που συμμετείχε στην σημερινή καταστροφή της Ελλάδας.

Δόθηκε αμνησία στον διορισμένο/δωτό δύο φορές από το παλάτι και τη χούντα πρωθυπουργό, στον άνθρωπο που αμνήστευσε τους χουντικούς και μετά από πίεση έστειλε κάποιους λίγους στα δικαστήρια, στον άνθρωπο που τσιμέντωσε την Ελλάδα και θεμελίωσε το πολιτικό σύστημα της ρουφιανιάς, του ρουσφετιού, της λαμογιάς και της αποστασίας.

Άντε και άγαλμα του Αντρέα στην Ομόνοια, του Γιωργάκη στην Ηλεία, του Σημίτη στον Κορυδαλλό και του Κωστάκη στη Σπιναλόγκα!

Ο ξηρός “δημοσιογράφος”

2009-12-10T10:16:00.004+02:00

Το διαδίκτυο παρέχει την πολυτέλεια σε όλους να συνυπάρχουν, από τα διαμάντια μέχρι τα σκουπίδια και είναι σημαντικό τουλάχιστον κατά την άποψή μου ότι αφενός τα σκουπίδια δεν υπερτερούν από τα διαμάντια και αφετέρου με την ποικιλία που διαθέτει να δίνει ατελείωτες εναλλακτικές στον αναγνώστη. Έτσι αν δεν σ' αρέσει κάτι απλά ...προχωράς στο επόμενο. Αυτά φυσικά ισχύουν και για το Ελληνικό διαδίκτυο.

Κατά τη γνώμη μου στο Ελληνικό διαδίκτυο υπάρχουν πολλά διαμάντια αλλά υπάρχουν και κάτι σκουπίδια ...αξεπέραστα, που αν υπήρχε παγκόσμια κλίμακα σίγουρα θα κρατούσαν αρκετά υψηλές θέσεις. Και κατά τη γνώμη μου το site του γνωστού “δημοσιογράφου” σίγουρα βρίσκεται στη κορυφή ...των σκουπιδιών. Κατά περιόδους ρίχνω καμιά ματιά και εντυπωσιακά δεν με εκνευρίζει πια, απλά με αηδιάζει και μου υπενθυμίζει τους λόγους που με έκαναν να φύγω από την Ελλάδα.

Την περίοδο που ξεκινούσα τις γελοιογραφίες στις Ελληνικές εφημερίδες, ξεκινούσε και ο Μάκης. Λοιπόν ο άνθρωπος σίγουρα δεν είχε ταλέντο στο σκίτσο αλλά εκεί που ήταν πια απελπιστικός ήταν στη σύλληψη ιδέας, η μεταφορά της στο χαρτί και τα κείμενα. Συνήθως τα “καλά” του σκίτσα ήταν παράφραση άλλων που είχαν μπει λίγες μέρες νωρίτερα από καταξιωμένους γελοιογράφους και δη του Μητρόπουλου. Ομολογώ ότι έδειξε εξυπνάδα εγκαταλείποντας την γελοιογραφία – ή ίδια τον είχε εγκαταλείψει από την αρχή – αλλά δεν περίμενα ποτέ την στροφή στη δημοσιογραφία! Και επειδή αισθάνομαι πολύ περήφανος που υπηρετώ και υπηρέτησα για πολλά χρόνια το κόμικς και τη γελοιογραφία χαίρομαι που μετέφερε τον ατάλαντο βόθρο του σε άλλο τομέα, - πιθανώς κατάλαβε ότι στη γελοιογραφία δεν υπάρχει χρήμα αλλά μεράκι - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν λυπάμαι για το κακό που βρήκε την δημοσιογραφία. Και δυστυχώς το κακό είναι μεγάλο γιατί είναι τιμή να είσαι ερευνητής δημοσιογράφος αλλά άτιμο να είσαι χαφιές της παραδημοσιογραφίας.

Αλλά αρκετά με την εισαγωγή, παραδέχομαι ότι αυτό που με υποκίνησε να γράψω κάτι για τον “δημοσιογράφο” είναι κάτι που έγραψε ο ίδιος – από ότι έχω καταλάβει καλύπτεται πίσω από τη στήλη Αλ Καιντα του site ιδιοκτησίας του και με το όνομα “Ζούγκλα”, φαντάζομαι ο τίτλος περιγράφει την πνευματική του κατάσταση – και έχει σχέση με τη διαμάχη που έχει ξεκινήσει και συντηρεί ο ίδιος χωρίς ανταπόκριση με το Indymedia.

Γράφει λοιπόν ο ...”δημοσιογράφος”:
@ Μήπως θέλουν επίσης να τους εξηγήσουμε γιατί ο Χριστόδουλος Ξηρός επιλέγει το “zougla.gr”, για τη δημοσίευση των άρθρων του;

Δηλαδή τι θέλει να μας πει ο ποιητής ...συγνώμη ο ..."δημοσιογράφος"; Ελάτε εδώ γιατί εγώ έχω τους καλύτερους τρομοκράτες; Μήπως νιώθει ο Μάκης ιδεολογική συγγένεια με τον Ξηρό και γι αυτό του δίνει βήμα; Και συγγένεια σε ποια ιδεολογία; Ο Ξηρός τώρα που αποκαλύφτηκε και ξεσκεπάστηκε έχει αποδειχτεί ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα γραφικό τύπο που την είδε επανάσταση. Μήπως ότι ο “δημοσιογράφος” όπως περήφανα δηλώνει είναι ο μοναδικός που δίνει βήμα σε αυτόν τον Ξηρό δείχνει κάτι για τον εαυτό του και έχει πιαστεί αντί για Μάκης, Κώτσος;

Στο συγκεκριμένο “δημοσιογράφο” θα επανέλθω γιατί πως να το κάνουμε, το κιτς έχει την πλάκα του!

Ο Obama και ο Χατζηνικολάου!

2009-11-18T10:33:00.003+02:00

Τη στιγμή που ο Barack Obama καταγγέλλει στη Κίνα τη λογοκρισία του ίντερνετ και μιλάει για το δικαίωμα στη πληροφόρηση και στην ανωνυμία στην Ελλάδα ο Χατζηνικολάου και ο Χρυσοχοϊδης ψάχνουν να βρουν τρόπους να ποινικοποιήσουν αυτή την ανωνυμία και το δικαίωμα της έκφρασης.

Πως είναι δυνατόν σε ένα κράτος που απειλεί και προσπαθεί να ποινικοποιήσει την προσωπική άποψη να νιώθει ο καθένας άνετα στη χρησιμοποίηση του πραγματικού του ονόματος και να μην καταφεύγει στην ανωνυμία.

Όσο γι' αυτούς που νιώθουν θιγμένοι ας θυμηθούν ότι τα τηλεοπτικά παράθυρα που συμμετέχουν συχνά τους βοηθάνε να αυτοεξεφτιλιστούν περισσότερο από κάθε ανώνυμο blog. Παράλληλα η συνεχή τους προβολή, η συχνά προκλητική τους ζωή και η ένταξή τους στα ...δημόσια πρόσωπα έχει και το αντίτιμό του που είναι υποχρεωμένοι να αποδεχτούν!

Άντε να χαθείτε μυρμηγκάκια φασίστες

Η αποχή

2009-06-10T11:33:00.004+03:00

Άρθρο από το καθημερινό περιοδικό Ovi:

Τις τελευταίες μέρες και ειδικά μετά τις Ευρώ-εκλογές, ακούω συνέχεια δημοσιογράφους, πολιτικούς, αναλυτές αλλά και απλούς συμμετέχοντες σε ραδιοφωνικούς σταθμούς ή bloggers να ωρύονται σε κάθε τόνο και τρόπο για την αποχή. Και έχω ακούσει ασύλληπτα πράγματα όπως “αυτοί που δεν πήγαν να υπηρετήσουν το υπέρτατο δημοκρατικό τους δικαίωμα είναι ανόητοι και υποκινούμενοι!” και θα μου συγχωρέσετε την ερώτηση αλλά ...πάτε καλά; Κάποιος που στην πραγματικότητα εξασκεί το υπέρτατο δικαίωμα του να ψηφίσει ή όχι και αποφασίζει αρνητικά, αποκαλείται ανόητος; Λυπάμαι αλλά αυτό δεν είναι δείγμα δημοκρατίας αλλά δείγμα απόλυτου φασισμού.

Για να δούμε λοιπόν, εγώ δεν ψηφίσω στην Ελλάδα, όχι γιατί δεν έχω το δικαίωμα ψήφου στην Ελλάδα ή γιατί δεν μπορούσα αλλά γιατί παράλληλα έχω και το δικαίωμα ψήφου στη χώρα που ζω μόνιμα και είναι μόνιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εδώ, σε αυτή την πρόταση κατά την γνώμη μου υπάρχει η πεμπτουσία αυτών των εκλογών και είναι ακριβώς το σημείο που επιμελώς κατά τη γνώμη μου ξεχνάνε οι πάντες να υπενθυμίσουν και να αναφέρουν.

Στις ευρώ-εκλογές δεν ψηφίζω τη Ν.Δ. του Καραμανλή, το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου ή το Keskusta του Vanhanen αλλά ψηφίζω για αυτόν και αυτήν που θα με αντιπροσωπεύσει και θα με προστατεύσει στο υπέρτατο νομοθετικό ίδρυμα της Ευρώπης, την Ευρώ-βουλή και που οι αποφάσεις του έχουν άμεση εφαρμογή από την απλή καθημερινότητα μου μέχρι τα πολύπλοκα οικονομικά θέματα. Αλλά αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα, οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν ψηφίσαν με αυτά τα κριτήρια και σε καμιά από τις ψηφοφορίες που έχουν γίνει από την αρχή του θεσμού δεν ψηφίσαν με αυτά τα κριτήρια. Οι Ευρωπαίοι πολίτες και σε αυτό φταίνε οι εθνικές κυβερνήσεις τα κόμματα και τα ΜΜΕ, ψηφίσαν με εθνικά κριτήρια. Ψηφίσαν Καραμανλή και Παπανδρέου. Και αυτό ισχύει για όλα τα Ευρωπαϊκά μέλη-χώρες. Οι Φινλανδοί για τους ίδιους ακριβώς λόγους ψηφίσαν Vanhanen και οι Γάλλοι Sarkozy αδιαφορώντας για το ρόλο του αντιπροσώπου τους στην Ευρώ-βουλή και αδιαφορώντας για τα δικαιώματα τους που διακυβεύονται καθημερινά και που για τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα προστατεύονται από ξενόφοβους και ρατσιστές όπως αυτοί του ΛΑΟΣ και του Φιλανδικού True Finns! Από τη μιά λοιπόν αδιαφορία για τους θεσμούς που διέπουν την Ε.Ε. και από την άλλη η εσωτερική πολλές φορές καιροσκοπική μικροπολιτική.

Αυτή είναι η αλήθεια και τα διλήμματα που είχαν να αντιμετωπίσουν πολλοί ψηφοφόροι που συνειδητά απείχαν από τις εκλογές. Ένα μάθημα που το πήρα καλά από την πολύχρονη μου πολιτική η δημοσιογραφική δραστηριότητα είναι ότι ο λαός έχει και γνώση και ένστικτο που δεν θα έπρεπε ποτέ να υποτιμάμε, κάτι που δυστυχώς πολιτικοί, δημοσιογράφοι και αναλυτές κάνουν πολύ συχνά. Οποιεσδήποτε λοιπόν κινήσεις ακολουθήσουν, κινήσεις εντυπωσιασμού και για επικοινωνιακούς λόγους θα έχουν ένα και μόνο αποτέλεσμα, το εφήμερο να γίνει μόνιμο και στο τέλος να μετράμε με θλίψη αυτούς που ψηφίζουν.

Στην Ελλάδα, μιας και εκεί με πονάει περισσότερο, τις τελευταίες δύο δεκαετίες αποκτήσαμε ένα νέο κριτήριο – αυτό που ακόμα και οι δικτάτορες αποτύχανε να εφαρμόσουν – το κριτήριο της Ελληνοφροσύνης και παράλληλα αποκτήσαμε και Ελληνόμετρα με βάση μέτρησης το πόσες φορές την ημέρα λες ότι η Μακεδονία είναι Ελληνική και ότι ο εχθρός είναι η Τουρκία. Έτσι ακόμα και η σκέψη ότι και αυτοί στα βόρεια σύνορα έχουν το δικαίωμα ονόματος ακούγεται σαν εθνική προδοσία. Ακόμα και το ΚΚΕ, ναι αυτό το διεθνιστικό ΚΚΕ αποφεύγει με πολύ προσοχή το σκόπελο Μακεδονία και φροντίζει στις ψηφοφορίες να ανταγωνίζεται το ΛΑΟΣ σε εθνικοφροσύνη.

Ναι υπάρχουν και οι άλλοι, αυτοί που χαρακτηρίζονται αφελώς apolitic, το αφελώς το εννοώ στη βάση ότι κανένας δεν έχει σκεφτεί ότι δεν είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος αλλά η έλλειψη κινήτρου που τους κρατάει μακριά από την κάλπη. Όταν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι αποκαλούν ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί, καιροσκόπους, απατεώνες, καταχραστές και κλέφτες γιατί ο απλός ψηφοφόρος να έχει διαφορετική γνώμη; Και ποιός τίμιος, αγνός και ιδεολόγος θα εμπλεκόταν με την πολιτική εάν από την αρχή της καριέρας του θα ξεκινούσε με τη ρετσινιά ότι είναι καιροσκόπος, απατεώνας, καταχραστής και κλέφτης; Αυτό που κυριαρχεί στη συνείδηση του πολίτη είναι ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι!

Ο κόσμος που δεν ψήφισε και προτίμησε τις παραλίες απείχε γιατί βλέπει ότι το σύστημα είναι σάπιο και χρειάζεται ριζικές αλλαγές και μόνο ότι έκανε τους πάντες να αναρωτιούνται και να ανησυχούν ακόμα και να φασιστοποιούν το διάλογο με το να τους αποκαλούν ανόητους και υποκινούμενους δείχνει ότι η αποχή σαν διαμαρτυρία και δημοκρατική στάση είχε απόλυτη επιτυχία! Αυτό που μένει είναι να δούμε την αντίδραση του συστήματος και εάν θα αλλάξει κάτι ή θα λέμε τα ίδια σε λίγα χρόνια και αυτή τη φορά θα είναι με αφορμή τις εθνικές εκλογές.

Ένας Έλληνας πρόεδρος στο Ελσίνκι

2009-05-06T08:35:00.002+03:00

Άρθρο από το περιοδικό Ovi magazine!

Τελικά ποιός κυβερνάει αυτή τη χώρα; Θυμάται κανείς την ρητορική ερώτηση του εθνάρχη Καραμανλή; Τρομακτικό αλλά όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια πολλά από όσα είπε ο εθνάρχης δεκαετίες πριν είναι ακόμα επίκαιρα, πιθανώς βοηθάει και η παρουσία του ανιψιού στο πρωθυπουργικό μέγαρο που καθημερινά επιβεβαιώνει ότι αυτή η χώρα είναι ένα τεράστιο φρενοκομείο!

Το σύνηθες για μια κυβέρνηση προ Ευρώ-εκλογών που παίζουν περισσότερο το ρόλο δημοψηφίσματος για κυβέρνηση και αντιπολίτευση παρά ενδιαφέρον για τα της Ευρώπης είναι να παρουσιάζει το έργο της για το διάστημα που πέρασε σε μιας μορφής υπενθύμισης και επιβεβαίωσης. Στην Ελλάδα όλοι έχουν περάσει στο επόμενο επίπεδο, αυτό της συγκάλυψης. Συγκάλυψη για σειρά σκανδάλων που εμπλέκεται δυστυχώς με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο όλη η πολιτική ζωή της Ελλάδος με τους Νεοδημοκράτες να κυριαρχούν προς το παρόν. Εικοσάχρονη εμπειρία βέβαια μας υπενθυμίζει ότι ουδείς αναμάρτητος.

Και καλά η Νέα Δημοκρατία να φύγει αλλά ποιός θα τους αντικαταστήσει; Το διαφανές και αναμάρτητο ΠΑΣΟΚ του Τσοχατζόπουλου; Και μόνο η σκέψη φέρνει ανατριχίλες. Βέβαια υπάρχει και το ρητό, ανάμεσα στους τυφλούς διαλέγουμε τον μονόφθαλμο αλλά και πάλι είναι ο Γιώργος Παπανδρέου ο μονόφθαλμος; Περισσότερο για αλλήθωρος φαίνεται!

Τώρα πως μου ήρθαν αυτά, απλά προσπαθούσα να φανταστώ τι μπορεί να λέει ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας που αυτές τις μέρες επισκέπτεται την Φιλανδία στην Φινλανδή ομόλογό του Τάργια Χάλονεν. Η πρόεδρος της χώρας που την τελευταία δεκαετία καταλαμβάνει μια από τις πρώτες θέσεις στον κατάλογο των κρατών χωρίς διαφθορά και η Ελλάδα των Παυλίδη, Ρουσόπουλου, Εφραίμ, Siemens και ακόμα δεν ξέρουμε πόσα ακόμα μιας και κάθε βδομάδα εμφανίζεται και ένα καινούργιο σκάνδαλο που επιβεβαιώνει ότι όλες οι προκαταλήψεις για την Ελλάδα που αντιμετωπίζουμε οι μόνιμοι κάτοικοι εξωτερικού για την Ελλάδα δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα.

Ή θα μιλήσουν για επενδύσεις; Το πιθανότερο είναι οι Έλληνες να επενδύσουν στη Φιλανδία παρά οι Φινλανδοί στην Ελλάδα, άλλωστε οι επιχειρηματίες για το κέρδος τους ενδιαφέρονται! Η μήπως θα μιλήσουν για εκπαίδευση, θέματα ασφάλειας ή για τεχνολογία; Και η αναφορά και μόνο αυτών των θεμάτων φέρνει γέλια ή καλύτερα κλάματα. Όχι γιατί η Ελλάδα δεν είναι ικανή και δεν έχει τους ανθρώπους που μπορούν να αντιπροσωπεύσουν την χώρα σε όλα τα ανωτέρω θέματα αλλά γιατί έχει μια κυβέρνηση που έχει ένα και μοναδικό σκοπό, να μποϊκοτάρει κάθε προσπάθεια προόδου. Για μας που ζούμε στη Φιλανδία ξέρουμε πολύ καλά ότι οι Φινλανδοί έχουν ένα μόνιμο πρόβλημα αυτοεκτίμησης, ευτυχώς λοιπόν που υπάρχει η σημερινή Ελλάδα του κ. Καραμανλή για να τους βοηθείσει να νιώσουν καλύτερα.

Τώρα θα μου πείτε τι θα κάνει ο Παπούλιας στη Φιλανδία. Ο Κάρολος Παπούλιας υπήρξε σε όλη τη διάρκεια της πολιτικής του ιστορίας ένας πολιτικός χαμηλών τόνων, πιστός στον ιστορικό πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παπανδρέου. Ακόμα και τη περίοδο των σκληρών συγκρούσεων με τον σε πολλές περιπτώσεις υπερπληθωρικό Πάγκαλο φρόντιζε να κρατάει στάση αναμονής και υπομονής. Το όνομα του δεν βρέθηκε ποτέ μπλεγμένο σε σκάνδαλο και ίσως σε αυτό και να οφείλεται η επιλογή του από τον δεξιό Καραμανλή για τη θέση του Προέδρου σαν εξόφληση προηγούμενου γραμματίου προς το ΠΑΣΟΚ όταν υποστήριξε τον Στεφανόπουλο.

Όμως ρυθμιστής του πολιτεύματος στην Ελλάδα είναι σχετικά ανίσχυρος και στην πράξη διακοσμητικός, έτσι ο πρόεδρος της δημοκρατίας περιορίζεται σε εθιμοτυπικές επισκέψεις σε χώρες του εξωτερικού απλά για να υπενθυμίσει την ύπαρξη της Ελλάδας και πιθανώς μια σειρά από θέματα που απασχολούν διαχρονικά τις Ελληνικές κυβερνήσεις όπως το Κυπριακό και το Μακεδονικό. Γι' αυτό βρίσκεται και στην Φιλανδία!

Οι Φινλανδοί βέβαια από την πλευρά τους έχουν και αυτοί το λόγο τους μιας και χρειάζονται σε δικά τους θέματα όπως θέματα μετανάστευσης, ασφάλειας και εργασιακής πολιτικής την υποστήριξη μέσα στην ΕΕ χωρών που όπως και η Φιλανδία βρίσκονται στην δεύτερη ταχύτητα και όχι στον κύκλο των ισχυρών. Και βέβαια όπως είπα και παραπάνω βοηθάει και την αυτοεκτίμησή τους η ύπαρξη χωρών μέσα στην ΕΕ που πιθανώς να έχουν και την ανάγκη τους!

Κατά τα άλλα ο Παπούλιας δεν είναι αυτός που κυβερνάει την Ελλάδα αλλά ο Καραμανλής με όλη την κουστωδία που αποδεικνύει αυτό που είπε ο εθνάρχης ότι η Ελλάδα είναι ένα σχιζοφρενές φρενοκομείο με Ρουσόπουλους, Παυλίδιδες και τα άλλα παιδιά!

Ενας Φιλανδός με ...συνείδηση

2008-06-22T09:16:00.003+03:00

Για όσους θέλουν σήμερα στο Ovi magazine έχουμε εδώ μια καταπληκτική συνέντευξη από ένα φυλακισμένο αντιρρησία συνείδησης στη Φιλανδία!

Για να δείτε ότι κάποια πράγματα δυστυχώς ...συμβαίνουν και αλλού!

H συνέντευξη είναι στα Αγγλικά, αλλά κάνετε μια προσπάθεια, είναι πολύ ενδιαφέροντα όσα λέει!

Τέσσερα σκάνδαλα και μια κηδεία!

2008-06-21T09:13:00.001+03:00

Ένα άρθρο αναδημοσίευση από το Ovi magazine

Μήπως αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα συνέχεια τα τελευταία χρόνια δεν δείχνουν απλά ότι κάτι πάει στραβά με τις δομές του πολιτικού συστήματος αλλά ότι κάτι πάει πολύ στραβά με όλες τις κοινωνικές δομές; Ότι βρισκόμαστε στο μέσον μιας κοινωνικής κρίσης; Και μήπως τη λύση σε αυτό που πάει στραβά και το πολιτικό σύστημα αποτυγχάνει να εντοπίσει και να διορθώσει έχει αναλάβει να το διορθώσει μια εξ ίσου άρρωστη κοινωνία;

Ζώντας μακρυά από την Ελλάδα και απολαμβάνοντας μια κοινωνία πρόνοιας, αν και το αποφεύγω τουλάχιστον συνειδητά δεν μπορώ να μην κάνω συγκρίσεις και βέβαια πέρα από τον μύθο η Σκανδιναβία είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση από την Ελλάδα ή τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες χωρίς αυτό να σημαίνει οτι το σύστημα δεν λειτουργεί από ανθρώπους με πάθη και σφάλματα. Το έχω εξηγήσει και παλαιότερα πολλές φορές ότι η όποια σύγκριση πρέπει να πάρει υπ' όψιν τις ιστορικές και τις κλιματολογικές συνθήκες που ορίζουν το περιβάλλον, έτσι η όποια σύγκριση του εκπαιδευτικού συστήματος για μένα είναι τουλάχιστον δύσκολη εάν όχι εσφαλμένη. Παράλληλα σε χώρες που το χειμώνα η θερμοκρασία φτάνει τους -30 βαθμούς Κελσίου η κοινωνική πρόνοια είναι τουλάχιστον θέμα επιβίωσης, ζωής και θανάτου.

Το ξέρω ότι από πρώτη ανάγνωση δεν φαίνεται αλλά αφορμή για αυτές τις σκέψεις και τις συγκρίσεις την έδωσαν τα τέσσερα – κορυφαία από τα πολλά – σκάνδαλα που συγκλόνισαν την Ελλάδα τους τελευταίους μήνες, η παρακολούθησή τους μέσω ίντερνετ πάντα με παράλληλη ακρόαση της αντίδρασης του κόσμου από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς όπου ακροατές επικοινωνούν τηλεφωνικά με παραγωγούς εκφράζοντας άποψη και τέλος οι προσωπικές μου επικοινωνίες με φίλους και γνωστούς.

Κατ' αρχή τα τέσσερα σκάνδαλα ξεκινώντας με το κατ' εμένα κορυφαίο αυτή τη στιγμή, το σκάνδαλο της Siemens! Μίζες εκατομμυρίων υπήρξαν, το θέμα είναι που πήγαν αυτά τα λεφτά και τι πήραν οι ...δωρητές σε αντάλλαγμα. Επειδή έχω κάνει και ο ίδιος έρευνα σε παρόμοιο σκάνδαλο αυτό που έμαθα είναι ότι τα λεφτά είναι πάντα πολύ περισσότερα από όσα φαντάζεσαι, ότι αυτοί που πήραν το μεγαλύτερο ποσοστό ήταν οι μεσάζοντες – αυτοί που ξέρουν την κατάλληλη επαφή και μπορούν να στήσουν τη συνάντηση και αυτοί που από πλευράς 'δωρητή' βρήκαν αυτόν που θα κάνει την επαφή, - κάποιοι μέσα στην εταιρία που διαχειριζόντουσαν το ποσό μιας και πρόκειται για 'αόρατο' ποσό που δεν παιρνα από κανένα λογιστικό η φορολογικό βιβλίο άρα κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει φανερά κανέναν και τέλος ο τελικός αποδέκτης που δεν είναι και απαραίτητα αυτός που θα κάνει και τη χάρη.

Άρα εάν θέλουν τους πραγματικούς ένοχους που διαπράξουν την απιστία ή καλύτερα το έγκλημα πρέπει να ψάξουν μεταξύ των λοχαγών και όχι των βασιλιάδων. Ακόμα ένα σημαντικό σημείο στη περίπτωση χρηματισμού πολιτικών είναι ότι πολλές φορές όλη αυτή η αλυσίδα συνενόχων δεν έκανε τίποτα απολύτως προς την έκβαση του αποτελέσματος για τον απλό λόγο ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα και το μόνο που κάναν ήταν να πουλήσουν ακριβά ένα αποτέλεσμα που δεν επηρέασαν αλλά το ξέραν και εκεί είναι το κλειδί τις περισσότερες φορές, στους κρατώντες τη πληροφορία την κατάλληλη στιγμή για την εξέλιξη της συνωμοσίας. Από εμπειρία σας λέω ότι τις περισσότερες φορές οι πολιτικοί που εμπλάκησαν είχαν απόλυτη άγνοια παρ' όλο ότι διασυρθήκαν καταστρέφοντας καριέρες και οικογένειες. Παράλληλα στον κανιβαλίστηκο χώρο της πολιτικής τις περισσότερες φορές επ' ευκαιρία τέτοιων σκανδάλων που η λάσπη κυριαρχεί βρίσκεται και η ευκαιρία για ξεκαθάρισμα πολιτικών λογαριασμών. Το τραγικό σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι τα βέλη είναι ...οικεία!

Με τα παραπάνω δεν θέλω με τίποτα να αθωώσω τον τον Σημίτη, τον Τσουκάτο, τον Κυριάκο Μητσοτάκη ή όποιον άλλο πολιτικό εμπλέκεται με το θέμα Siemens, απ' εναντίας πιστεύω ότι όποιος εμπλέκεται έστω και έχοντας απλή γνώση του τι συνέβαινε θα πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά.

Και λέγοντας έστω και την παραμικρή ανάμειξη έρχομαι στο δεύτερο σκάνδαλο, αυτό του Ζαχόπουλου και του γραμματοκομιστή Αθανασιάδη και με όλα τα παρακλάδια που αποκαλύφθηκαν. Το συγκεκριμένο σκάνδαλο δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα οικογενειακό δράμα με πολύ δόση κλειδαρότρυπας και όπως συνήθως είδαμε το δέντρο και χάσαμε το δάσος βάζοντας στη φυλακή μια κοπέλα που έχασε κάθε αίσθηση σοβαρότητας και αξιοπρέπειας για μια θέση στο δημόσιο, τόσο απλά είναι τα πράγματα. Το σκάνδαλο δεν ήταν ποτέ τίποτα περισσότερο από μια εφηβικής αξίας πορνογραφική και αυτοβιογραφική ταινία και ένας ανόητος κοριτσίστικος εκβιασμός και αυτά είναι θέματα απλών αστικών δικαστηρίων που δεν απαιτούν ούτε το διασυρμό ούτε την προφυλάκιση. Σκάνδαλο δεν ήταν οι αντιδράσεις του γραμματοκομιστή και η απόκρυψη του ονόματος ενός ακόμα χαφιέ – γιατί αυτός είναι ο μόνος και πραγματικός τίτλος που του αρμόζει και ας τον αποφεύγουν όλοι – ούτε η ανόητες και παιδαριώδεις απαντήσεις του κυβερνητικού κόμματος. Σκάνδαλο είναι η συμμετοχή του Ζαχόπουλου στη κυβέρνηση. Σκάνδαλο είναι ο ρόλος που έπαιξε στην οικονομική διαχείριση ενός υπουργείου με ασύλληπτα κεφάλαια και πιθανώς ο ρόλος του που πολύ διακριτικά έχει σκεπαστεί από όλες τις πλευρές για την προβολή και πιθανώς επαγγελματική αποκατάσταση της οικογενείας του σημερινού πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή. Παράλληλα σκάνδαλο είναι και η διακίνηση άλλων ασύλληπτων ποσών από τον κομματικό χαφιέ κύριο Αθανασιάδη που αποκαλύφθηκε την ίδια περίοδο.

Στην πραγματικότητα το μόνο θύμα της ιστορίας είναι Εύη Τσέκου που βρίσκεται στη φυλακή ουσιαστικά κατεστραμμένη και διασυρμένη κοινωνικά και οικονομικά

Τώρα το ένα φέρνει το άλλο και μιλώντας για ερωμένες φτάσαμε στη περίπτωση δολοφονίας του τέως διοικητού του ΙΚΑ. Μετά από όλο αυτό το τσουνάμι σκανδάλων έχω ξεχάσει πια ακόμα και το όνομα του και είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει ακόμα και τι συνέβει. Κι όμως αν εξαιρέσουμε το αποτέλεσμα που στην περίπτωση Ζαχόπουλου ήταν αίσιο τουλάχιστον όσο αφορά την ζωή του κατά τα άλλα υπάρχουν πολλές ομοιότητες. Όπως και στην περίπτωση Ζαχόπουλου και ο τέως διοικητής του ΙΚΑ προέρχεται από τον κλειστό πρωθυπουργικό κύκλο, όπως ακριβώς ο Ζαχόπουλος διατηρεί ...στενή σχέση με στέλεχος του υπουργείου του και όπως ακριβώς ο Ζαχόπουλος βρίσκεται να διαχειρίζεται μεγάλα χρηματικά ποσά με πολλές γκρίζες πλευρές και τη βοήθεια της ερωμένης. Εδώ όμως τελειώνουν οι ομοιότητες και αρχίζουν οι διαφορές μιας και εκτός από το απατημένο σύζυγο-δολοφόνο κανένας άλλος δεν είδε τα σίδερα της φυλακής και αυτός ακόμα βρίσκεται εκτός μιας και η πράξη του θεωρήθηκε ...βρασμός ψυχής. Και αυτό μαζί με την συγκάλυψη αποτελεί σκάνδαλο από μόνο του – ειδικά όταν συγκρίνεται με την περίπτωση Ζαχόπουλου – και εμπλέκει και την δικαιοσύνη.

Η δικαιοσύνη! Εάν η Siemens είναι το κορυφαίο σκάνδαλο τον τελευταίο καιρό τα όσα συμβαίνουν με την δικαιοσύνη είναι το κορυφαίο σκάνδαλο των τελευταίων δεκαετιών και συνδυάζει στοιχεία από όλα τα ανωτέρω, από χρηματισμούς και πολιτικές επιρροές μέχρι σεξ και ναρκωτικά. Τα όσα πριν από καιρό βγήκαν με την υπόθεση Μπουρμπούλια και το δικαστικό κύκλωμα ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου και θα με συγχωρήσετε για την έκφραση αλλά όχι ενός παγόβουνου φτιαγμένου από πάγο αλλά ενός παγόβουνου φτιαγμένου από σκατά που αγγίζει τους πάντες και στις πιο μακρινές παραφυάδες αυτής της κλειστής συντεχνίας που έχει την εξουσία να εκβιάζει ακόμα και κυβερνήσεις. Μιας μορφής εξουσίας με τις ρίζες της στις πιο σκοτεινές στιγμές της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας που με λύπη μου λέω με πολύ λίγες εξαιρέσεις.

Άνθρωποι ξεπερασμένοι με φτωχή μόρφωση και ακραίες πολικές θέσεις στρατοδικείων του εμφυλίου και της χούντας είναι αυτοί που κατευθύνουν πολιτικά αυτή τη συντεχνία ακολουθούμενοι από άλλους που αθωώνουν εμπόρους ναρκωτικών και όπλων και πάντα έτοιμοι να χώσουν στα πιο σκοτεινά μπουντρούμια παιδάκια για λίγο χασις που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις του απαραίτητου μπαξίσι! Αυτή είναι η πραγματικότητα της Ελληνικής δικαιοσύνης και το έχω αναφέρει και στο παρελθόν ότι οι μόνοι που μπορούν να την καταστρέψουν και να την ξαναφτιάξουν δίνοντας και την απαραίτητη αξιοπιστία είναι οι ίδιοι αυτοί οι δικαστικοί, πολύ πιθανώς οι δικαστικοί εξαιρέσεις. Αλλά και αυτοί ακόμα στην πρώτη κριτική που θα κάνουν έχουν να αντιμετωπίσουν το ίδιο κύκλωμα που είναι έτοιμο να τους διαγράψει και να τους απορρίψει! Λυπάμαι αλλά από την απόσταση που μας χωρίζει δεν μπορώ να δω λύση!

Και τα σκάνδαλα δεν τελειώνουν εδώ, είναι σίγουρος ότι σύντομα ο ΟΤΕ θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον μας, τα οικογενειακά του Αλογοσκούφη θα κυριαρχήσει – βλέπετε ο υπουργός των οικονομικών ξέχασε το βασικό που είπε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αύγουστος, η γυναίκα του Καίσαρα δεν φτάνει να είναι τίμια αλλά πρέπει και να φαίνεται τίμια – και δεν έχει τέλος!

Πριν από λίγες μέρες η άρνηση των Ιρλανδών να εγκρίνουν τη συμφωνία της Λισσαβόνας θεωρήθηκε σαν τελεσίγραφο για την ανάγκη αλλαγών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η θετική θέση ψήφου προς τον ΣΥΡΙΖΑ με την αντίστοιχη άρνηση προς τα δύο μεγάλα κόμματα θα πρέπει να θεωρηθεί ανάλογο τελεσίγραφο προς τους 'Έλληνες πολιτικούς και δεν είναι προειδοποίηση πια, είναι τελεσίγραφο. Κάτι πρέπει επιτέλους να αλλάξει και δεν θα αλλάξει ούτε με πρόωρες εκλογές – δυστυχώς το κυβερνητικό κόμμα βλέποντας το ΠΑΣΟΚ στριμωγμένο από τη SIEMENS σκέφτεται σοβαρά το θέμα πρόωρων εκλογών – ούτε με μετασχηματισμούς, ούτε με διαγραφές. Αλλά και ποιος θα φέρει αυτή την αλλαγή;

Ο Καραμανλής σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα απέδειξε ότι είναι η συνέχεια του θείου του και ιδεολογικά και χρονικά μιας και πολλά από αυτά που κάνει και λέει θυμίζουν εποχές προδικτατορικές. Ο μετά διαγραφών Γιώργος και χθεσινός Γιωργάκης είναι όπως λέει και ο λαός άλλα λέει το μυαλό και άλλα κάνουν τα χέρια! Εάν κυβερνήσει θα είναι εξ' ίσου αποτυχία του πολιτικού συστήματος με αυτήν που έδωσε την εξουσία στον Κώστα Καραμανλή! Για τον Τσίπρα έχω ξανά αναφερθεί, η πιο ξύλινη πλευρά του ΚΚΕ σε μοντέρνο στιλ και εμφάνιση και με έντονα κόμπλεξ για το κόμμα που είναι ένα! Το ΚΚΕ ζει στο μικρόκοσμο του χρόνια τώρα, τέλος ο Καρατζαφέρη είναι η υπενθύμιση ότι τα σταγονίδια τραγουδούν ακόμα! Τι έμεινε; ο ίδιος ο λαός που καθημερινά υποφέρει να τα βγάλει πέρα ενώ τα εκατομμύρια αλλάζουν χέρια, που το γάλα ακριβαίνει επειδή ακρίβυνε η βενζίνη.

Άντε τώρα να δούμε πιο θα είναι το επόμενο σκάνδαλο που έρχεται!

Ο Γεωργάκης που έγινε Γιώργος και ο Σημίτης!

2008-06-16T02:25:00.002+03:00

Η τηλεφωνική ερώτηση ήταν σαφής και άμεση, πως σου φάνηκε ο παραμερισμός Σημίτη από τον Γιώργο; Η απάντηση μου ...ασαφής και μπερδεμένη, άσε να δούμε, οι ευρώ-εκλογές πλησιάζουν έτσι κι αλλιώς! Μετά από δέκα λεπτά κλείσαμε το τηλέφωνο και το μόνο που μου έμεινε από την εκπαραθύρωση Σημίτη ήταν ότι σε μια μέρα ο Γιωργάκης έγινε ...Γιώργος, μεγάλωσε, ωρίμασε!

Το ωρίμασε βέβαια είναι σχήμα λόγου όταν μιλάς για έναν άντρα στα πενήντα του που ακόμα κατευθύνεται από το βάρος της πνευματικής κληρονομιάς του πατέρα του και συχνά τις φιλοδοξίες της μητέρας του. Τον πατέρα Παπανδρέου και το έχω ξανά αναφέρει δεν τον συμπαθούσα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τον σεβόμουν και δεν τον θαύμαζα και για όσους θέλουν ηθελημένα να ξεχνούν ο Ανδρέας Παπανδρέου έφερε πραγματικά την αλλαγή τη δεκαετία του ογδόντα.

Το πιθανότερο είναι ότι οι περισσότεροι ξεχάσαν την χρυσή εποχή της προδικτατορικής δεξιάς, ότι η χούντα ήταν γνήσιο παιδί της Ελληνικής δεξιάς και τους αργότερα πεφωτισμένους δεξιούς της μεταπολίτευσης συμπεριλαμβανομένου και του γεφυροποιού επιπέδου του γραφικού Αβέρωφ! Έτσι λοιπόν ο Αντρέας έφερε ένα αέρα φρεσκάδας και αλλαγής και ναι απέτυχε σε δεκάδες πράγματα αλλά πέτυχε στο να ξυπνήσει την συνείδηση ενός λαού που επί χρόνια είχε γίνει παιχνίδι στα προσωπικά σχέδια Μητσοτάκηδων και Καραμανλήδων! Σίγουρα το ΕΣΥ έγινε εφιάλτης αλλά το έχω ξαναπεί ότι η ευθύνη είναι συλλογική και τουλάχιστον έβαλε τις βάσεις θεωρητικά για να ένα υγιές σύστημα υγείας και κανένας μας δεν ξέρει τι θα γινόταν εάν δεν έφευγε ο εμπνευστής του Γεννηματάς. Η παιδεία τυραννίζεται αμείλικτα αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτός που ουσιαστικά την κατέστρεψε ήταν ο Ράλλης και η περίφημη αλλαγή που έκανε κάποια στιγμή το 78, και εάν κάποιοι κάναν τα σώματα ασφαλείας και το στρατό ταμπούρι των εθνοφυλάκων δεν ήταν το ΠΑΣΟΚ αλλά η δεξιά του Καραμανλή που όταν έλεγε ισοβίως εννοούσε ισοβίως αλλά περιορίστηκε στον Παπαδόπουλο και τον Ιωαννίδη οι περισσότεροι άλλοι από τους αίτιους, πρωταίτιους και συμμέτοχους όχι μόνο επανήλθαν αλλά πήραν και σημαντικές θέσεις. Όλα αυτά βέβαια προς χάριν ψήφων και τα γραμμάτια συνεχίζει να τα ξεχρεώνει ο ανιψιός έμμεσα και άμεσα.

Αλλά το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα τελείωσε πολύ πιο πριν τελειώσει ο ίδιος ο ιδρυτής του. Πιθανώς και να ήταν θέμα σημειολογίας, οι καιροί απαιτούσαν αρχηγούς κομμάτων μάνατζερ και όχι προσωπικότητες μορφής Ανδρέα, πιθανώς και ήταν θέμα συγκυριών αλλά ο Σημίτης ήταν η συνέχεια αυτού που απλά έφερε το ίδιο όνομα με το κόμμα που δημιούργησε ο Παπανδρέου με την επιστροφή του από το εξωτερικό. Εμείς οι παλαιότεροι θυμόμαστε, δυστυχώς για μας, τον Σάκη Καράγιωργα και τις καταγγελίες του μετά την διαγραφή του, θυμόμαστε το παράπονο της Μελίνας κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης και τη φωνή στελεχών του ΠΑΚ όταν είδαν αυτό που ονειρευόντουσαν να μεταμορφώνεται σε ένα υδροκέφαλο και γραφειοκρατικό κόμμα με μικρές διαφορές από τα Ευρωπαϊκά χριστιανοδημοκρατικά κόμματα που γνώριζαν καλά αντί για ένα μοντέρνο σοσιαλιστικό κόμμα.

Ακόμα και τα Σκανδιναβικά και Γερμανικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα φαινόντουσαν μακρυά μπροστά στο τέρας που εδημιουργείτο! Το σημερινό ΠΑΣΟΚ μοιάζει περισσότερο με το έκτρωμα που δημιούργησε ο Τόνι Μπλαίρ στην Αγγλία από οποιοδήποτε άλλο ευρωπαϊκό κόμμα. Την περίοδο της μεταπολίτευσης συχνά όλοι μας είπαμε ότι ο Ανδρέας κερδίζει χρησιμοποιώντας δεξιές μεθόδους και καλά προσαρμοσμένη αριστερή φρασεολογία, σήμερα το ΠΑΣΟΚ κάνει το ακριβώς αντίθετο, χρησιμοποιώντας αριστερές μεθόδους και ανατριχιαστικά δεξιά φρασεολογία. Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ που ο Σημίτης κληρονόμησε στον Γιώργο Παπανδρέου και ο τότε Γιωργάκη και ο σημερινός αρχηγός της αντιπολίτευσης εναγγαλιάστηκε με το καινούργιο ΠΑΣΟΚ και το πήγε ένα βήμα παρά πέρα με δεξιά μεθοδολογία και δεξιά φρασεολογία.

Ο Κωστάκης για να μην νομίσετε ότι μόνο η μία πλευρά άλλαξε, ξεπερνώντας με ευκολία τους νεωτερισμούς και κεντρώους φιλελευθερισμούς του Έβερτ επέστρεψε το κόμμα της Ν.Δ. στο φυσικό της χώρο ταλαντευόμενος και λικνιζόμενος επικίνδυνα μεταξύ της ακροδεξιάς και της παραδοσιακής δεξιάς.

Αλλά ας επιστρέψουμε στον Σημίτη, ο συγκεκριμένος ήταν ένας καλός διαχειριστής εξουσίας και λειτούργησε ακριβώς σαν αυτό, διατηρώντας όλες τις απαιτούμενες ισορροπίες συχνά νιώθοντας το κόμπλεξ του μικρού και αδικημένου. Παράλληλα σαν διαχειριστής άφησε νευραλγικούς τομείς της διακυβέρνησης της χώρας να αιωρούνται και περιμένοντας από αυτές να λειτουργήσουν σε αυτόματο πιλότο όπως την άμυνα, έτσι όταν έζησε την κρίση των Ιμίων έκανε το μόνο λογικό, ζήτησε βοήθεια από τους Αμερικάνους υποτιμώντας την έτσι κι αλλιώς άχρηστη και διαβρωμένη στρατιωτική ηγεσία και υπερεκτιμώντας την δύναμη της Τουρκίας που ήθελε να ξεπεράσει αυτήν την ιστορία με την ίδια ταχύτητα που το ήθελε και ο Σημίτης. Απλά αποδείχτηκαν καλύτεροι παίχτες. Ο Σημίτης λοιπόν δεν φύτρωσε μια μέρα από το πουθενά, εκλέχτηκε στη θέση που βρέθηκε και μάλιστα ρυθμιστής της εκλογής του εξελίχτηκε ο τότε Γιωργάκης και σημερινός Γιώργος και τιμητής του. Τον Σημίτη δεν το εξέλεξα εγώ και ούτε το στήριξα ούτε τον υποστήριξα και όλοι αυτοί που σήμερα του γυρίζουν την πλάτη για χρόνια τον έγλειφαν και παραπονιούντο μόνο όταν έχαναν την θεσούλα τους – ορά Πάγκαλος!

Όσο για τον Γιωργάκη που έγινε Γιώργος και αυτός επί Σημίτη είχε την ευκαιρία να φανεί και να στήσει τον κομματικό οργανισμό που το εξέλιξε σε αρχηγό κόμματος κατά τα άλλα δεν έχει τίποτα ουσιαστικό να παρουσιάσει. Σαν υπουργός εξωτερικός ενδιαφερόταν περισσότερο για τις συναντήσεις στο εξωτερικό και την αυτοπροβολή του ή την παρουσίαση θέσεων σε θέματα αδιάφορων για το υπουργείο παρά να χαράξει εξωτερική πολιτική. Για τι υπουργικό του παρελθόν προ ΥΠΕΞ καλύτερα να μην μιλήσουμε γιατί οι παλαιότεροι θυμόμαστε να ανέκδοτα τότε που δεν ήταν ούτε Γιώργος ούτε Γιωργάκης παρά ...το παιδί με την προίκα!

Η αποπομπή Σημίτη κατ' εμένα είναι αδιάφορη και ανάλογα αδιάφορη μετά τον πρώτο πανικό θα πρέπει να είναι και για τον ίδιο τον Σημίτη. Η ουσία έχει να κάνει με τον ίδιο τον Γιωργάκη που εν μια νυκτί από Γιωργάκης έγινε Γιώργος και με αυτό να ισχύει για όλο το πολιτικό φάσμα. Ξαφνικά ακόμα και οι πιο φανατικοί δεξιοί τον σεβάστηκαν τον Γιώργο – το τονίζω την αλλαγή του ονόματος – που έφαγε τον κύριο 'ευχαριστώ τους Αμερικάνους'

Σαν Γιωργάκης τουλάχιστον είχε το άλλοθι της νεανικής ανοησίας και ανωριμότητας σαν Γιώργος τι άλλοθι θα έχει; αλλά πάλι ίσως όπως είπε και ο φίλος μου ο Κώστας σε άλλο blog ίσως και να φταίει η απόσταση που με κάνει να τα βλέπω όλα περίεργα!

Ovi magazine, Copycats and Nokia

2008-05-22T17:46:00.001+03:00

First of all, we want to thank reporters, journalists and bloggers because they are the only ones who have seen what Mr. Nikula missed and hopefully the legal department of Nokia Corporation will not ignore. Mr. Nikula unethically ignored that there was already an Ovi magazine in Finland that had been well-established since December 2004 well before he ever created his copycat.

Read the original story here: http://ovimagazine.com/art/926

The fact that there is an internet link with the same name was a major clue, plus when he was forced to choose a name like Ovi dash something. Actually he missed that there is Ovi Lehti, Ovi Sanomat, Ovi Junior, Ovi Cartoons, Ovi iKritic, Ovi-magazine, Ovi stories, Ovi iBite and many others that belong to Ovi magazine and are registered to Chameleon Project, never forget the Ovi Bad Boys weekly radio show that is announced to all the Finnish newspapers and magazine; none of which are for sale. Fortunately reporters and bloggers did notice and they are aware of the major ethical injustice.

We like to emphasize this ‘not for sale’ because the Ovi magazine is not just an internet magazine but it is an idea with a heart and soul that hosts from its establishment in 2004 the ideals of democracy, freedom of speech and the exchange of opinion. Human rights, domestic abuse, the plight of children have been among just a few of the worthy causes we have championed, while simultaneously offering a platform for the work of new writers and illustrators, from Finland and from all around the world. That makes us a universal family that cannot be estimated in money.

Unfortunately, through leaks to the press, we discovered that Mr. Nikula is negotiating the sale of his copycat magazine and the Ovi trademark to Nokia Corporation. We trust that this is just a wishful thought and that Nokia Corporation will search a little bit better as to what is going on behind the name Ovi magazine.

Our four years of hard work advocating freedom of speech was recognised and rewarded by Newropeans, while we have had cooperation with many national and international magazines, such as Ydin magazine, Europe & Us, Agenda magazine, Books from Finland, EU-MAN, Free magazine, Newropeans-Magazine, OneWorld, Psihadi magazine and more. We have relationships with Non-Governmental Organizations, such as Reporters without Frontiers and Finland's International Cultural Center CAISA, and the site receives well-over 20,000 visitors a week - the numbers literally increase day after day. We are considered a well-established magazine and trademark internationally and Ovi magazine has been reference for hundreds of sites and blogs from all around the world.

We have always believed that this was an issue of ethics should it ever come to a court house – where, as we are well-informed by experts, we can easily win the case – and it comes as a surprise that, according to leaks to the press, some representative of the Nokia Corporation said that they had never heard of us. It is a simple enough task for them to Google, Yahoo, MSN, Ask Jeeves or whatever else to locate the name Ovi and then find us straight away. Of course we didn’t financially invest in the promotion and push of Ovi magazine, like an international corporation can do, but the thousands of articles, the thousands of links and references to our work, even from Wikipedia and most of all the thousands readers keep us on the top in every search engine.

The fact that the copycats of the printed Ovi magazine ignored us, despite the fact that we could open a case anytime demanding a large percentage of their profits, which they knew, doesn’t excuse an international corporation like Nokia maintaining the same attitude. We are expecting their telephone call before investigating our legal rights on what they plan to pay the copycat because we want to know whether it is true and not a wishful greedy act of somebody who wants to increase his lost popularity.

It has been a justifiable question as to why we didn’t take the case to the court. From the very first moment, other than the support that came from every side and every corner of Finland including employees of the certain magazine, we believed that there is justice that punishes the unethical and the failure of the magazine from its second issue to reach anybody in Finland was proof.

Regarding the money behind this case, we believe that the people who read this magazine and have seen the path we have followed and the fights we have given over the last four years for democracy, for justice, against poverty and have realized the hours, the effort and the financial cost we have put in this magazine will know in their heart of hearts whether we are after the money!

The Ovi Team

Ο Μητσοτάκης και η ιστορία

2008-05-13T11:38:00.004+03:00

Τις τελευταίες μέρες φαίνεται ότι ο Μητσοτάκης προσπαθεί να κάνει την ολική επαναφορά και για άλλη μια φορά μετά την μεταπολίτευση και εκμεταλλευόμενος κάτι που ο ίδιος έχει πει, ο λαός ξεχνάει, κάνει μια ιδιαίτερη προσπάθεια να δικαιολογήσει το παρελθόν του και την πορεία του στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας.

Τα περισσότερα τα διάβασα αλλά είχα και την ευκαιρία να ακούσω τη συνέντευξη του στον Χατζηνικολάου μέσω ίντερνετ. Παραδέχομαι ότι ο άνθρωπος έχει ταλέντο στο να διαστρεβλώνει την ιστορία αλλά αυτόν που παραδέχτηκα περισσότερο ήταν τον δημοσιογράφο Χατζηνικολάου που παρ' όλο το δεξιό του παρελθόν και παρόν στρίμωξε αρκετά τον Μητσοτάκη και βέβαια στο μεγαλύτερο μέρος δεν πήρε απαντήσεις. Βέβαια εδώ πρέπει να θυμόμαστε ότι ο γιος του Θράκα βουλευτή της Ν.Δ. Έχει παρελθόν με τον Μητσοτάκη μιας και ο επίτιμος έγινε η αιτία να χάσει ο πατέρας του την βουλευτική ιδιότητα και στη συνέχεια να συνταξιοδοτηθεί.

Αλλά ας επιστρέψουμε στον Μητσοτάκη, αυτό που με εντυπωσίασε σε αυτή την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα δεν ήταν η διαστρέβλωση της ιστορίας, δεν έκανε κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνει τα τελευταία 30 χρόνια αλλά η υποστήριξή του στον σημερινό αρχηγό της Ν.Δ., τον ανιψιό του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ένα πολιτικό που ακόμα και σήμερα καταγγέλλει για τις εκλογές νοθείας και την εξάρτησή του από το παλάτι. Εκεί ίσως θα έπρεπε να ψαχτούν περισσότερο οι Νεοδημοκράτες. Βλέπετε η επίθεση του στον Αντρέα και οι απαντήσεις που πήρε από τα παλαιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ είναι φυσιολογική. Ανάλογα φυσιολογική είναι και η αντίδραση των παλαιότερων στελεχών της Ένωσης Κέντρου όπως ο Παπακωνσταντίνου παρ' όλη την αργότερα συμμετοχή του στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ή των παραδοσιακών Καραμανληκών όπως ο Βαρβιτσιώτης και ο Έβερτ. Αυτό που δεν είναι φυσιολογικό είναι αφ' ενός η σιωπή του ανιψιού και αφ' ετέρου η υποστήριξη του Μητσοτάκη στο πρόσωπό του και ας μην υποστηρίξουμε ότι αυτό το κάνει για να βοηθείσει κόρη και γιο γιατί δηλώσεις και κινήσεις σαν αυτές τις τελευταίες το μόνο που δεν κάνουν είναι να βοηθάνε το ήπιο προφίλ της Ντόρας και το μοντέρνο του Κυριάκου.

Μετά από αυτές τις συνεντεύξεις ένα μένει ... να ακούσουμε τι θα πει ο Λαζόπουλος. Αλλά και κάτι τελευταίο και κατά τη γνώμη μου εξ' ίσου σημαντικό. Μπορεί εγώ και δέκα, εκατό ή χίλιοι άλλοι να θεωρούμε τον Μητσοτάκη ότι κι αν είναι αυτό που το θεωρούμε αλλά ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει ένα μεγάλος αριθμός Ελλήνων που το ψήφισε και υποστήριξε σε σημείο να τον βγάλει πρωθυπουργό το 1989.

Μια ακόμα προσωπική εκτίμηση. Ο Μητσοτάκης και καλά κάνει πιστεύει ότι θα ζήσει για πάντα, εδώ υπάρχει και άλλο παράδειγμα υπεραιωνόβιου Έλληνα πολιτικού που σε προχωρημένη ηλικία πρωθυπούργεψε κι' όλας. Ο Μητσοτάκης λοιπόν έχει ένα στόχο και τον έχει τα τελευταία είκοσι χρόνια τουλάχιστον, την καρέκλα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Μια καρέκλα που δεν κατάφερε να καθίσει ο αιώνιος αντίπαλός του ακόμα και από τον τάφο ο Αντρέας Παπανδρέου. Τέλος η επαναφορά της συζήτησης για τον παρελθόν του Μητσοτάκη και τα γεγονότα της δεκαετίας του 60 χωρίς να έχει σημασία γιατί ο ίδιος προκάλεσε αυτή τη συζήτηση είναι κάτι θετικό για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να μην ξεχνάνε οι παλαιότεροι.

Τι θα ακούσει ο Καραμανλής;

2008-04-18T19:36:00.001+02:00

Κάλεσμα στη πορεία!

2008-04-12T09:14:00.002+02:00

Κυριακή 13/4 στις 16:00 όλοι στο Πεδίον του Άρεως στην ΕΙΡΗΝΙΚΗ συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την κατάντια της αγαπημένης μας ομάδας, για τον ΠΑΟ μας. ΌΛΟΙ εκεί για να αλλάξουμε την ιστορία, όλοι εκεί για να καταλάβουν οι αποτυχημένοι υπεύθυνοι ότι ο λαός του ΠΑΟ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΛΛΟ. Στείλε το μήνυμα παντού. Ο ΠΑΟ ΣΟΥ ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ, ΜΗΝ ΤΟΝ ΑΓΝΟΕΙΣ. ΕΣΥ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΕΣΥ ΘΑ ΦΕΡΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΞΙΖΕΙ. ΤΕΛΟΣ! ΚΥΡΙΑΚΗ 13/4 στις 16:00 όλοι στο Πεδίον του Άρεως. Ο ΠΑΟ ΣΟΥ ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ. ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ!

Τι είδε ο ...κινέζος!

2008-04-09T21:11:00.005+02:00

Φύγε!

2008-03-24T11:21:00.004+02:00

Δυστυχώς αυτή η εφημερίδα δεν υπάρχει στο internet και δεν μπορώ να την διαβάσω, αλλά το σημερινό εξώφυλλο ...τα λέει όλα!

Χωρίς αλάτι αλλά με πιπέρι

2008-03-15T17:17:00.001+02:00

Πριν από πάρα πολλά χρόνια όταν η Ελληνική τηλεόραση ήταν στα σπάργανα, οι εκπομπές αθώες και πολλές φορές παιδικές υπήρχε ένας ευθυμογράφος που μας έκανε όλους να γελάσουμε, να σκεφτούμε και τις περισσότερες φορές, να περάσουμε καλά κάποια βράδια Σαββάτου. Μιλάω για Τον Φρέντυ Γερμανό και την εκπομπή του 'Αλάτι και πιπέρι' μια εκπομπή που είχε να αντιμετωπίσει την λογοκρισία και την Δαμόκλειο σπάθη της δικτατορίας και που ωστόσο κατάφερνε να περάσει τα δικά του μηνύματα χωρίς απαραίτητα αυτό να σημαίνει ότι ήταν και αντιστασιακός ή κάτι παρόμοιο.

Παράλληλα ποτέ δεν ενσωματώθηκε τον ρόλο του δημοσιογράφου πάντα θεωρούσε τον εαυτό του ευθυμογράφο και αυτό στα καλύτερά του. Τονίζω πάλι ότι οι καιροί ήταν τελείως διαφορετικοί, χαοτικά διαφορετικοί και αυτό δεν είχε να κάνει μόνο με την δικτατορία, η Ελλάδα του 70 ήταν πολύ, πάρα πολύ διαφορετική από την Ελλάδα του 2008, η Ευρώπη ήταν πολύ διαφορετική, ο κόσμος ολόκληρος ήταν διαφορετικός και έτσι φτάσαμε στο σήμερα με έναν άλλο διαφορετικό διασκεδαστή στην Ελληνική τηλεόραση, προσαρμοσμένο στη σημειολογία της εποχής μας και επίκαιρο και βέβαια μιλάω για τον Λάκη Λαζόπουλο και ο λόγος που γράφω αυτά που γράφω αυτή τη στιγμή έχει να κάνει με την επίθεση που δέχεται από όλες τις πλευρές συμπεριλαμβανομένων και των blogs. Το χειρότερο είναι ότι η επίθεση αυτή πολλές φορές είναι στα όρια της λασπολογίας και της προσωπικής επίθεσης χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Γιατί όλοι ασχολούνται με το πόσα βγάζει; Στο μόνο λογικό συμπέρασμα που μπορώ να καταλήξω είναι η ζήλεια γιατί ποιος διαφορετικός λόγος θα μπορούσε να είναι αυτής της μορφής επίθεσης σε ένα επαγγελματία; Ο καθένας από εμάς προσπαθεί να βγάλει όσο περισσότερα μπορεί με βασικό στόχο να βελτιώσει την ζωή του και να εξασφαλίσει το μέλλον του. Λέξη κλειδί το μέλλον. Όπως οι αθλητές έτσι και οι διασκεδαστές, οι ηθοποιοί έχουν δυστυχώς ημερομηνία λήξεως πολύ πιο σύντομη από εμάς τους υπόλοιπους. Ο Λάκης και το ξέρει πολύ καλά και ο ίδιος περνάει μια φάση ακμής και αναγνώρισης που δεν θα κρατήσει για πάντα, άλλωστε ο ίδιος έχει περάσει και τις περιόδους της αφάνειας άρα και της φτώχειας και ξέρει πολύ καλά τι τον περιμένει όταν τα φώτα θα σβήσουν.

Για ένα άλλο πράγμα που δέχεται συχνά επιθέσεις ο Λαζόπουλος είναι το θέμα των μη επιθέσεων του προς τη Ν.Δ. και οι συχνές του επιθέσεις προς το ΠΑΣΟΚ και ειδικά τον αρχηγό του. Εδώ τον καταλαβαίνω απόλυτα γιατί κι εγώ νιώθω ανίσχυρος κάθε φορά που θέλω να γράψω κάτι για τι Ν.Δ. Αυτοί οι άνθρωποι και ειδικά ο αρχηγός τους έχουν ξεπεράσει όλα τα όρια της γελοιότητας σε σημείο όταν γράφεις κάτι να καταλήγεις στην απογοήτευση και την πίκρα και με τίποτα στο γέλιο, κάτι που στη συγκεκριμένη περίπτωση αποζητά ο διασκεδαστής. Τι μπορείς να γράψεις για έναν άβουλο, άγευστο, άυλο και τεμπέλη πρωθυπουργό, για μια κυβέρνηση βυθισμένη στις Βυζαντινές δολοπλοκίες και εκφραστές της πιο αλλοπρόσαλλης δεξιάς φιλελεύθερης πολιτικής. Εδώ δεν προλαβαίνεις τα σκάνδαλα με την ταχύτητα που πέφτουν και στο τέλος το μόνο που θα μείνει στην ιστορία για την κυβέρνηση Καραμανλή θα είναι ή κυβέρνηση ντροπής.

Όσο για το κόμμα της Ν.Δ. αυτό είναι πια ανέκδοτο, έχοντας πέσει στο παιχνίδι κάλυψης σκανδάλων και δολοπλοκιών το μόνο που τους σώζει από τη διάλυση είναι η παρουσία του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ τώρα από την πλευρά του είναι πλούσιο σε θέμα όχι μόνο για ευθυμογράφους και τηλεοπτικούς διασκεδαστές. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν όλοι όσοι κάνουν κριτική στον Λαζόπουλο είναι ότι ο Λάκης προσπαθεί απεγνωσμένα να τους ξυπνήσει εκεί στο ΠΑΣΟΚ. Είναι δυνατόν να συνεχίζει να προεδρεύει ο Γιώργος Παπανδρέου; Είναι δυνατόν η αντιπολίτευση να είναι σε τέτοια χάλια όταν η κυβέρνηση με δικά της λάθη κοντεύει να πέσει μήνες μετά την εκλογή της;

Αυτά τα γράφω όχι για να υπερασπιστώ τον Λάκη Λαζόπουλο αφού έτσι κι αλλιώς ο εθνικός διασκεδαστής έχει πια καθιερωθεί στις συνειδήσεις του κόσμου αλλά για να εξηγήσω ότι εκτός από το ΠΑΣΟΚ έχουμε πέσει όλοι μας θύματα του ίδιου ύπνου που έχει βαρέσει το ΠΑΣΟΚ με τις ανάλογες θεωρίες συνωμοσίας και να υπενθυμίσω ότι αντί για να μετράμε τα λεφτά που έγβαλε ο Λάκης καλά θα κάναμε να ξυπνήσουμε.

Ποιος Γιώργος

2008-03-14T19:30:00.001+02:00

Ας μιλήσουμε λίγο για τον Γιώργο μιας και έχουμε και συνέδριο. Τον Γιώργο Παπανδρέου εννοώ, αλλά πριν ξεκινήσουμε με τον νεώτερο Παπανδρέου θα ήθελα να περάσουμε λίγο από τον παλαιότερο, τον Αντρέα. Με τον Αντρέα το παραδέχομαι ότι έχω μια σχέση αντιπάθειας και θαυμασμού. Από την αρχή του ήταν για μένα η απτή απόδειξη ότι όταν ακούς για πολλά κεράσια κράτα μικρό καλάθι.

Αυτή η όψιμη αριστερή του ορολογία, ο πολύ έξυπνος χειρισμός της γλώσσας σε σημείο να δημιουργεί λέξεις από το πουθενά, λέξεις που γινόντουσαν άμεσα αντιληπτές από τους πάντες, το ταλέντο του να αγγίζει τον ακροατή του και να γίνεται πραγματικά σύντροφος, από κύριος Παπανδρέου στον Ανδρέα φυσικά με συγκίνησε τα πρώτα χρόνια της επιστροφής του. Αν και έχω ψηφίσει μόνο δύο φορές την δεκαετία του εβδομήντα, στη συνέχεια και εάν βρισκόμουνα στην Ελλάδα ψήφιζα σταθερά άκυρο, νομίζω ότι υπήρξαν δύο φορές που δίστασα σκεπτόμενος μήπως θα έπρεπε να του δώσω την ψήφο μου. Βέβαια μετά ήρθε η δεκαετία του 80 και ο Ανδρέας πέρασε στην τρίτη ή τέταρτη φάση του και από σοσιαλιστής μεταμορφώθηκε σε σοσιαλδημοκράτη και σταδιακά σε μια καρικατούρα του εαυτού του και από Αντρέας στον κύριο Μιμή!

Ο Γιώργος υπήρξε πάντα ο καλός γιος, αυτός που δεν έκανε ποτέ την επανάσταση, το αγαπημένο παιδί της μαμάς. Μιας και είμαστε στη μαμά, είναι κρίμα που κανένας δεν έχει ασχοληθεί σοβαρά ακόμα με αυτή την περίπτωση, φιλόδοξη μέχρι άκρων και δολοπλόκος, νομίζω ότι το περιοδικό Νέμεσις ασχολήθηκε μαζί της κάποια στιγμή μιας και είναι γνωστή η αντιπάθεια της Λιάνας Κανέλλη για την οικογένεια Παπανδρέου αλλά δεν ξέρω εάν η δύναμη του Νέμεσις είναι τέτοια ή η χριστιανό-κομουνιστική Κανέλλη είναι η κατάλληλη για να βγάλει μια τέτοια ιστορία.

Επιστροφή όμως στον Γιώργο. Ο Γιώργος λοιπόν υπήρξε το αγαπημένο παιδί της μαμάς και πάντα στη σκιά του μπαμπά που λόγω ισορροπιών με την μαμά τον έβαλε στη κυβέρνηση μερικές φορές άλλοτε σαν υφυπουργό και άλλοτε σαν υπουργό. Αν εξαιρέσουμε κάποιες τριβές με τον Πάγκαλο την περίοδο που ήταν υπουργός εξωτερικών με κατάληξη την παραίτηση Πάγκαλου μετά την σύλληψη Οτσαλάν, σε γενικές γραμμές ο υπουργός εξωτερικών Παπανδρέου ήταν άγευστος, άοσμος και άυλος. Η περίοδος του στο υπουργείο εξωτερικών ήταν σχετικά καλή αλλά αυτό οφείλεται όχι στις ικανότητες του Γιώργου αλλά λόγω της ελευθερίας κινήσεων που είχαν νεώτεροι ή πιο έμπειροι διπλωματικοί. Αυτή η ελευθερία δεν τους είχε δοθεί από τον Γιώργο αλλά την είχαν πάρει μόνοι τους λόγω της άυλης και άοσμης στάσης του υπουργού που μόνιμα αρνιόταν ή καλύτερα απέφευγε να πάρει όποια θέση σε οτιδήποτε και για οποιοδήποτε θέμα.

Ο Γιωργάκης, γιατί δεν έχει την φιλικότητα που ενέπνεε ο Αντρέας αλλά την εικόνα του παιδιού της μαμάς, εξ' ου και Γιωργάκης, έφτασε μέχρι την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ στηριζόμενος μόνο στη κληρονομιά του ονόματος και όχι γιατί ήταν ο ενδεδειγμένος και χαρισματικός αρχηγός που θα έφερνε το ΠΑΣΟΚ πάλι στην εξουσία. Αυτό αποδείχτηκε και στην πράξη μετά την τελευταία εκλογική ήττα και την συμπεριφορά του προς τον Βενιζέλο που σημειωτέον δεν είναι άμοιρος των επιλογών και πράξεων του. Για τα γεγονότα της περιόδου έχω αναφερθεί και σε άρθρο μου για το περιοδικό Ovi magazine.

Τον Γιώργο Παπανδρέου δεν είχα ποτέ την τύχη να παρακολουθήσω όπως για παράδειγμα τον πατέρα του και αυτό οφείλεται στη πολύχρονη απουσία μου από την Ελλάδα. Όσα ξέρω γι' αυτόν είναι μέσω όσων διαβάζω από τις ηλεκτρονικές εκδόσεις των εφημερίδων και περιοδικών, από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς που μεταδίδουν μέσω ίντερνετ και τέλος μέσω κάποιων σπάνιων συνεντεύξεων του που έχει μεταδώσει το κρατικό κανάλι στη διαδικτυακή του παρουσία. Αυτά με έχουν οδηγήσει σε ένα συμπέρασμα, εάν ο Παπανδρέου μπορούσε να γίνει αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, το συντηρητικό κόμμα θα βρισκόταν στην εξουσία για τα επόμενα είκοσι χρόνια. Το ξέρω ότι ακούγεται εξωφρενικό και είμαι σίγουρος ότι σοσιαλιστές αναγνώστες θα το θεωρήσουν τουλάχιστον προβοκατόρικο αλλά φανταστείτε για μια στιγμή πόσες αλλαγές θα έφερνε αυτός ο Παπανδρέου στη Νέα Δημοκρατία. Για σκεφτείτε πόσες αλλαγές θα έφερνε, πρώτα απ' όλα θα ελευθέρωνε το συντηρητικό κόμμα από τα ακροδεξιά του βαρίδια που δυστυχώς ο κύριος Καραμανλής από σταγονίδια κοντεύει να τους κάνει συνεταίρους του, θα εφάρμοζε όλα αυτά τα φιλελεύθερα με αμερικανική έμπνευση που ονειρεύεται, όπως για παράδειγμα ιδιωτικά ιδρύματα/πανεπιστήμια, οικονομικές αλλαγές, υγεία. Όλες του οι επιλογές αν αφαιρέσεις το σοσιαλιστικό τους κάλυμμα στην ουσία παρουσιάζουν ένα κεντρώο δεξιό κόμμα του 21ου αιώνα.

Ποδοσφαιρικά και άλλα

2008-03-12T20:14:00.004+02:00

Η αγάπη μου για το ποδόσφαιρο είναι γνωστή, δεδομένη και πολλές φορές παρεξηγήσιμη – προς μεγάλη μου έκπληξη – από πολλούς γύρω μου. Και βέβαια παρακολουθώ το διεθνές ποδόσφαιρο, θαυμάζω το Ισπανικό, βλέπω το Ιταλικό, απολαμβάνω το Γερμανικό αλλά λατρεύω το Αγγλικό και σε αυτό δεν φταίει απαραίτητα το ότι έζησα για πολλά χρόνια στην Μεγάλη Βρετανία, ούτε ότι είχα την ευκαιρία να δω πολλούς ποδοσφαιρικούς αγώνες κατά τη διάρκεια της παραμονής μου εκεί. Υπάρχει και ομάδα που παρακολουθώ, που κάποια στιγμή την παρακολουθούσα πιστά σε όλους τους αγώνες της εντός και εκτός έδρας, ομάδα που η έδρα της απείχε αρκετά χιλιόμετρα από το μέρος που έμενα και που δεν ήταν πάντα στην αντίστοιχη πρώτη κατηγορία αλλά που έζησε το πέρασμα και από την ανάλογη δεύτερη και κάποια στιγμή είδε και την τρίτη.

Μιλάω για την Derby County F.C., ομάδα που μάλλον θα πέσει στη δεύτερη κατηγορία αυτή τη στιγμή μιας και κοντεύοντας η λήξη του Αγγλικού πρωταθλήματος έχει δει μόνο μία νίκη και δύο νομίζω ισοπαλίες και πολλές, πολλές ήττες. Θα με ενοχλείσει, πολύ μάλιστα αλλά και στις χαρές και στις λύπες πάντα μαζί! Και αυτό δεν ισχύει μόνο για μένα που θα μπορούσε να πει κανείς ότι είμαι απλά ένας περιστασιακό παρακολουθητής της ομάδας αλλά και για τους χιλιάδες οπαδούς της. Κανείς από αυτούς και το λέω με σιγουριά γιατί τους γνώρισα από κοντά δεν θα πει, χάνουμε συνέχεια και η Chelsea κερδίζει συνέχεια άρα από το καινούργιο χρόνο θα γίνω Chelsea! Ο πατέρας του Asa καθώς και ο ίδιος ο Asa είναι οπαδοί τις Newcastle United F.C., άλλη αρρώστια αυτοί και να σκεφτεί κανείς ότι είναι η ομάδα με τους πιο ενωμένους οπαδούς στην Αγγλία, μια ολόκληρη πόλη, μια ομάδα! Αυτοί να δείτε απογοητεύσεις και φέτος μάλλον θα κατηφορίσουν προς τη δεύτερη κατηγορία. Και οι παίκτες αυτών των ομάδων, επαγγελματίες φυσικά, καλοί επαγγελματίες και όχι μισθοφόροι που δίνουν τα πάντα για την ομάδα, τουλάχιστον όσα μπορούν και στο τέλος οι περισσότεροι κρατάνε ένα κομμάτι της καρδιάς τους γι' αυτές τις ομάδες. Πάρτε για παράδειγμα τον Νταμπίζα που πέρασε από την Newcastle United F.C., ο άνθρωπος δεν άφησε ακριβώς τη σφραγίδα του στην ομάδα ειδικά αφού στο πρώτο του αγώνα με την Αγγλική ομάδα έγινε υπεύθυνος για ένα αυτογκόλ αλλά ο ίδιος συχνά αναφέρεται με αγάπη για την Αγγλική ομάδα και οι οπαδοί της τον θυμούνται σαν πραγματικό αγωνιστή που έδινε τα πάντα στο γήπεδο για την ομάδα και αυτό το εκτιμάν.

Τώρα γιατί τα λέω αυτά, μα γιατί η σύγκριση με το Ελληνικό ποδόσφαιρο είναι αναπόφευκτη και την αφορμή μου την έδωσαν οι δηλώσεις και ενέργειες του γραφικού προέδρου του Ολυμπιακού, Σωκράτη Κόκκαλη. Δεν είμαι Ολυμπιακός και δεν έκρυψα ποτέ μου τα Παναθηναϊκά μου αισθήματα αλλά όλοι μας πρέπει να καταλάβουμε ότι όταν παίρνει φωτιά το σπίτι του διπλανού σου η φωτιά σύντομα θα έρθει και στο δικό σου και στη συγκεκριμένη περίπτωση το σπίτι του Ολυμπιακού πήρε φωτιά από εμπρησμό και ένοχος είναι ο ίδιος ο γραφικός του πρόεδρος.

Πρώτα από όλα η απόλυση του Τάκη Λεμονή, φαντάζεστε πόσες φορές έπρεπε να έχει απολυθεί ο Alex Ferguson τις τελευταίες δύο δεκαετίες από την Manchester United αν το διοικητικό συμβούλιο της ομάδας κουβαλούσε τα μυαλά του Κόκκαλη; Τι προηγούμενο όρισε ο κύριος Κόκκαλης με αυτή του τη πράξη; Δεν υπερασπίζομαι τον Τάκη Λεμονή που σε τελευταία ανάλυση πέτυχε στους στόχους που του ορίστηκαν αλλά κι αν απέτυχε δεν το αποφασίζεις έξη αγώνες πριν τη λήξη του πρωταθλήματος και με την ομάδα μέσα και στους τρεις στόχους της, γιατί και το σημείο που έφτασε ο Ολυμπιακός στο Champion's league δεν είναι απλά εκπλήρωση στόχων σε σχέση με την ιστορία της ομάδας, αλλά θρίαμβος, ούτε ο Παναθηναϊκός έχει κλείσει κανένα συμβόλαιο με το πρωτάθλημα, σε έξη αγώνες και με ένα βαθμό διαφορά (όπως και εάν υποκλάπηκαν αυτοί οι βαθμοί από τον Κόκκαλη) τα πρωταθλήματα κερδίζονται μέσα στο γήπεδο και όχι σε διοικητικά συμβούλια. Πρώτο ατόπημα του κυρίου Κόκκαλη, να περιμένει να πάρει το πρωτάθλημα απολύοντας τον επιτυχημένο προπονητή και ειδικά επειδή είχε το θράσος να το πει. Με τα υπονοούμενα που άφησε για τον κ. Γιάννη Βαρδινογιάννη δεν θα ασχοληθώ, είναι θέμα του ίδιου το πως και πότε θα απαντήσει και στο κάτω κάτω της γραφής ας πρόσεχε ποιους έγλυφε ο Τζίγκερ, με το φίδι δεν πιάνεις φιλίες. Αλλά και εδώ είναι μεγάλο το 'αλλά', πόσο ύποπτα ίδιος είναι και αυτός ο κύριος Βαρδινογιάννης με τον κύριο Κόκκαλη. Και οι δύο τους βλέπουν τις ομάδες σαν προϊόν και τους φιλάθλους σαν άβουλα πρόβατα που μπορούν να εκμεταλλεύονται οικονομικά και να χρησιμοποιούν ενίοτε σαν μέσο πίεσης ακόμα και για πολιτικούς λόγους. Μερικές φορές ακούω για τον οπαδό πρόεδρο και ανατριχιάζω, ο πολυεκατομμυριούχος πολυδιαπλεκόμενος και με έντονα πολιτικό-οικονομικά συμφέροντα από λότο μέχρι κρατική τηλεφωνία Κόκκαλης είναι οπαδός; και μιας και μιλάμε για πολιτικές διαπλοκές του κυρίου Κόκκαλη, κάτι έμαθε κι αυτός από τους πολιτικούς, αυτό που λέμε για 'εσωτερική κατανάλωση', θυμηθείτε άλλα λένε οι πρωθυπουργοί Ελλάδος και Τουρκίας στο εσωτερικό και άλλα όταν συναντιούνται μεταξύ τους. Έτσι και ο κύριος Κόκκαλης πούλησε οπαδιλίκη στους Ολυμπιακούς βάζοντας τα εκ του ασφαλούς με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη. Γιατί εκ του ασφαλούς; Μα και οι δυο τους ίδιοι είναι! Και μάλιστα ο Τζίγκερ πολύ θα ήθελε να μπορούσε να κάνει ότι κάνει και ο Κόκκαλης με τους οπαδούς μόνο που εκείνος έχει αποτύχει αισχρά βαφτίζοντας τους μαζί με τα τσιράκια του, εχθρούς του Παναθηναϊκού!

Μήπως και ο Βαρδινογιάννης τα ίδια δεν έχει κάνει με τους προπονητές; Γιατί δεν άφησε κανέναν από τους προπονητές να κάνουν έργο και γιατί όπως και ο Κόκκαλης ψωνίζει προπονητές από το πανέρι που τους απολύει μετά από ένα εξάμηνο. Δεύτερο λοιπόν ατόπημα του κυρίου Κόκκαλη, η θεατρινίστικη επίθεση στον Βαρδινογιάννη. Αυτοί οι άνθρωποι απαξιώνουν το Ελληνικό ποδόσφαιρο και το κάνουν και ύποπτο στα μάτια των φιλάθλων. Αυτοί οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι και για την βία στα γήπεδα. Ο Κόκκαλης αφήνει υποψίες για στημένο πρωτάθλημα, άρα αν δεν το πάρει ο Ολυμπιακός θα το έχει στήσει ο Παναθηναϊκός, ο Βαρδινογιάννης μιλάει για την διαιτησία και ο Νικολαΐδης της ΑΕΚ αφού απέλυσε τον Ισπανός προπονητή της ομάδας μας γέμισε με θεωρίες συνωμοσίας για να μην πάρει το πρωτάθλημα η ΑΕΚ. Ποιος λοιπόν ωθεί και οπλίζει τους οπαδούς στη βία, στην ωμή βία που είναι υπεύθυνη για το θάνατο ενός παλικαριού από όχι απλά οπαδούς του Ολυμπιακού αλλά υπαλλήλους της εταιρίας του κυρίου Κόκκαλη.

Έτσι λοιπόν επιστροφή στην Αγγλία και στην Derby County, στη δεύτερη κατηγορία με τον ίδιο προπονητή και τους ίδιους παίκτες για του χρόνου και θα επιστρέψουμε σύντομα!

Περί λόγου ...Χατζηνικολάου

2008-02-24T14:40:00.000+02:00

Τελικά η σχέση μου με την εκπομπή του Χατζηνικολάου εξελίσσεται σε μαζοχιστική και βέβαια όχι μόνο σε καθημερινή βάση όταν έχω την ευκαιρία αλλά και ανελλιπώς την Κυριακή. Οφείλω βέβαια να παραδεχτώ ότι ο ραδιοφωνικός Χατζηνικολάου είναι παρασάγγες καλύτερος από τον τηλεοπτικό, τουλάχιστον αυτόν τον τηλεοπτικό που θυμάμαι εγώ πριν φύγω από την Ελλάδα. Και βέβαια όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενο κείμενο οι πολιτικές του θέσεις είναι φανερές και δεδομένες, άλλωστε και ο ίδιος δεν προσπάθησε ποτέ να τις κρύψει αλλά παραδέχομαι ότι προσπαθεί να κρατήσει ψύχραιμα αποστάσεις δίνοντας τα Καίσαρος τω Καίσαρι. Παράλληλα αυτό που μου αρέσει είναι το χιούμορ του, όχι σαρκασμός αλλά χιούμορ, κάτι σπάνιο έως ανύπαρκτο στα Ελληνικά ΜΜΕ, προσθέτοντας ότι και αυτός πέφτει σε παγίδες όπως την προηγούμενη βδομάδα με τον στα όρια του γελοίου κ. Μαγγίνα.

Αλλά για να επιστρέφουμε, στη σημερινή του συνέντευξη έχει καλεσμένο τον δημοσιογράφο Γιώργο Παπαδάκη και κάποια στιγμή συζητώντας για το που έχει φτάσει η δημοσιογραφία σήμερα στην εισαγωγή του είπε ότι παρ' όλο που συχνά αναφερόμαστε στο ένδοξο δημοσιογραφικό παρελθόν, υπάρχει κάποιος μύθος πίσω από αυτή την παρελθοντολογία. Στην πραγματικότητα αυτές οι ένδοξες πένες του παρελθόντος, όπως επέμεινε ο δημοσιογράφος ήταν άνθρωποι που ούτε σωστά Ελληνικά δεν μπορούσαν να γράψουν. Ευτυχώς στη συνέχεια αφ' ενός μεν πρόσθεσε το όνομα της εφημερίδας που δούλευε στις αρχές της δεκαετίας του 80 αφ' ετέρου ο Γιώργος Παπαδάκης τον διόρθωσε λέγοντας ότι υπήρχαν λαμπρές πένες την περίοδο απλά εκείνη την περίοδο άρχισε να γίνεται και η είσοδος αυτών που σήμερα έχουν γίνει ο κανόνας.

Ο Γιώργος Παπαδάκης συγκρατήθηκε και μάλλον δεν θέλησε να υπενθυμίσει στον Νίκο Χατζηνικολάου ότι η αρχή του τέλους γι' αυτές τις λαμπρές πένες και την παραδοσιακή δημοσιογραφία μακριά από Θέμους και Μάκης την έκανε ο νυν συνέταιρος του, ο Κουρής, ο Κουρής της Αυριανής!

Ο Κουρής είναι σταθμός για την νεότερη Ελληνική δημοσιογραφία και η πεμπτουσία του κιτρινισμού στην Ελλάδα. Ο άνθρωπος που αγνόησε φίλους και συνεργάτες στο όνομα της κυκλοφορίας. Γι' αυτούς που θυμούνται τη δημοσιογραφική δεκαετία του 80, θα θυμούνται ότι είναι ο άνθρωπος που έφερε νέα ήθη και έθιμα στο χώρο. Είναι αυτός που με όπλο του την Αυριανή και τα κανάλια του βύθισε την Ελληνική πολιτική ζωή στη λάσπη πότε με τις φωτογραφίες του Μητσοτάκη με του Ναζί αξιωματικούς και πότε με τις ημίγυμνες φωτογραφίες της Μιμής. Είναι ο εκδότης που έκανε νέο το κουτσομπολιό και αδιαφορώντας για στοιχεία ήταν πάντα έτοιμος να αμαυρώσει καριέρες και οικογένειες. Ο Τριανταφυλλόπουλος και ο κάθε Θέμος δεν κάναν τίποτα περισσότερο παρά να συνεχίσουν στο δρόμο που χάραξε ο Κουρής. Ειρωνικό αλλά και ο σημερινός συνέταιρος του κ. Κουρή, κ. Χατζηνικολάου τότε υπήρξε από τους κριτικούς του Αυριανισμού.

Αλλά και ο κ. Χατζηνικολάου αναφέρθηκε και σε συγκεκριμένη περίοδο και εφημερίδα, πραγματικά λυπάμαι για τις πρώτες εμπειρίες του στο χώρο της δημοσιογραφίας αλλά επειδή την ίδια περίοδο βρισκόμουν και εγώ στο χώρο της δημοσιογραφίας νιώθω τιμή και υπερηφάνεια γιατί γνώρισα δημοσιογράφους κοσμήματα, ανθρώπους λόγιους που τα κείμενά τους ήταν δοκίμια. Κι για να ξέρουμε γιατί μιλάμε θα αναφέρω ενδεικτικά και μερικά ονόματα, Χρυσοστομίδης, Βλάχου, Παπαδόπουλος, Σπυρόπουλος, Σαραντάκος, Σιδέρης, Κομίνης, Βασιλείου και με κάθε όνομα που γράφω θυμάμαι και ένα καινούργιο. Αυτοί οι άνθρωποι δώσανε την πραγματική της μορφή στη πολιτική ανάλυση και κριτική, ήταν δάσκαλοι ύφους, γραφής και ήθους.

Κ. Χατζηνικολάου ειλικρινά λυπάμαι που στην αρχή της καριέρας σας στην εφημερίδα “Μεσημβρινή” είδατε γραπτά να επιστρέφουν κατακόκκινα από τους διορθωτές αλλά σε αυτό δεν φταίει η εποχή, ίσως θα έπρεπε να ρίξετε μια ματιά σε αυτούς που στελέχωναν την εφημερίδα, γιατί η δική μου εμπειρία με κάνει πολλές φορές να ντρέπομαι ακόμα και για τα δικά μου γραπτά και να ζηλεύω όλους αυτούς που προανέφερα. Η ντροπή έγκειται στο ότι δεν είμαι σίγουρος αν τα κατάφερα να σταθώ στο ύφος και ήθος που αυτοί όρισαν και με δίδαξαν και αυτό χωρίς να περάσω σε παλαιότερους όπως ο πατέρας Βλάχος που εμείς οι νεότεροι γνωρίσαμε μόνο από τα κείμενά του. Και προσοχή μιλάω για ανθρώπους που με κάποιους από αυτούς δεν συμφωνώ απαραίτητα πολιτικά και ιδεολογικά.

Τι ήθελε να πει ο ...τέως υπουργός;

2008-02-21T22:21:00.002+02:00

Δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι καινούργιο μιας και η συνήθης στήλη μου στα Ελληνικά για το Ovi magazine είναι ήδη online, αλλά σήμερα και τελείως τυχαία άκουσα από τον RealFM τον δημοσιογράφο Ν. Χατζηνικολάου να παίρνει συνέντευξη με τον τέως υπουργό της Ν.Δ. Και γνωστό λόγο του σκανδάλου, κ. Μαγγίνα. Γενικά και παρά τις εμφανείς πολιτικές του επιλογές τον Ν. Χατζηνικολάου τον συμπαθώ και τουλάχιστον στο επίπεδο των star δημοσιογράφων που έχουν πλημμυρίσει τα τελευταία χρόνια τα Ελληνικά ΜΜΕ καταφέρνει να επιπλέει – όχι πάντα με επιτυχία – ή καλύτερα καταφέρνει να κάνει και μερικές σωστές παρατηρήσεις ή ερωτήσεις.

Εδώ μια σημαντική παρατήρηση, μιλάω για τους star δημοσιογράφους και όχι για τους χιλιάδες δημοσιογράφους που στη πλειονότητα τους δουλεύουν για ψίχουλα κάτω από συνθήκες σκλαβοπάζαρου, και τιμούν τον επαγγελματικό τους χώρο.

Τέλος με την παρένθεση και την εισαγωγή και επιστροφή στην ασύλληπτη συνέντευξη του τέως υπουργού. Το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης αναλώνεται στο ασφαλιστικό και στην πίκρα του Μαγγίνα για το πως αντιμετώπισαν οι εργαζόμενοι τις προτάσεις του, τα επιχειρήματά του χωρίς καμία βάση και στην ουσία περνώντας περισσότερο χρόνο να θυμίζει τι έκανε το ΠΑΣΟΚ από το τι δεν έκανε η ΝΔ μέχρι που βρίσκει ο Χατζηνικολάου την ευκαιρία να κάνει ...την ερώτηση. Βέβαια και η στιγμή είναι επιλεγμένη και ο τρόπος που τίθεται η ερώτηση δείχνει προσυνεννόηση και δυστυχώς ο Χατζηνικολάου βάζει και μια χωρίς λογική δόση γλυψήματος δίνοντας την εικόνα 'ο Γιάννης φοβάται το θεριό και το θεριό το Γιάννη.'

Φυσικά δεν έχω το ακριβές κείμενο και μόνη μου αναφορά είναι η μνήμη μου αλλά θα ήθελα να πιστεύω ότι έχω ακόμα ισχυρή μνήμη. Ο Χατζηνικολάου λοιπόν ρωτάει τον κ. Μαγγίνα, για την περίπτωση του ανασφάλιστου Ινδού και την παρουσία του στο εξοχικό σπίτι του κ. Μαγγίνα και μετά από μια μικρή παύση αμηχανίας αφού το γλύψιμο και ο τρόπος που εκφράστηκε ήταν τουλάχιστον κωμικός ο τέως υπουργός απαντάει ότι με την συγκεκριμένη οικογένεια αλλοδαπών δεν είχε εργασιακή σχέση δεν ανταλλάσσονταν χρήματα, και περνάει στο ασύλληπτο, οι Έλληνες δεν έχουν καταλάβει ότι αυτοί που είναι στην εξουσία είναι ακριβώς όπως οι απλοί άνθρωποι του λαού και έχουν τα ίδια προβλήματα και ελαττώματα.

Παραδέχομαι ότι σε αυτό το σημείο κόντεψα να πέσω από την καρέκλα μου και έχασα την συνέχεια της συνέντευξης και παράλληλα πρέπει να ομολογήσω ότι και ο Χατζηνικολάου πρέπει να ένιωσε κάτι παρόμοιο γιατί θεώρησε απαραίτητο να κάνει μια μικρή κριτική στην απάντηση, αλλά το μεγάλο ερώτημα είναι εδώ τι ήθελε να πει ο ...ποιητής! Κατ' αρχή δικαιολόγησε απόλυτα το ότι κάθε λαός είναι υπεύθυνος γι΄ αυτούς που τον κυβερνούν. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι και οι Έλληνες είναι μικρο-απατεώνες που εκμεταλλεύονται τον κάθε κακομοίρη που προσπαθεί να επιβιώσει και βέβαια εάν έχει και ένα ανάπηρο παιδί τόσο το καλύτερο. Το κράτος δικαίου και όλη αυτή η πρεμούρα περί ρατσισμού τελικά είναι απλά για το θεαθήναι αφού ακόμα και οι λειτουργοί του δεν νιώθουν την ανάγκη να τους ακολουθούν. Ο κ. Μαγγίνας ουσιαστικά αποκαθήλωσε κάθε ελπίδα για πρόοδο και έβγαλε απροκάλυπτα το πραγματικό πρόσωπο αυτών που μας κυβερνάνε. Δυστυχώς δεν είναι ο μόνος, έχουν ήδη προηγηθεί οι απαράδεκτες δηλώσεις διαφόρων, όπως του γελοίου Νομάρχη Θεσσαλονίκης με όσα απαράδεκτα και ρατσιστικά είχε πει στις δημοτικές εκλογές για την υποψηφιότητα της Μουσουλμάνας υποψηφίας για το ΠΑΣΟΚ.

Το χειρότερο είναι ότι ο κ. Μαγγίνας είπε ότι οι Έλληνες είναι ένας λαός απατεώνων που βρίσκουν μόνιμα τρόπους να γλιστρήσουν και να παραβούν το νόμο. Ο κ. Μαγγίνας μας είπε ότι δεν υπάρχει λόγος να είναι η εξουσία τίμια και το τρελό είναι ότι με αυτή του την απάντηση ένιωσε ότι επικοινωνεί με τον απλό λαό! Ο κ. Μαγγίνας μας είπε ότι δεν πειράζει ότι τα ασφαλιστικά μας ταμεία κινδυνεύουν γιατί κανένας δεν πληρώνει τα απαιτούμενα εκμεταλλευόμενος τον εργάτη αλλοδαπό ή ημεδαπό – συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των κομμάτων – γιατί έτσι κι αλλιώς το κάνουμε ...όλοι! Μας είπε ότι δεν πειράζει και να παρανομήσουμε λιγάκι μιας και έτσι κι αλλιώς το κάνουμε όλοι. Βέβαια εδώ φρόντισε να βάλλει και μια δικλείδα ασφαλείας, άλλο είναι να κλέβει ο Πασοκτζής και άλλο ο ΝΔκράτης! Ανατριχιαστικό; δυστυχώς αυτοί είναι που κυβερνάνε την Ελλάδα στη αρχή του 21ου αιώνα!

Η πορεία

2007-11-18T19:37:00.000+02:00

Αναδημοσίευση άρθρου από το Ovi magazine

Η πορεία του 1980 για το Πολυτεχνείο, ήταν η τελευταία που συμμετείχα και τα γεγονότα εκείνης της ημέρας μπερδεύονται πολλές φορές στο μυαλό μου με τα γεγονότα του οδυνηρού πρώτου Πολυτεχνείου. Μέχρι τότε είχα συμμετάσχει σε όλες τις πορείες για την επέτειο και επειδή από τότε διαστήματα έλειπα εκτός Ελλάδας επέστρεφα πάντα για την πορεία μιας και ένιωθα ότι ακόμα και η μηδαμινή παρουσία μου ήταν σημαντική για να δείξει σε ένα κράτος που απλά είχε αλλάξει ρούχο ότι οι νέοι άνθρωποι είναι εδώ για να προστατεύσουν το δικαίωμα στη δημοκρατία.

Ίσως αυτό το παραπάνω να σας φαίνεται πολύ πομπώδες αλλά η απόσταση των σχεδόν τριάντα χρόνων το κάνει να φαίνεται έτσι, η δε πραγματικότητα των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης ήταν τελείως διαφορετική από ότι περιγράφουν τα ...στρογγυλοποιημένα βιβλία της ιστορίας ή το πνεύμα 'εθνικής εορτής' που έχει σκεπάσει την επέτειο του πολυτεχνείου τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ναι το ΚΚΕ είχε νομιμοποιηθεί, και οι πρωταίτιοι της δικτατορίας, Παπαδόπουλος, Μακαρέζος, Ιωαννίδης κ.α. βρισκόντουσαν στις φυλακές, αλλά ο χωροφύλακας που μάζευε τα παιδάκια για 'αναγνώριση ταυτότητας', ο χαφιές της γειτονιάς μόνιμα αραγμένος στο καφενείο και ο μπάτσος-ασφαλίτης ήταν εκεί και γι αυτούς τίποτα δεν είχε αλλάξει. Ο Ανδρέας Παπανδρέου συνέχιζε να είναι η καταστροφή της Ελλάδας και οι κομμουνιστές έπρεπε η να εκτελούνται η να σταλθούν στη Βουλγαρία για να μάθουν.

Την πρώτη φορά που με συνέλαβαν μεταδικτατορικά, έγινε για 'αναγνώριση ταυτότητας' και με μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα του Βύρωνα, εκεί μετά τα πρώτα χαστουκάκια και το μπάτσικο χιούμορ, 'μήπως να σε φωνάζουμε Θανασούλα, με αυτά τα μαλλιά;' με αφήσανε στο γραφείο με ένα ανθυπασπιστή γύρω στα πενήντα. Το πρώτο χαστούκι ήρθε με την παρατήρηση ότι δεν τον κοιτάζω στα μάτια, στο πέμπτο είχα χάσει τις ερωτήσεις. Κάποια στιγμή και με την επέμβαση ενός άλλου ηρεμούν τα πράγματα και εγώ κάθομαι πάλι στην καρέκλα με το αυτί να τρέχει αίμα από κλωτσιά. 'κοίταξε αγόρι μου, όλοι μας ξέρουμε την οικογένεια σου και ξέρουμε ότι κατά βάθος είσαι καλό παιδί που απλά έχεις παρασυρθεί, έχουμε πάρει τηλέφωνο και τον πατέρα σου και έρχεται να σε παραλάβει σε λίγο αλλά να ξέρεις ότι τον έχουμε ενημερώσει για τα πάντα. Ξέρει για την Τετάρτη που μοίραζες εφημερίδες στο γυμνάσιο του Υμηττού...' και για δέκα λεπτά μου έλεγε ακόμα και πότε ή πως είχα κατουρήσει τους τελευταίους δυο μήνες. Ο πατέρας μου πραγματικά ήρθε και με μάζεψε, όταν φτάσαμε στο σπίτι πιθανώς παλεύοντας μέσα του με το μόνο του επιχείρημα, θα καταστρέψεις το μέλλον σου και τη ζωή σου, σήκωσε το χέρι του να με χαστουκίσει και μόνο η εικόνα του χεριού που ερχόταν στο πρόσωπο μου μετά από τα χέρια του μπάτσου μου φάνηκε αστείο και έβαλα τα γέλια, υστερικά γέλια. Η ανάμνηση από το βλέμμα του τρομαγμένου πατέρα μου έμεινε μέσα μου πιο πολύ από τον μπάτσο που έτσι κι αλλιώς είχαμε την ευκαιρία να ...ξανασυναντηθούμε!

Χρησιμοποίησα αυτό το προσωπικό παράδειγμα για να σας δώσω να καταλάβετε ότι ναι τα πράγματα είχαν αλλάξει αλλά δεν είχε έρθει ξαφνικά και η τέλεια δημοκρατία και φυσικά αριστερά και ΠΑΣΟΚ που τότε φωνάζανε για εκκαθάριση σε όλο το δημόσιο είχαν δίκιο. Πρωθυπουργός της χώρας το 1980 ο Γεώργιος Ράλλης, μπορεί να ήταν ένας έντιμος δεξιός και το έχω ακούσει και διαβάσει πολλές φορές, αλλά στην ουσία πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης με υπουργούς όπως ο Γεώργιος Σταμάτης υπουργός Δικαιοσύνης, ο Δημήτριος Δαβάκης υπουργός δημοσίας τάξεως, προσωπικότητες που κάνουν ακόμα και τον Βύρωνα Πολύδωρα να φαίνεται σοσιαλιστής και μεγαλοστελέχη της ΝΔ όπως ο Θεοτόκης, υμνητής όλων των τέως, ένστολων και με κορόνα και αντικομμουνιστής σε σημείο να βλέπει στα πάντα κομμουνιστικές συνωμοσίες. Αυτοί οι άνθρωποι κυβερνούσαν λοιπόν και φυσικά κατεύθυναν, μας αρέσει δεν μας αρέσει να το ομολογούμε, ένα μεγάλο κομμάτι του λαού που έβλεπε με φόβο ακόμα και τον Αντρέα και φυσικά δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν αν άλλαζαν ένα σύστημα που στηριζόταν και έθρεφε ακριβώς αυτές τις φοβίες και στα μάτια του ήταν και το μόνο που μπορούσε να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο.

Έτσι λοιπόν όταν κατεβαιναμε στη πορεία του Πολυτεχνείου τα πρώτα χρόνια, η δικτατορία ήταν ακόμα ζωντανή και φρόντιζε με δεκάδες τρόπους να μας υπενθυμίζει την παρουσία της. Παράλληλα με τις αλλαγές που προσπαθούσε να επιβάλλει ο Ράλλης στη παιδεία το σύνθημα, ψωμί – παιδεία – ελευθερία ήταν απόλυτο, ήταν εδώ! Το 1980 ήταν και η Κύπρος που μας έκαιγε και γι’ αυτό είχε απαγορευτεί η πορεία να φτάσει μέχρι την Αμερικανική πρεσβεία.

Όλοι έχετε ακούσει για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, σε μια συζήτηση που είχα με αγαπημένο φίλο καθηγητή στην τελευταία μου επίσκεψη στην Αθήνα μου είπε ότι την επέτειο του Πολυτεχνείου στα σχολεία διαβάζουν ένα-ένα τα ονόματα των παιδιών που πέσαν μέσα στο Πολυτεχνείο. Δεν θέλω να πέσω στα καραγκιοζιλίκια και τις ανοησίες του ανιστόριτου Καρατζαφέρη αλλά ήταν πολλοί περισσότεροι. Αυτά ήταν τα παιδιά που μνημονεύονται ήταν τα παιδιά που πέσαν μέσα ή γύρω από το Πολυτεχνείο, για το σώμα του νεαρού νεκρού που έμεινε για τρεις ώρες στην Καλυδρομίου είμαι σίγουρος δεν σας έχει πει κανένας παρ' όλες τις πολλαπλές μαρτυρίες ακόμα και κατοίκων. Τον τσουβαλιασανε και χάθηκε χωρίς κανένας να μάθει το όνομά του. Την κοπέλα που έτρεχε στη Σόλωνος και έπεσε μετά από ένα πυροβολισμό κανένας δεν έμαθε το όνομα της και δεν θα μετρηθούν σε κανένα προσκλητήριο ηρώων. Την κοπέλα που συνέλαβαν μια βδομάδα μετά στο Παγκράτι, κοντά στη πλατεία του Δεληολάνη γιατί είχε στο σπίτι της δίσκους του Θεοδωράκη και προκηρύξεις που χάθηκε και όσο και να ρωτάγαμε μετά τη μεταπολίτευση που βρισκόταν δεν υπήρχαν απαντήσεις, οι μαρτυρίες που ήρθαν από τον Έβρο όταν τσουβαλιάζανε τους φοιτητές και άλλες μαρτυρίες από τα Γιάννενα, για τις αυτοκτονίες και τα 'ατυχήματα' κανένας δεν θα σας μιλήσει και για τα δεκάδες βασανισμένα και βιασμένα κορμιά που κυκλοφορούν ανάμεσα σας κανένας δεν θα κάνει προσκλητήριο. Για μας όμως που περπατάγαμε αργά εκείνο το απόγευμα προς την βουλή ήταν ζωντανές αναμνήσεις, είχαν πρόσωπο, φωνή και πολλές φορές όνομα. Προσθέστε σε αυτούς και τα παιδιά που χαθήκανε στη Κύπρο και ίσως για ένα ελάχιστο δευτερόλεπτο να νιώσετε τι κουβαλάγαμε στις πλάτες μας.

Η πορεία για το Πολυτεχνείο του 1980 ήταν για πολλούς λόγους περίεργη για μένα, ήμουνα μαζί με τα παιδιά της Αυγής, παιδιά ... ο Γιάνναρος, ο Χατζησωκράτης, ο Χρυσοστωμίδης (ο πατέρας), ο Σπυρόπουλος, ο πολύ αγαπημένος μου φίλος ο συγχωρεμένος ο Γιώργος Σιδέρης, μαζί κρατάγαμε με σκίτσα και γελοιογραφίες την Αυγουλα, και πολλοί άλλοι από την τότε χρυσή γενιά της μεταπολιτευτικής Αυγής. Στη πορεία ήμασταν πάντα από τους τελευταίους (γιατί πάντα είναι πρώτοι αυτοί που δεν έχουν καμιά σχέση, πάντα με βασάνιζε) και από τότε τα ΜΑΤ το είχανε κάνει παράδοση να 'μαλακώνουν' τα γκλομπ τους στις πλάτες του ΚΚΕ εσ. Τέλος πάντων είχε προηγηθεί μια ένταση έξω από το Πολυτεχνείο, πολλοί από εμάς είχαμε εκνευριστεί από τα πολλά περίπτερα που πουλούσαν αναμνηστικά, κόκα κόλα, σουβλάκια και τοστ, μόνο οι αφίσσες ...με την ευγενή χορηγεια της κόκα κόλας έλειπαν αλλά δώσαμε τόπο στην οργή και συνεχίσαμε. Κάποια στιγμή υπήρξε μια έντονη αναταραχή, οι γνωστοί άγνωστοι υπάρχουν από τότε και τότε τους ξέραμε ποιοί ήταν αλλά ...τέλος πάντων. Και μετά ήρθε ο πανικός, είχανε σκοτώσει μια κοπέλα.

Τρόμαξα, το μόνο που σκεπτόμουν ήταν ...όχι πάλι γαμώτο και άρχισα να τρέχω όπως τρέχαν όλοι μέσα σε ένα χαμό από καπνογόνα και φωνές. Δεν θέλω να περιγράψω τι συνέβη μετά, έφαγα πολύ ξύλο μιας και κάποια στιγμή βρέθηκα να περνάνε κυριολεκτικά από πάνω μου μια διμοιρία των ΜΑΤ που πετάχτηκε από κάποιο στενάκι που είχα κατευθυνθεί. Πολύ αργότερα το ίδιο βράδυ έμαθα ότι οι νεκροί ήταν δυο. Δεν μπόρεσα να το αντέξω.

Αυτή ήταν η τελευταία φορά που βρέθηκα σε πορεία για το Πολυτεχνείο και εκτός από τον πόνο που μου προκαλεί ακόμα και σήμερα ο θάνατος αυτών των δυο παιδιών εκείνο το βράδυ ένιωσα ότι κάτι είχε αλλάξει. Όλα είχαν γίνει μια καλογραμμένη χορογραφία, το ΚΚΕ και το ΠΑΣΟΚ με τα συνδικάτα τους μπροστά να μαλώνουν σε ποιον ανήκει το Πολυτεχνείο, εδώ ακόμα και το ΕΚΚΕ ζητούσε μερίδιο και από πίσω τα περίπτερα με ροδάκια να πουλούν κόκα κόλα, σουβλάκια και αναμνηστικά μπρελόκ. Στο τέλος τα ΜΑΤ και οι γνωστοί άγνωστοι και όλα αυτά τα πρόσωπα και οι φωνές να μένουν μόνο στους εφιάλτες μου. Το Πολυτεχνείο είχε γίνει εθνική εορτή και όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια μια καλή ευκαιρία για τριήμερο. Σύμπτωση; Μέρες μετά τα γεγονότα ο Γεώργιος Σταμάτης, υπουργός Δικαιοσύνης κατηγόρησε στη Βουλή τον Ρήγα Φεραίο οτι ...υποθλάπτει τα αναρχικά στοιχεία!!!

Από αυτή τη γενιά που έζησε το Πολυτεχνείο και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης κάποιοι εξαργύρωσαν την συμμετοχή τους, σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνω από τους επώνυμους την Μαρία Δαμανάκη και τον Ανδρουλάκη που μέσα στις ιδιομορφίες τους δεν έπαψα να τους αγαπώ. Κάποιοι άλλοι όμως το κάνανε, δυστυχώς αυτοί που πήρανε τα πιο πολλά αργύρια και είναι αυτοί που δεν ήταν εκεί, ούτε όταν έγινε ούτε μετά, απλά περάσανε ...απ’ έξω, είναι αυτοί που και τώρα και σε κάθε επέτειο σηκώνουν τη σημαία του Πολυτεχνείου. Είναι αυτοί που θα πάνε στη πορεία και μετά θα πάνε για ουζάκια και παϊδάκια ξεχνώντας ότι για κάποιους άλλους αυτή είναι μια βραδιά δακρύων και πόνου και καλύπτουν την άγνοια τους και την αδιαφορία τους με επαναστασιόμετρα και αριστερόμετρα που μετράνε συμμετοχές στην πορεία. Όταν η δημοκρατία θα χρειαστεί πάλι αυτοί οι ανώνυμοι τα μη κομματόσκυλα θα δώσουν το αίμα τους ενώ όλοι αυτοί θα καίνε τους κουβάδες από τις αφισοκολλήσεις και τις προκηρύξεις μπας και βρει κανένας αποδεικτικά στοιχεία.

Ελπίζω να μην έδωσα την αίσθηση πίκρας, όλα εξελίσσονται με τον ένα η με τον άλλο τρόπο και αυτό είναι χρόνια τώρα που έχω μάθει να αποδέχομαι, απλά ελπίζω αυτή τη φορά να μην γίνουν φασαρίες και κάποιος κάπου αντί να πάει για ουζάκια να ανάψει ένα κερί θύμησης για τα παιδιά που πεθάναν εκείνη την περίοδο. Εγώ αυτό κάνω από το 1980 μέχρι σήμερα!

Ανδρέα ...χάσαμε!

2007-11-16T12:02:00.000+02:00

Αναδημοσίευση άρθρου από το Ovi magazine

Με έκπληξη και χωρίς να το κρύβω με σοκ, τόσο τη Kυριακή 11 Νοεμβρίου το βράδυ όσο και όλες τις επόμενες μέρες άκουγα από το ραδιόφωνο διάφορους να φωνάζουν σε κάθε τόνο ...νικήσαμε και ήθελα τόσο πολύ να φωνάξω, ποιοι νικήσατε, ποιον νικήσατε; Και αυτά μέχρι που με αποστομώσανε όλοι μαζί εν χορό, νίκησε η δημοκρατία!!!

Είναι σίγουρα η απόσταση που μας χωρίζει, είναι και τα πολλά χρόνια που λείπω από την Ελλάδα, πρέπει να φταίει και η έλλειψη από σουβλάκι γιατί κάτι δεν πάει καλά με όσα συνέβησαν τον τελευταίο καιρό στο ΠΑΣΟΚ και μπόρεσα να παρακολουθήσω μόνο από το ραδιόφωνο. Αυτές οι άναρθρες κραυγές μου θύμισαν ένα παρελθόν που πολλοί θα θέλαμε να ξεχάσουμε και που με πόνο μας θύμισε στα βιβλία του ο Χρόνης Μίσσιος.

Για να πάρουμε λοιπόν τους υποψηφίους που αναμετρήθηκαν σε αυτή την πρωτοφανή μάχη για εκλογή προέδρου στο Ελληνικό σοσιαλιστικό κίνημα. Η χρήση της λέξης 'πρωτοφανής' είναι ηθελημένη και θα επανέλθω στη συνέχεια. Ο Γιωργάκης ήταν ο πρώτος και βασικός υποψήφιος. Μετά από τρία χρόνια προεδρίας του κόμματος και έχοντας επανειλημμένα γνωρίσει την ήττα από το συντηρητικό κόμμα, θεώρησε ότι αιτία της αποτυχίας ήταν η μη ανανέωση που είχε στο μυαλό του και που δεν είχε αρκετό χρόνο για να εφαρμόσει. Έτσι κάνοντας το καταπληκτικό, το βράδυ των εκλογών και μετά την αναγνώριση άλλης μιας ήττας από το συντηρητικό κόμμα ζήτησε ανανέωση της εντολής προεδρίας από το κόμμα με ένα τρόπο μάλλον αλαζονικό πιστεύοντας ότι θα είναι ο μόνος διεκδικητής ή καλύτερα πιστεύοντας ότι η προεδρία ήταν κληρονομικό δικαίωμα και η κάρτα γιος του ιδρυτή του δίνει το δικαίωμα σε άπειρες ευκαιρίες.

Η άμεση αντίδραση του Βενιζέλου μπορεί να εξέπληξε λίγους αλλά σίγουρα ξάφνιασε έναν, τον Γιωργάκη και γι αυτό και οι πρώτες σπασμωδικές κινήσεις. Μέσα στις επόμενες μέρες ο Γιωργάκης συγκέντρωσε γύρω του το πρώτο κύκλο ακολούθων που ναι μεν σε μεγάλο ποσοστό ήταν νέοι που ο ίδιος είχε προωθήσει στον κομματικό μηχανισμό αλλά παράλληλα και παλαιά στελέχη που θύμιζαν αυτό ακριβώς που φώναζε ότι ήθελε να αλλάξει, το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ των ποιο αθλίων στελεχών σε επίπεδο τραμπούκων όπως ο Τζουμάκας. Υπήρξαν και ...έκτακτοι καλεσμένοι όπως ο δωσ' τα όλα Τσοβόλας για να συμπληρώσουν το πάνελ της ανανέωσης. Τέλος παραδοσιακά στελέχη όπως ο Λαλιώτης και ο Πάγκαλος με την εδώ πατάω και εκεί βρίσκομαι Βάσω συμπληρώσανε την ανανέωση.

Η όλη εικόνα της 'προεκλογικής' εκστρατείας του Γιωργάκη θύμιζε ...άλλες εποχές, κάτι από μάρκετινγκ δεκαετίας ογδόντα, κάτι από τις ανάλογες μάχες του πατέρα του είτε όταν προσπαθούσε να επιβληθεί σαν τη λύση στη Ένωση Κέντρου μετά τον ανένδοτο με τον πατέρα του να παραπαίει, είτε στη δεύτερη περίοδο του ΠΑΣΟΚ όταν ξεκινήσανε οι πρώτες σοβαρές αμφισβητήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί μίλησαν για τη οικογένεια σαν τον κύριο συμβουλάτορα του Γιωργάκη, η οικογένεια Παπανδρέου συμπεριλαμβανομένης και της Μαργαρίτας ζούσε στιγμές παλιάς έντασης και δόξας.

Δεύτερος υποψήφιος ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Ο Βαγγέλης ποτέ δεν έκρυψε τις φιλοδοξίες του ακόμα και την περίοδο που ο Αντρέας ήταν ζωντανός και καλά έκανε, με το που του δόθηκε λοιπόν η ευκαιρία απλά την άρπαξε. Απλά την άρπαξε με τόση ταχύτητα, λεπτά μετά τις δηλώσεις του Παπανδρέου ώστε να δημιουργήσει μια σειρά από αντιδράσεις που πολύ πιθανόν δεν θα ήθελε να υπάρξουν. Πρώτα από όλα πόλωσε την κατάσταση με αποτέλεσμα άλλα στελέχη που θα θελαν να συμμετάσχουν στην κούρσα να οπισθοχωρήσουν, ειδικά αφού από ότι φάνηκε στις πρώτες μετρήσεις ηγείτο της μάχης με μεγάλη διαφορά. Για παράδειγμα ο Πάγκαλος θα ήθελε πολύ να είναι υποψήφιος και η Διαμαντόπουλου αλλά και οι δυο σταματήσανε μπροστά στην ορμή του Βενιζέλου. Κατ' εμένα το πρώτο λάθος του Βενιζέλου, θα έπρεπε να περιμένει τουλάχιστον μια μέρα μέχρι να καταλάβει που το πηγαίναν και οι υπόλοιποι. Αποτέλεσμα αυτής της βιασύνης του ήταν ο Πάγκαλος παρ' όλα τα κοινά του με τον Βενιζέλο να περάσει στο απέναντι στρατόπεδο και με τη γνωστή του μπουλτνόζια μέθοδο να επιτεθεί συχνά στον Βενιζέλο με αποτέλεσμα να συσπειρώσει αυτά τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που αρέσκονται στο στυλ Πάγκαλος-Βενιζέλος, όσο και αν οι δυο τους το αμφισβητούν οι ομοιότητες τους είναι πολύ περισσότερες από τις διαφορές τους, θεωρητικές και εμφανισιακά.

Ο Βενιζέλος κατηγορήθηκε συχνά για αλαζονικό ύφος και ήθος αλλά αυτό ακούγεται σαν ανέκδοτο σε ένα κόμμα που την αλαζονεία την έχει κάνει επιστήμη, από που να ξεκινήσω από τον Κατσιφάρα και τον Τσοχατζοπουλο ή από τους τρομακτικούς Πάγκαλο και Βάσο Παπανδρέου για να τελειώσω στον θερμό υποστηρικτή του αντικυβερνητικού ΠΑΣΟΚ τον Τζουμάκα και θρέφει φυτώρια για την συνέχεια. Σε αυτό το ΠΑΣΟΚ, το υπαρκτό ΠΑΣΟΚ η αλαζονεία είναι η επιβεβαίωση, είναι κάτι σαν, είμαι αλαζόνας άρα υπάρχω. Ο Βενιζέλος λοιπόν δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Εντυπωσιακό αλλά κανένας δεν κατηγόρησε τον Παπανδρέου για αλαζονεία όταν δήλωνε ότι μόνο αυτός ξέρει τις αλλαγές που χρειάζονται και μόνο αυτός μπορεί να τις εφαρμόσει.

Τα λάθη του Βενιζέλου ήταν κυρίως επικοινωνιακά, πρώτο προσπάθησε να κάνει μια κούρσα για έναν, συγκέντρωσε όλες τις ευθύνες και τις αποφάσεις συγκεντρώνοντας ταυτόχρονα και τα βέλη και αυτό το έκανε πιστεύοντας ότι ο κόσμος θα μπορούσε να δει ότι το αντίπαλο στρατόπεδο ήταν πνιγμένο μέσα στις αντιφάσεις των στελεχών του. Ο Πάγκαλος και η Διαμαντοπούλου υποστηρίζουν τον Παπανδρέου μόνο και μόνο για να κερδίσουν χρόνο και να απομονώσουν τον Βενιζέλο από μελλοντικό αντίπαλο, και οι δυο ξέρουν ότι ο χρόνος του Γιωργάκη έχει ημερομηνία λήξεως. Ο Γιωργακης κατηγορεί το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονα αγκαλιάζεται με τον Τσουμακα και καλεί τον Τσοβολα σε συστράτευση. Ήρθε και ο καφές και κατέστρεψε τα πάντα, κάτι που η πλευρά του Παπανδρέου χειρίστηκε με μεγάλη δεξιοτεχνία. Ο Βενιζέλος πλήρωσε τον πιο ακριβό καφέ στη σύγχρονη ελληνική πολιτική ιστορία.

Το δεύτερο λάθος του Βενιζέλου ήταν ότι αποφάσισε να φανεί τζέντλεμαν όταν του έριχναν λάσπη και η αλήθεια είναι ότι ρίχτηκαν άπειροι κουβάδες. Με σοκ και έκπληξη άκουγα ένα βράδυ φίλο, στέλεχος από την παπανδρεϊκό πλευρά να μου εκμυστηρεύεται το μεγάλο μυστικό με το επώνυμο του Βενιζέλου. Χωρίς να έχω κάποιο στοιχείο αμέσως ένιωσα ότι επρόκειτο για ψέμα, δυστυχώς ήμουν η εξαίρεση και ο Βενιζέλος χρειάστηκε την βοήθεια του νόμου και σειρά από δηλώσεις που σαφώς το έφθειραν για να αποδείξει ότι δεν είναι ...ελέφαντας. Στη συνέχεια υπήρξαν ακόμα και παρατηρήσεις για το πάχος του αλλά αυτό είναι παλιό Παπανδρεϊκό κόλπο, ας μην ξεχνάμε ότι ο Αντρέας είχε κατηγορήσει τον Σάκη Καράγιωργα για ...κουλοχέρη μιας και του έλειπε ένα δάχτυλο. Αυτό από ένα κόμμα και ένα αρχηγό που διατυμπανίζει την εναντίωση του σε κάθε μορφής κοινωνικού ρατσισμού.

Η λάσπη επεκτάθηκε και στα οικονομικά, πολιτικά και εκδοτικά διαπλεκόμενα φέροντας τον Βενιζέλο στο κέντρο τους. Άλλο ΠΑΣΟΚικό ανέκδοτο αυτό. Τα ελληνικά ΜΜΕ για δεκαετίες τώρα από την εποχή του Γέρου Παπανδρέου παίζουν με τη οικογένεια, Λαμπράκης και Μπόμπολας υπήρξαν και είναι ταγμένοι σε ότι Παπανδρεϊκό, η Χρήστου Λαδά για χρόνια υπήρξε ο μόνιμος υποστηρικτής των ιδεών τους. Στις δεκαετίες κυριαρχίας του ΠΑΣΟΚ ο δεξιός τύπος ουσιαστικά χάθηκε άρα διαπλεκόμενα με τον τύπο είναι κάτι κατ' εξοχήν ΠΑΣΟΚικό και δει παπανδρεϊκό. Για τα οικονομικά διαπλεκόμενα ας μην πάμε μακρυά, λίγα χρόνια και μερικές δεκάδες κουτιά ...πάμπερς φτάνουν!

Ο Βενιζέλος αδικήθηκε σίγουρα, δεν είχε την ευκαιρία να δείξει αυτό που είναι η αυτό που θα ήθελε να δείξει αλλά και ο ίδιος έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για το αποτέλεσμα, αλλά είναι νέος και ο κόσμος ξεχνάει, σίγουρα θα έρθει η δεύτερη ευκαιρία, αν την εκμεταλλευτεί η θα καθίσει στη γωνιά σαν τον Πάγκαλο αυτό είναι δική του απόφαση, προς το παρόν και για χάρη της ενότητας του ΠΑΣΟΚ ο μόνος δρόμος που του μένει είναι να σιωπήσει για ένα διάστημα, εάν φυσικά δεν έχει πάρει την απόφαση να ακολουθήσει τη δικιά του ξεχωριστή πορεία.

Τέλος ο τρίτος υποψήφιος εμένα τουλάχιστον μου φαίνεται ότι παρουσιάστηκε για έναν και μόνο λόγο, για να υπενθυμίσει σε όλους συμπεριλαμβανόμενων και των υποψηφίων ότι εκτός από τον Παπανδρέου και τον Βενιζέλο υπάρχει και το ΠΑΣΟΚ και από αυτό το πρίσμα πέτυχε απόλυτα την αποστολή του γιατί αν πραγματικά είχε προεδρικές φιλοδοξίες τότε αυτό θα ήταν το τέλος του ΠΑΣΟΚ.

Στην αρχή χρησιμοποίησα για την διαδικασία την λέξη πρωτοφανή, το αν πέτυχε η απέτυχε το πείραμα μέλει να το δούμε αλλά η αλήθεια είναι ότι όπως φορτώθηκε το κλίμα τις τελευταίες βδομάδες ήταν ακόμα ένας τρόπος για να στρέψει την πλάστιγγα προς την πλευρά του Παπανδρέου μιας και η όλη διαδικασία ευνόησε τον κομματικό μηχανισμό που ο Γιωργακης ελέγχει τα δυο χρόνια απόλυτα και οι Έλληνες δεν είναι Γάλλοι ούτε Σκανδιναβοί που καμαρώνουν να είναι μέλη του σοσιαλιστικού κόμματος έχοντας μικρά σημαιάκια από τις συμμετοχές τους στα σαλόνια τους. Χωρίς να θέλω να προσβάλω τους πάνω από 700,000 μέλη και φίλους του ΠΑΣΟΚ που ψηφίσαν για αρχηγό η υποψία ότι υπήρξαν και πολλοί φίλοι του ...Καραμανλή που με αρχηγό το ΠΑΣΟΚ τον Γιωργάκη βλέπουν και την επόμενη φορά εκλογική νίκη.

Και μιας και μιλάμε για νίκη, ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιος νίκησε. Το ΠΑΣΟΚ που ονειρεύτηκαν οι ιδρυτές του συμπεριλαμβανόμενου ακόμα κι αν δεν αρέσει στους αναμορφωτές του σοσιαλιστικού κόμματος, Σιμήτη, δεν έχει καμιά σχέση με το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ είναι ένα κατά τα κεντροευρωπαϊκά πρότυπα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με πολλά στοιχεία νέο-φιλελευθερισμού (ας μην ξεχνάμε ότι ο Γιωργακης είναι αυτός που έφερε στο ΠΑΣΟΚ τον Μάνο και τον Ανδριανόπουλο) και που η σχέση του με τον σοσιαλισμό είναι μόνο στο όνομα. Η επόμενη μέρα του ΠΑΣΟΚ είναι μέσα στην ομίχλη και στο μεταξύ ο Καραμανλής και η ΝΔ οδηγούν την Ελλάδα σε μια καινούργια περίοδο σκότους με υψηλό πληθωρισμό, ανεργία, υπερδανισμό και ακρίβεια.

Ελληνικές εκλογές και αριστερά ανέκδοτα!

2007-09-26T20:23:00.000+02:00

Αναδημοσίευση άρθρου από το Ovi magazine

Ο λόγος που απέφυγα να γράψω κάτι για τις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου είτε πριν είτε αμέσως μετά δεν έχει να κάνει με το ποιος κέρδισε τις εκλογές αλλά με την αλλαγή της ελληνικής κοινωνίας που φτάνει πια στην αποκορύφωση της με το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών. Η νίκη της Νέας Δημοκρατίας ήταν προβλεπόμενη, η ερώτηση από την αρχή ήταν πόσο μεγάλη θα ήταν αυτή η νίκη και εάν θα της εξασφάλιζε αυτοδυναμία. Από την άλλη η ήττα του ΠΑΣΟΚ ήταν εξ’ ίσου προβλεπομένη, η αμφιβολία έγκειτο στη διάσταση της και το πόσο θα στοίχιζε στον αρχηγό της μιας και διάφορες κινήσεις υποψήφιων δελφίνων είχαν από καιρό διαφανεί.

Αλλά πριν προχωρήσουμε στη νίκη και στην ήττα ήθελα να ξετυλίξω ορισμένες σκέψεις μου για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και ειδικά μετά την θεωρητική περίοδο καθαρτήριου που πέρασε η πολιτική ζωή με τον Έβερτ και τον Σημίτη. Και οι δυο τους θα έπρεπε να αποτελούν το επισφράγισμα η καλύτερα το τέλος μιας εποχής που είχε άμεση σχέση με τους ιδρυτές των δυο μεγαλυτέρων κομμάτων στην Ελλάδα που μονοπωλούν την εξουσία την τελευταία τριακονταετία. Παρ’ όλες τις διαφορές τους και οι δυο τους έχουν πολλά κοινά σημεία, και οι δυο προσπάθησαν να δείξουν ένα ρεαλιστικό μέλλον, προσπάθησαν να θέσουν τις βάσεις για ένα μέλλον μακριά από τις αντιπαραθέσεις προσωπικοτήτων και να ξεφύγουν από την πελατειακή σχέση ψηφοφόρων και κομμάτων, κατά κάποιο τρόπο και οι δυο τους πάλεψαν για τον διαχωρισμό κράτους και κόμματος αδιάφορο το κατά πόσο το κατάφεραν η τους άφησαν τα βαρίδια τους και οι συνθήκες να το καταφέρουν.

Και οι δυο τους αντικαταστάθηκαν στην ηγεσία των κομμάτων από νέους ανθρώπους, τον κύριο Κωνσταντίνο Καραμανλή στη Νέα Δημοκρατία και τον κύριο Γεώργιο Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ. Δεν θα σταθώ στο βάρος του ονόματος αν και έχει σημαντική παρουσία και στη ζωή αλλά και στις πράξεις και των δυο αλλά στο τι οι δυο τους θα έπρεπε να εκφράζουν. Και οι δυο τους είναι, αυτό το λέω χωρίς καμιά έννοια περηφάνειας, ανήκουν στη γενιά μου και αυτό με κάνει να έχω κάποιες παραπάνω απαιτήσεις.

Η γενιά μας μεγάλωσε μέσα στη δικτατορία και πραγματικά ανδρώθηκε στα πρώτα χρόνια της αντιπολίτευσης. Προσοχή δεν κρίνω τις πολιτικές τους θέσεις αλλά πρόκειται για δυο άντρες που σε προσωπικό επίπεδο σαφώς συγκινήθηκαν και πιθανώς κλάψανε στην πρώτη τους επίσκεψη στο πολυτεχνείο όταν ακόμα ήταν στο γυμνάσιο. Και οι δυο μεγαλώσανε καταλαβαίνοντας ότι μπαίναμε σε μια νέα εποχή που ο γεωπολιτικός ορίζοντας αλλάζει με ταχύτητα, που τα περιβαλλοντολογικά ζητήματα δεν είναι κάτι που αφορά μερικούς ιδιόρρυθμους φυτοφάγους αλλά όλους μας, και οι δυο τους έχουν αντίληψη του πόσο έχει αλλάξει η πληροφόρηση και η επικοινωνία, ο σημερινός πολίτης έχει άμεση επαφή με τα γεγονότα και τις αλλαγές όχι απλά σε τοπικό επίπεδο αλλά σε παγκόσμιο. Και οι δυο τους αντιλαμβάνονται πόσο επίκαιρο είναι το σύνθημα του πολυτεχνείου, ψωμί παιδεία, ελευθερία! Και τι κάνουν οι δυο τους;

Και οι δυο τους αντί να έρθουν σε ρήξη με όλα τα βαρίδια και να δείξουν στον πολίτη, στο νέο πολίτη ότι μπορούν να καταλάβουν τις ανησυχίες του ακόμα και εκείνες που εκείνος δεν μπορεί να εκφράσει και που πάντα έχουν να κάνουν με το μέλλον, οχυρωθήκαν πίσω από ισορροπίες που θα τους εξασφάλιζαν απλά τη συνέχεια και παρ’ όλο που και οι δυο τους είχαν όλες τις ευκαιρίες να κάνουν και να παρουσιάσουν κάτι καινούργιο μέσα από απαράδεκτους συμβιβασμούς γυρίσαν πίσω αδιάφοροι για μια κοινωνία που έστω με πολλές λοξοδρομήσεις θέλει να προχωρήσει μπροστά. Και γι’ αυτό που συνέβη την επομένη των εκλογών είναι και οι δυο τους ίσα υπεύθυνοι.

Για την Ν.Δ. η παρουσία σε υπουργικές θέσεις ανθρώπων όπως ο Μολυβιάτης ή ο Πολύδωρας όσο και να τους εξέλιξαν τα ΜΜΕ σε γραφικές φιγούρες που βγάζανε γέλιο δεν παύσανε ποτέ να επαναφέρουν ένα παρελθόν που ο Έλληνας έχει αφήσει πίσω του πολλά χρόνια και το χειρότερο με τις πολλές φορές σχιζοφρενικές δηλώσεις η ενέργειες κράτησαν στελέχη της κυβερνητικής παράταξης στην αφάνεια στερώντας από τον Καραμανλή κάθε ελπίδα ανανέωσης ή ρήξης.

Ο Παπανδρέου από την πλευρά του πήγε στο άλλο άκρο, έφερε και προσπάθησε να επιβάλει νέους ανθρώπους χωρίς ποτέ να εξηγήσει τον ρόλο τους και το τι περίμενε από αυτούς, αφήνοντας τους να κολυμπήσουν στα βαθιά νερά της ελληνικής πολιτικής μόνοι τους και το χειρότερο, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις και τις αντοχές όχι μόνο των πολιτών αλλά και των ίδιων των στελεχών του κόμματος. Αποτέλεσμα, έργο δεν προσφέρθηκε ούτε παρουσιάστηκε και οι περισσότεροι από αυτούς χάθηκαν σαν διάττονες αστέρες αφήνοντας τον αρχηγό του κόμματος να ισορροπεί μεταξύ πετυχημένων συνταγών του παρελθόντος και αφηρημένων σχεδιών για το μέλλον. Ίσως αυτό το ‘αφηρημένων σχεδίων για το μέλλον’ να ήταν και αυτό που δημιούργησε και την μεγαλύτερη ανασφάλεια στους ψηφοφόρους.

Το ΠΑΣΟΚ ηττήθηκε αλλά σε αντίθεση με τη Νέα Δημοκρατία που η νίκη μόνο προσωπική μπορεί να χαρακτηριστεί για τον κύριο Καραμανλή, η ήττα του ΠΑΣΟΚ ήταν συνολική, γιατί ο μεν πρόεδρος του κύριος Παπανδρέου απέτυχε στο να εμπνεύσει τους ψηφοφόρους, τα πολύπειρα στελέχη του όμως κρατήθηκαν στην άκρη παραμένοντας απλοί παρατηρητές αυτής της κατηφόρας χωρίς να κάνουν το παραμικρό. Όσο οξύμωρο και αν ακούγεται ο μόνος από τα κορυφαία στελέχη του κινήματος που έκανε κάτι και δεν στάθηκε απλός παρατηρητής ήταν ο μεγάλος εσωτερικός αντίπαλος του κυρίου Παπανδρέου αυτή τη στιγμή ο Βενιζέλος. Αλλά για το θέμα διαδοχής του ΠΑΣΟΚ θα αναφερθώ αργότερα.

Η Νέα Δημοκρατία οφείλει αυτή την οριακή της νίκη καθαρά στη προσωπικότητα του κυρίου Καραμανλή και εδώ είναι που αρχίζει να παίζει ρόλο και το βάρος του ονόματος. Αυτό που κατάφερε στη τριετία διακυβέρνησης του ο Καραμανλής ήταν παρ’ όλα τα σκάνδαλα να παραμείνει αλώβητος και σχετικά καθαρός. Χρησιμοποιώντας ονόματα από τις χρυσές εφεδρείες του παρελθόντος με το στιλ μοντέρνου μάνατζερ έδειξε ότι αν αυτοί με την τόση φήμη και εμπειρία δεν πετύχανε τότε ήρθε ο καιρός για καινούργια πράγματα. Προσοχή χρησιμοποίησα την λέξη ‘δεν πετύχανε’ και όχι αποτύχανε γιατί ο κύριος Πολύδωρας δεν είναι μακριά από αυτό που ορίζει την δεξιά ίσως άκρα δεξιά πλευρά της Νέας Δημοκρατίας και κανένας δεν είχε ελπίδες για μια σοσιαλιστική μετάλλαξη του συντηρητικού κόμματος. Έτσι ο κύριος Πολύδωρας με φαιδρό τρόπο μεν κατάφερε να περάσει την συντηρητική πολιτική που υποδείκνυε το κόμμα στο τομέα του κάτι ανάλογο που κατάφερε και η κυρία Γιαννακου στη παιδεία. Έτσι σαν στελέχη της συντηρητικής και νεοφιλελεύθερης παράταξης δεν αποτύχανε, απλά δεν πετύχανε.

Μετά τη νίκη ο κύριος Καραμανλής είχε την ευκαιρία να επαναφέρει στην επιφάνεια στελέχη που απαρτίζανε τον κύκλο του πριν γίνει πρωθυπουργός και αποτελούν την νέα γενιά της Νέας Δημοκρατίας όπως τον κύριο Άρη Σπηλιοτόπουλο. Έχοντας πίσω του τρία χρόνια διακυβέρνησης και εξασφαλίσει τον πρωθυπουργικό θώκο ο κύριος Καραμανλής έχει τώρα την ευκαιρία και το μέσον να επιβάλλει αυτά τα καινούργια στελέχη στο κόμμα και στην κοινωνία, παράλληλα να παρουσιάσει και να εφαρμόσει δείγματα μοντερνισμού και απλά αλλάζοντας μεθοδολογία, ορολογία και πρόσωπα να εφαρμόσει ακριβώς την ίδια πολιτική που είχε μέχρι τώρα με μικρότερη φθορά. Ίσως ακόμα και μετά από ένα διάστημα και αφού νιώσει ότι το σύστημα δουλεύει να προχωρήσει και σε πρόωρες εκλογές για να καθαρίσει από τον ορίζοντα του τη μαύρη κουκκίδα που συνιστά ο ΛΑΟΣ και ο κύριος Καρατζαφέρης.

Για την παρουσία του κυρίου Καρατζαφέρη τόσο στη βουλή όσο και στην πολιτική ζωή της Ελλάδας ευθύνη φέρουν όλοι και κυρίως τα δυο μεγαλύτερα κόμματα. Ο κύριος Καρατζαφέρης όπως και ο ομοϊδεάτης του κύριος Le Pen είναι δυστυχώς μια από τις παιδικές αρρώστιες της δημοκρατίας. Το ποσοστό που πήρε ο ΛΑΟΣ σε σύγκριση και αναλογία των ποσοστών των άλλων κομμάτων δείχνει ότι ο κύριος Καρατζαφέρης δεν πήρε ψήφους μόνο από τη Ν.Δ. αλλά και από το ΠΑΣΟΚ, ίσως λιγότερους από το σοσιαλιστικό κόμμα αλλά δεν πάει ένα ποσοστό ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ να μετακινήθηκε προς ένα κόμμα που εκτός από το να κραυγάζει υστερικά σε κάθε ευκαιρία συχνά διαστρεβλώνοντας ιστορία και πραγματικότητα δεν έχει να υποδείξει τίποτα άλλο. Καμιά ιδεολογική βάση, καμιά κοσμοθεωρία, απλά βασίζεται στο παρορμητισμό του όχλου και γι' αυτό ακριβώς όπως και ο Le Pen ο κύριος Καρατζαφέρης αλλάζει θέσεις πιο συχνά από το δελτίο καιρού.

Αλλά όπως είπα και παραπάνω ο κύριος Καρατζαφέρης δεν θα βρισκόταν εκεί που βρίσκεται με δέκα βουλευτές στην ελληνική βουλή και παρά λίγο ρυθμιστής εάν τα δυο κόμματα δεν τον είχαν βάλλει εκεί. Πόσο μακριά βρίσκονται οι κορόνες του κυρίου Πολύδωρα από τις κραυγές του κυρίου Καρατζαφέρη; Παράλληλα η θολή εικόνα που παρουσίασε το ΠΑΣΟΚ σε ευαίσθητα εθνικά θέματα που δεν καταδέχτηκε να εξηγήσει σαν θέσεις στον απλό κόσμο σπρώξανε ένα κομμάτι στον πάντα έτοιμο να αφουγκραστεί αυτό το έλλειμμα πληροφόρησης κύριο Καρατζαφέρη. Ο ΛΑΟΣ εκφράζει αυτόν τον Έλληνα ψηφοφόρο που δεν κατάλαβε δικτατορία ούτε πάλη, έζησε μια αόρατη ζωή βυθισμένη στην ανωνυμία, παρασιτικά εναγκαλισμένος με αρχαίους θρύλους και ιστορικούς μύθους. Όσο κανένας δεν τον πείραζε προσωπικά άφηνε το υπόλοιπο κόσμο να βυθίζεται και τώρα με τον Καρατζαφέρη νιώθει ότι ήρθε η ώρα του να γίνει ο ήρωας των μύθων του, να γίνει Λεωνίδας, Κολοκοτρώνης και Παλαιολόγος ταυτόχρονα. Ήταν το μη ιδεολογικό γέμισμα των κομμάτων που τώρα πήρε μορφή και εάν τα κόμματα καταλάβουν τη πραγματική του δυναμική μπορούν εύκολα να το εξαφανίσουν πάλι μέσα στους μηχανισμούς τους. Αυτό πριν η παιδική ασθένεια γίνει επικίνδυνη όπως έχει δείξει η μακρά ευρωπαϊκή ιστορία. Αυτό που χρειάζεται δεν είναι τα κόμματα να ενστερνιστούν την ορολογία και τις μεθόδους του κυρίου Καρατζαφέρη, απλά να υποδείξουν στους ψηφοφόρους του τι πραγματικά είναι αυτό που ψηφίζουν. Και αυτό δεν επιτυγχάνεται με εκβιαστικές δηλώσεις σαν κι αυτές που έκανε ο κύριος Καραμανλής την παραμονή των εκλογών αλλά δίνοντας σε αυτούς τους ανθρώπους τη δυνατότητα να δουν ότι υπάρχει μέλλον χωρίς να μιμείται το παρελθόν.

Ένα ακόμα στοιχείο που υπέδειξε η παρουσία του ΛΑΟΣ στην ελληνική βουλή είναι η απαξίωση της πολιτικής ζωής. Το όλοι είναι ψεύτες και κλέφτες έγινε συνείδηση για ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού τέτοιο ώστε να οδηγήσει σε δέκα βουλευτικές θέσεις. Δέκα ανθρώπους που κατά τα άλλα είναι επαγγελματικές μετριότητες με μόνο χαρακτηριστικό την προβολή του εγώ τους μέσω reality shows και την αναρχία και παρακμή που επικρατεί στα ελληνικά ΜΜΕ, με τον κάθε γραφικό να ιδρύει κανάλι και να προωθεί βιβλία που αποδεικνύουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν UFO!!!

Ο Συνασπισμός πάντα είχε ρεύμα αρέσει δεν αρέσει, ο μόνος λόγος που πάντα βρισκόταν στην είσοδο αναμονής είναι γιατί αφ’ ενός στην Ελλάδα κανένας δεν μπορεί να αποδεχτεί ακόμα την ιδέα πολυκομματικών κυβερνήσεων, μην νομίζετε ότι το ΠΑΣΟΚ που μέχρι χτες πίστευε ότι η Ν.Δ. δεν θα κατάφερνε την αυτοδυναμία και καλούσε τον Συνασπισμό σε μελλοντική συμμαχία δεν θα κάνει κάτι αντίστοιχο όταν θα μπορεί να καταλάβει την εξουσία αυτόνομα. Απεναντίας ο Συνασπισμός όπως και στο παρελθόν θα μεταμορφωθεί στον απόλυτο εχθρό του και ο κύριος Τζουμάκας που σήμερα ζητάει αριστερή στροφή στο κίνημα θα ξαναθυμηθεί τις αντικομουνιστικές του κορόνες.

Από την άλλη ο Συνασπισμός ή η καινούργια του ΣΥΡΙΖΑ μορφή είναι σαν να στοιχηματίζεις στην αρχή της χρονίας ότι ο Απόλλωνας Καλαμαριάς θα είναι πρωταθλητής. Τίποτα εναντίον του κατά τα άλλα καταπληκτικού Απόλλωνα Καλαμαριάς, απλά ξέρεις ότι το πρωτάθλημα παίζεται μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού άντε και της ΑΕΚ, οι υπόλοιποι είναι εκεί απλά για να κάνουν τη ζωή των δυο πρώτων πιο δύσκολη και φυσικά κανένας δεν στοιχηματίζει σε κάτι που δεν εμπνέει τη σιγουριά του νικητή και ότι και να κάνει ο Απόλλωνας για πρωταθλητής δεν ταιριάζει τουλάχιστον από την αρχή της χρονιάς, έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μοιάζει για νικητής και ο μέσος ψηφοφόρος μαγεύεται από την μυρωδιά της νίκης. Έτσι μέχρι οι Έλληνες να αποδεχτούν την περίπτωση ύπαρξης κυβερνήσεων συμμαχιών ο ΣΥΡΙΖΑ ή Συνασπισμός η όπως αλλιώς αρέσκονται να ονομάζονται θα βρίσκονται στο διάδρομο αναμονής.

Το ΚΚΕ τελικά ωφελήθηκε από την αμετακίνητη στάση της κυρίας Παπαρήγα την τελευταία δεκαετία και από την είσοδο, όσο παράξενο και να ακούγεται, του ΛΑΟΣ στην ελληνική κοινοβουλευτική πραγματικότητα. Το ΚΚΕ δεν έχει να επιδείξει κανένα νεοτερισμό η καμιά καινούργια πολιτική προσέγγιση από αυτή που είχε πριν από μια δεκαετία, στην πραγματικότητα το μόνο που έχει αλλάξει είναι η προφορά της κυρίας Παπαρήγα που στο πέρασμα του χρόνου θυμίζει όλο και περισσότερο τον αείμνηστο Φλωράκη. Αυτή όμως ακριβώς η στάση σε συνδυασμό με τη θολή στάση των δυο άλλων κομμάτων και κυρίως του ΠΑΣΟΚ σε επίκαιρα θέματα και τον κύριο Καρατζαφερη που υπέδειξε ότι τελικά μπορούμε να επιβιώσουμε και χωρίς αυτόνομες κομματικά κυβερνήσεις έφερε ανέλπιστους ψηφοφόρους στο ΚΚΕ που υπερπέρασε ακόμα και τον πιο αισιόδοξο στόχο τους.

Το ΚΚΕ τη τελευταία δεκαετία δεν έχει κάνει τίποτα άλλο από το να καταγγέλλει το δικομματισμό και κάθε φορά που κάποιο γεγονός ή σκάνδαλο τραβάει το ενδιαφέρον της επικαιρότητας ρίχνοντας το στους απόκρυφους στόχους του καπιταλισμού, νίπτει τα χείρας του χωρίς να νιώθει την ανάγκη να έχει και καμιά πρόταση ή εναλλακτική λύση. Ο μπαμπούλας του καπιταλισμού και τελευταία της παγκοσμιοποίησης φαίνεται αρκετός σαν απάντηση σε κάθε περίπτωση. Τώρα βέβαια η άνοδος του ποσοστού με την ταυτόχρονη επίγνωση ότι αυτοί οι ψηφοφόροι δεν είναι από τη βάση του ΚΚΕ διαμορφώνει μια νέα κατάσταση που αξίζει να παρακολουθήσουμε πως θα διαχειριστή η κυρία Παπαρήγα.

Γραφικός αυτής της εκλογικής αναμέτρησης αναδείχτηκε ο νεοχριστιανός κύριος Παπαθεμελής. Ο κύριος Παπαθεμελής πραγματικά χάθηκε μέσα στις συμπληγάδες του δικομματισμού σε ένα ρόλο που επέλεξε ο ίδιος ασπαζόμενος τις νεοφιλελεύθερες ιδέες της Ν.Δ. και συχνά αναφερόμενος στις ...σοσιαλιστικές του ρίζες και βέβαια μην καταφέρνοντας να ξεφύγει από το αγκάλιασμα που του επιβάλανε οι άλλοι με τον κύριο Καρατζαφέρη.

Για τους υπολοίπους της εκλογικής αναμέτρησης πιθανώς να έχω την ευκαιρία να ασχοληθώ κάποια άλλη φορά, με μοναδική εξαίρεση τα κόμματα της επαναστατικής αριστεράς με η χωρίς το ΜΛ στην αρχή ή στο τέλος. Η λογική καθόδου τους στις εκλογές πραγματικά μου διαφεύγει. Μόνιμα καταγγέλλουν αριστερά και δεξιά κόμματα με μεγαλοστήμονα και πολλές φορές δυσκατανόητη ορολογία για διαπλεκόμενα συμφέροντα εξουσίας και στο τέλος παίζουν ακριβώς το ίδιο παιχνίδι και όχι μόνο το παίζουν συνειδητά αλλά το επιβραβεύουν υποκριτικά μετρώντας σε μορφή Ebenezer Scrooge από τη χριστουγεννιάτικη ιστορία του Dickens τα κουκιά τους.

Το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο ΠΑΣΟΚ είναι μια προ-ειπωμένη ιστορία που οι ρίζες της βρίσκονται πολύ πριν το 2000, πολύ πριν το θάνατο του ιδρυτή του Ανδρέα Παπανδρέου και έχει να κάνει περισσότερο με την μεταστροφή ενός κινήματος αντίστασης σε ένα κόμμα εξουσίας με όλη τη σημασία της λέξεως. Αυτό το λέω εντυπωσιασμένος από διάφορες κορόνες που έχω ακούσει ή διαβάσει τις τελευταίες μέρες για την ανάγκη επανίδρυσης του ΠΑΣΟΚ ή την ανάγκη επιστροφής του στις αριστερές του ρίζες. Διαβάζοντας κάτι τέτοια είμαι σίγουρος ότι ο Αντρέας θα γελάει από τον τάφο του και μόνο στη σκέψη ...αριστερές ρίζες.

Για όσους συνομήλικους μου ή τους παλαιότερους που ξέρουν τη πορεία του ΠΑΣΟΚ, από το ΠΑΚ στη κυβέρνηση, ξέρουν καλά ότι το μοναδικό αριστερό που υπήρχε ή υπάρχει στο ΠΑΣΟΚ είναι η αμαρτωλή νεότητα ορισμένων στελεχών του και του ιδρυτή του. Μια νεότητα που όλοι τους γρήγορα χαρακτηρίσανε απόρροια της ρομαντικής νεότητας και με ένα χαμόγελο απορρίψανε. Αυτό είναι το αριστερό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ.

Την περίοδο της δικτατορίας ένας σεβαστός αριθμός Ελλήνων εξορίστηκε η αυτοεξορίστηκε στο εξωτερικό όπου ο Αντρέας σαν η σημαντικότερη προσωπικότητα με τις κατάλληλες διασυνδέσεις και προσβάσεις στην αμερικάνικη κυβέρνηση και ειδικά σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όπως η σουηδική και η γερμανική κατάφερε να συγκεντρώσει γύρω του. Αυτή ήταν η βάση του ΠΑΚ και στην αρχή της στελεχώθηκε από ανθρώπους που περιλάμβαναν όλα τα σημεία του πολιτικού ορίζοντα από το κέντρο μέχρι την Τροτσκιστική αριστερά. Ο ρόλος του ΠΑΚ στη διαμόρφωση του νεότερου ελληνικού ευρύτερου αριστερού χώρου είναι πολύ σημαντικός και δεν θα πρέπει να τον μπερδεύουμε με κανένα τρόπο με το μετέπειτα ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε με το που ήρθε η μεταπολίτευση και παράλληλα η περίφημη εποχή του ζιβάγκο ήρθε και η εκκαθάριση. Όσοι ελπίζανε ότι το ΠΑΣΟΚ θα ήταν η συνέχεια του ΠΑΚ διαψευστήκαν με ταχύτητα και ένα από τα πρώτα θύματα ήταν ο καθηγητής Σάκης Καράγιωργας που εκδιώχθηκε με σχεδόν απάνθρωπο τρόπο από τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου. Γραπτές μαρτυρίες υπάρχουν από την αείμνηστη Μελίνα και υπάρχουν και ζωντανοί μάρτυρες που μπορούν να καταθέσουν τις αναμνήσεις τους όπως ο Άκης Τσοχατζόπουλος και ο τότε σωματοφύλακας του Αντρέα και μετέπειτα ΚΥΠοφυλακας Τσίμας. Και ο Καράγιωργας δεν ήταν ο μοναδικός που είδε την έξοδο από το κίνημα που μεταμορφωνόταν με φρανκεσταινική ταχύτητα σε κόμμα εξουσίας και κυβέρνηση, ακολουθήσαν στελέχη που βιώσανε και πονέσανε με πολλούς τρόπους τον αντιδικτατορικό αγώνα όπως οι Σταγγος, ο Ζάννας, ο Φίλιας, ο Νέστωρ και πολλοί άλλοι.

Αυτά για το αριστερό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ που είναι ανατριχιαστικό όταν κουβέντες σαν αυτές έρχονται από ανθρώπους σαν τον Τζουμάκα, κουμουνιστοφάγο την περίοδο ακμής του ΠΑΣΟΚ. Το μόνο αριστερό που έχει το ΠΑΣΟΚ είναι η αλόγιστη χρησιμοποίηση μιας αριστερής πολλές φορές μαρξιστικής ορολογίας και το ότι αποκαλούν ο ένας τον άλλον σύντροφε. Τίποτα άλλο. Άλλωστε ακόμα και ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, Αντρέας Παπανδρέου όταν πέρασε μια πιο φιλοσοφική κρίση στα τέλη του ‘90 ανέτρεξε στον Φουριέ αν θυμάμαι καλά και όχι στον Μαρξ.

Πολλοί από το ΠΑΣΟΚ κατηγορούν τον Κ. Σημίτη σαν υπαίτιο αυτού του αποπροσανατολισμού του κινήματος. Αλλά κάνουν τρομακτικό λάθος, εκτός του ότι ο Κώστας Σημίτης ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΚ, υπεύθυνος σε μεγάλο μέρος για τη συγγραφή της διακήρυξης του ΠΑΚ και από αυτούς που πέτυχαν την είσοδο στο ΠΑΚ στελεχών άλλων ομάδων όπως αυτών της Δημοκρατικής Άμυνας, υπήρξε πολύ πιο προοδευτικός ή ‘αριστερός’ από τον ιδρυτή του κόμματος. Η αρχή του τέλους που οδήγησε στα σημερινά γεγονότα το ΠΑΣΟΚ ξεκινήσανε λίγο πριν την εποχή Χέρφιλντ και την ανάδειξη της Μιμής σαν ρυθμιστικό παράγοντα στις επιλογές του Αντρέα. Ξεκίνησε κάπου μεταξύ της περιόδου του Αντ’ αυτού Κατσόγιωργα και του Τσοβόλα δώστα όλα. Τότε είναι που το ΠΑΣΟΚ έχασε την ταυτότητα του.

Ο Σημίτης σε μια προσπάθεια διαχωρισμού κόμματος και κυβέρνησης προσπάθησε να δώσει στο κόμμα να καταλάβει την ανάγκη αναπροσανατολισμού και την ανάγκη ενός πιο μαχητικού κινήματος και όχι ενός οργανισμού που προετοιμάζει στελέχη για κυβερνητικές θέσεις. Δυστυχώς ο θεωρητικός κύριος Σημιτης απέτυχε γιατί πρώτα από όλα δεν κατάφερε να περάσει το μήνυμα σε αυτούς που θα το διεκπεραιώνανε μέσα στο κόμμα και παράλληλα είχε έρθει η στιγμή να ασχοληθεί με την υστεροφημία του.

Και έτσι φτάσαμε στο Γιώργο Παπανδρέου. Ο κύριος Παπανδρέου έχοντας ζήσει από κοντά την πορεία του Αντρέα Παπανδρέου, την ακμή και την παρακμή του ινδάλματος που ήταν και πατέρας του χάθηκε μεταξύ αυτού που ήθελε να βλέπει και αυτό που πραγματικά υπήρχε. Ο Γιώργος πίστεψε ότι αυτός ο μηχανισμός που είχε στήσει ο πατέρας του ήταν αθάνατος και θα δούλευε σαν καλοκουρδισμένη μηχανή για πάντα σε αυτόματο πιλότο ακολουθώντας τα συνθήματα και τις προσταγές του προέδρου. Άλλωστε η προσωπική του επαφή με τη βάση του κόμματος ήταν σχεδόν μηδαμινή λόγω των κυβερνητικών του υποχρεώσεων και οι όσες επαφές είχε είχαν το όριο ταμπού που κουβαλάει ο γιος του ιδρυτή. Ο Γιώργος δεν είδε ποτέ τι πραγματικά συμβαίνει με το κόμμα. Οι νεοτερισμοί του και οι ρήξεις του φάνηκαν σαν τοπίο στην ομίχλη όχι γιατί δεν είχαν νόημα αλλά γιατί ενώ εκείνος περίμενε το κόμμα να της αγκαλιάσει τα περισσότερα στελέχη συνέχισαν σφυρίζοντας αδιάφορα και απλά παρατηρώντας περιμένοντας τι θα συμβεί. Που ήταν ο κύριος Τζουμάκας όταν ο Γιώργος έκανε την κατ’ εμένα σωστή επιλογή να ορίσει μουσουλμάνα υποψήφιο στις νομαρχιακές εκλογές και δεχόταν επιθέσεις από τον εθνο-φασίστα νομάρχη Θεσσαλονίκης με παρατηρήσεις όπως, αν γίνει πόλεμος με την Τουρκία εσείς με πια πλευρά θα είσαστε; Πολύ περισσότερο που ήταν όλα αυτά τα στελέχη και ειδικά τα νομικά στελέχη ώστε αν αποφευχθεί το λάθος με την κυρία Γεννηματά;

Τα ίδια στελέχη του ΠΑΣΟΚ πολλές φορές άφησαν υπονοούμενα για τις ...σουηδικές ιδέες του Γιώργου. Που είναι το λάθος στο να θες να μιμηθείς κάτι που δουλεύει σωστά και για το καλό του πολίτη; Αλλά δυστυχώς αυτό έγινε ανέκδοτο που κυκλοφορούσε μαζί με την μανία του προέδρου με τη γυμναστική ακόμα και στους διαδρόμους της Χαριλάου Τρικούπη. Η πικρή αλήθεια για τις λάθος κινήσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ είναι ότι όλο το ΠΑΣΟΚ αδιαφόρησε για το τι κάνει ο πρόεδρος του, περιμένανε ότι μόνο με τη βοήθεια του ονόματος του θα έπαιρνε τη νίκη και τον άφησαν μόνο του. Και σε αυτό συμπεριλαμβάνονται όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, από τον γραφικό κύριο Τζουμάκα μέχρι την Βάσω Παπανδρέου και τον Θόδωρο Πάγκαλο έως και τα παραδοσιακά στελέχη όπως ο Τσοχατζόπουλος και ο Λαλιώτης. Θα ήταν αδικιά λοιπόν την ήττα στις εκλογές να την χρεωθεί μόνος του ο Γιώργος Παπανδρέου χωρίς βέβαια αυτό να απορρίπτει και τις δικές του ευθύνες.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος από την άλλη πλευρά είναι και αυτός παρεξηγημένος. Όπως ανέφερα και προηγουμένως μετά τον Παπανδρέου το ΠΑΣΟΚ πέρασε στο λήθαργο που απλά διαχειριζόταν την εξουσία. Αυτά βέβαια εκτός από ένα στέλεχος του που συνεχίζει να παλεύει και να ονειρεύεται φροντίζοντας να εξωτερικεύει αυτά του τα όνειρα και αυτό το στέλεχος ήταν ακριβώς ο Βενιζέλος. Φαίνεται ότι οι σύντροφοι του ΠΑΣΟΚ πάσχουν από κρίσεις επιλεκτικής μνήμης και ξεχνάνε ότι την περίοδο της μεγαλύτερης κρίσης στο ΠΑΣΟΚ, την περίοδο των ειδικών δικαστηρίων, την εποχή του Κοσκωτά όλοι αυτοί οι σημερινοί εκσυγχρονιστές, υποστηρικτές και αναζητούντες το παρελθόν με τον Αντρέα και την αριστερή του μορφή είχαν απλά ...εξαφανιστεί και όπως σήμερα παρατηρούσαν, το ΠΑΣΟΚ έχανε τη βάση του και βέβαια κανένας δεν σκεφτόταν να γίνει μέλος του τότε κινήματος εκτός βέβαια από τον νομικό Ευάγγελο Βενιζέλο που όχι μόνο έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ εκείνη ακριβώς την περίοδο αλλά εξελίχτηκε και στον πιο έγκυρο υπερασπιστή του Αντρέα μέσα από την ακαδημαϊκή του ταυτότητα.

Το χειρότερο όμως από όλα είναι η ΚΝΙτικη συμπεριφορά και αντιμετώπιση του Βενιζέλου ειδικά από πολλά επώνυμα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, μια συμπεριφορά που θυμίζει αναφορές του συγγραφέα Μίσσιου στο βιβλίο του χρονικό της περιόδου μετά τον εμφύλιο και των εσωτερικών διαμαχών στο ΚΚΕ. Έχουν ειπωθεί ασύλληπτα πράγματα, συμπεριλαμβανόμενα και τα υπονοούμενα για το όνομα του (απλή πληροφόρηση, τα όσα λέγονται για αλλαγή επωνύμου είναι απλά ψευδή) και στις καθαρά προσωπικές επιλογές του, πράγματα που θα κάναν ακόμα και την Αυριανή την χρυσή της εποχή να ...κιτρινίσει.

Ο κύριος Βενιζέλος σε αντίθεση με τον κύριο Παπανδρέου είναι πολύ επικοινωνιακός αλλά σε πολλές περιπτώσεις αυτό αποδείχτηκε μπούμεραγκ, ειδικά τις πρώτες ώρες ή μέρες της αντιπαράθεσης. Ο κύριος Παπανδρέου από την άλλη πλευρά, όχι ιδιαίτερα επικοινωνιακός φάνηκε να τα χάνει στην αρχή και μόνο μετά από αλλεπάλληλες συνεδριάσεις φάνηκε να βρίσκει διέξοδο, να παίρνει αποφάσεις και να κάνει ανακοινώσεις δείχνοντας ότι βρίσκεται μόνιμα στην άμυνα, το ίδιο λάθος έκανε και κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα με τον κύριο Καραμανλή. Παράλληλα η παρουσία ‘οπαδών’ στελεχών όπως ο Κουλούρης και ο Τζουμάκας περισσότερο δυσκολέψαν παρά διευκόλυναν τις διαδικασίες.

Η κρίση αυτή εάν την διαχειριστούν σωστά μακροπρόθεσμα θα κάνει καλό στο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα πολυσυλλεκτικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ευρωπαϊκού τύπου με όλα τα στοιχεία αστικού φιλελευθερισμού που αυτό απαιτεί και ας μην αρέσει η ορολογία στα στελέχη του, άλλωστε αν θέλουν κάτι λίγο πιο αριστερά υπάρχει πάντα ο ΣΥΡΙΖΑ, και ήρθε η ώρα να βρει τη χαμένη του ιδεολογική του ταυτότητα παρ’ όλο ότι στην αρχή του υπήρξε ένα προσωποκεντρικό κόμμα. Παράλληλα αυτή η ανάγκη θα πρέπει να γίνει και το κριτήριο εκλογής του νέου προέδρου και να μην επαναλάβει το λάθος της Ν.Δ. στο παρελθόν που εξέλεξε τον κύριο Μητσοτάκη με μοναδικό γνώμονα ότι ήταν ο ιδανικός ...αντι-Ανδρέας.

Κίνητρο για έγκλημα και εγκλήματικές φυσιογνωμίες

2007-04-02T11:06:00.000+02:00

Όταν μοναδική πηγή πληροφόρησης από την Ελλάδα που βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά είναι το internet, ανακαλύπτεις άμεσα τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία. Κατ’ εμένα από τα θετικά είναι η αποστασιοποίηση από τα γεγονότα και παράλληλα η αντίστοιχη ενημέρωση από τα τοπικά ΜΜΕ όταν αυτά τα γεγονότα έχουν μεγάλες διαστάσεις και στα αρνητικά ότι μη ζώντας τον παλμό των γεγονότων χάνεσαι στη ψυχρή αναφορά του ή παρασέρνεσαι από το πάθος των παρουσιαστών.

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ τις μεταδώσεις των ραδιοφωνικών σταθμών η τις έντυπες ανταποκρίσεις των εφημερίδων με τα γεγονότα και τις αναλύσεις σχετικά με το θάνατο του νεαρού φίλαθλου στη μάχη που δόθηκε μεταξύ οπαδών δυο ομάδων και αυτό που με έκανε περισσότερο να θελήσω να γράψω κάτι είναι οι ερωταπαντήσεις μιας συνέντευξης που άκουσα σε πολύ γνωστό ενημερωτικό σταθμό. Ο ‘δημοσιογράφος’ ρώτησε τον συνεντευξιαζόμενο φύλακα φυλακών, εάν αυτοί οι οπαδοί ομαδικών συνδέσμων που πηγαίνουν στη φυλακή έχουν ‘εγκληματικές ...φυσιογνωμίες’ και ο καταπληκτικός δεσμοφύλακας απάντησε, ‘όταν έρχονται εδώ είναι σαν ...κοπέλες!’ στη συνέχεια και οι δυο αναλωθήκαν σε αναφορές σε συγκεκριμένους συνδέσμους φιλάθλων και με ευκολία μοιράσανε φράσεις και εκφράσεις αδιαφορώντας σε ποιους αναφερόντουσαν.

Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Τα τελευταία χρόνια τα ΜΜΕ στην Ελλάδα έχουν πραγματικά μεταμορφωθεί σε εξουσία ξεφεύγοντας από το ρόλο τους που είναι ο έλεγχος της εξουσίας και ανταγωνίζονται, τις περισσότερες φορές νικηφόρα τις πιο σκοτεινές πλευρές της πολιτικής ζωής. Δεκάδες ‘δημοσιογράφοι’ αστέρες έχουν εμφανιστεί με μόνο προσόν την άγνοια και επιβολή τους με την δύναμη που τους δίνει το μικρόφωνο ή η οθόνη της τηλεόρασης. Ο δημοσιογράφος που ρώτησε αν έχουν ‘εγκληματικές φυσιογνωμίες’ διέπραξε έγκλημα, το έγκλημα της προκατάληψης και πολύ περισσότερο του κοινωνικού ρατσισμού και θα έπρεπε να μας πει πως ορίζει αυτή την ‘εγκληματική προσωπικότητα’

Μήπως την ορίζει ένα σημάδι στο πρόσωπο; Μήπως το ότι φοράει τζιν και έχει μακριά μαλλιά, ή μήπως ότι φοράει ένα μαύρο μπλουζάκι; Γιατί αν ισχύουν τα παραπάνω τότε εγώ που εχω πάθει ένα ατύχημα με μηχανή και εχω ένα σημάδι στο πρόσωπο μου είμαι εγκληματική φυσιογνωμία και φαντάζομαι εκτός από εμένα ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Μήπως το να είσαι μελαχρινός σε κάνει ‘εγκληματική προσωπικότητα’; Μήπως αυτά θυμίζουν τις άναρθρες κραυγές περί τρομοκρατών και Γκουτανάμο; Μήπως τελικά πρέπει να επέμβει το όποιο όργανο ελέγχει την δημοσιογραφική δεοντολογία και να τιμωρήσει οχι με απλά χρηματικά πρόστιμα αλλά με αποβολή αυτούς τους ‘δημοσιογράφους’ που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη με ουρλιαχτά;

Για τον δεσμοφύλακα δεν μπορώ να προσθέσω τίποτα, ο ανεκπαίδευτος και απαράδεκτα εκφραστικός κύριος επιβεβαιώνει απλά την ανικανότητα του ελληνικού σωφρονιστικού συστήματος που μόνο σωφρονιστικό δεν είναι. Οι ευκολία που αντιμετωπίσαν ΜΜΕ και πολιτικοί το όλο γεγονός, με άναρθρες φωνές όχλου που ζητάνε αίμα σε τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά παράθυρα δείχνει ότι ο χουλιγκανισμός είναι σε όλα τα επίπεδα και δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τον αθλητισμό. Πολύ περισσότερο δείχνει και τους ένοχους που έχουν καταλάβει θέσεις εξουσίας και μεταχειρίζονται αυτά τα παιδιά ανάλογα με τα συμφέροντα τους. Ένοχοι είναι οι πολιτικοί που προβάλλοντας την οπαδική τους ταυτότητα απαιτούνε ψήφους, ένοχοι είναι οι εκδότες που παράλληλα με τις ‘ανεξάρτητες’ εφημερίδες τους εκδίδουν και οπαδικά έντυπα η ένθετα, ένοχοι είναι οι πρόεδροι των ομάδων που ζουν, επιβάλλονται και κερδίζουν από τους οργανωμένους οπαδούς και τέλος ένοχη είναι και ολόκληρη η ελληνική κοινωνία που βάζοντας ετικέτες στο πρόβλημα πιστεύει ότι αποστασιοποιείται.

Αν παρατηρήσατε, στο κείμενο εχω αποφύγει να βάλω εισαγωγικά στους φιλάθλους σε αντίθεση με τους ‘δημοσιογράφους’. Αυτό γιατί οι σύνδεσμοι φιλάθλων αποτελούνται από νέους που στη πλειονότητα τους θέλουν φθηνά εισιτήρια και συντροφικότητα όταν πηγαίνουν να παρακολουθήσουν έναν αγώνα, αυτοί που προκαλούν τις φασαρίες χρησιμοποιούν τα ομαδικά χρώματα σαν δικαιολογία και η ομάδα είναι απλά αφορμή για να ξεσπάσουν και τα ποσοστά τους δεν είναι διαφορετικά από των χούλιγκαν που προκαλούν τις φασαρίες στις πολιτικές συγκεντρώσεις ή κουστουμαρισμένοι στα έδρανα της βουλής και τα παράθυρα της τηλεόρασης με κυρίαρχο τον ανέκδοτο υπουργό και προστάτη των ‘ανυπεράσπιστων’ αστυνομικών που πάντα έρχονται κατόπιν εορτής.

Τέλος αν σε ένα έγκλημα ζητούμενο είναι κίνητρο η κυβέρνηση μάλλον θα πρέπει να ...ψάχνεται μιας και ως δια μαγείας σειρά από σκάνδαλα που θ μπορούσαν να οδηγήσουν σε άμεσες εκλογές σκεπάστηκαν στη σκιά μιας ποδοσφαιρικής μπάλας.

Το μνημείο του ...κρυφού σχολειού!

2007-03-10T13:44:00.000+02:00

Τελικά η μακρόχρονη απουσία μου από την Ελλάδα έχει αμβλύνει σημαντικά τον πατριωτισμό μου και αυτό το ένιωσα με την αντίδραση μου στο κάψιμο από τους γνωστούς-άγνωστους, όπως συνηθίζεται να τους αποκαλούμε, του φυλάκιου μπροστά από το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη και το μειδίαμα στην αφαίρεση από τα σχολικά βιβλία του καταλυτικού ρόλου του ‘κρυφού σχολειού’ στον ελληνικό πολιτισμό.

Αλλά ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή θυμίζοντας πάντα ότι η ενήμερη μου από την Ελλάδα γίνεται αποκλειστικά μέσω των μέσων που υπάρχουν στο διαδίκτυο, εφημερίδες και ραδιόφωνο. Η ελληνικότητα μου με τίποτα δεν χαρακτηρίζεται από μνημεία, τα μνημεία είναι εκεί για να τιμήσουν αυτούς που δώσανε ακόμα και τη ζωή τους για αυτή την Ελλάδα αλλά το πραγματικό μνημείο τιμής προς όλους αυτούς είναι η συνείδηση μου και οχι ένα μαρμάρινο μαυσωλείο. Η ελληνική ιστορία έχει αποδείξει και ειδικά σε πιο σύγχρονες εποχές ότι αυτοί που τίμησαν περισσότερο αυτά τα μνημεία ήταν ακριβώς αυτοί που βίασαν με κάθε τρόπο την ελληνικότητα μου.

Προσωπικά ένιωσα ντροπή όταν άκουσα βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας να αλαλάζει συνεντευξιαζόμενος ότι ακόμα και ο Ναζιστικός στρατός σεβάστηκε το μνημείο του αγνώστου στρατιώτη. Ώστε κατά τον αξιότιμο βουλευτή αξίζει μνεία το ότι ο μεγαλύτερος δυνάστης και εγκληματίας του 20ου αιώνα σεβάστηκε το μαυσωλείο και οχι ότι ο ίδιος ισοπέδωσε χωριά και πόλεις στη Πελοπόννησο και ότι οδήγησε εκατομύρια στα κρεματόρια και στους θαλάμους αερίων. Αυτό κατ’ εμένα είναι έλλειψη συνείδησης και θα προτιμούσα να έβαζε ο Ναζί φωτιά στο μνημείο παρά να κάψει άμαχους στα Καλάβρυτα.

Η δημοκρατία δεν είναι εύκολο πράγμα, είναι κάτι για το οποίο παλεύουμε όλοι μας καθημερινά, στην πολιτική, κοινωνική ακόμη και προσωπική μας ζωή και η λέξη που χαρακτηρίζει την δημοκρατία είναι η λέξη σεβασμός στη φωνή του άλλου. Δεν θα έπρεπε λοιπόν αντί να καταδικάζουμε να ακούσουμε πρώτα τι έχει να πει αυτός ο νέος άνθρωπος που έβαλε φωτιά στο φυλάκιο, η καλύτερα δεν θα έπρεπε να αναρωτηθούμε πόσο έχουμε σπρώξει αυτόν τον νέο άνθρωπο με το να μην το ακούμε ώστε να καταλήξει σε μια πράξη που ήξερε ότι θα προκαλούσε; Κανένα μωρό δεν κλαίει τυχαία, κλαίει γιατί χρειάζεται κάτι, αυτό το κάτι μπορεί να είναι φαγητό, ύπνος, περιέργεια, ενδιαφέρον. Δεν παρομοιάζω τους νέους μασκοφόρους με μωρά παιδιά, είναι ένα ακραίο παράδειγμα για να δείξω ότι είμαστε πάντα γεμάτοι κατανόηση και υποδείξεις στις ανάγκες του μωρού αλλά έτοιμοι να βαφτίσουμε εγκληματία και τρομοκράτη κάποιο νέο που απλά ουρλιάζει για ακριβώς τα ίδια πράγματα, ψωμί, παιδία και ελευθερία. Ποτέ δεν χτυπήσαμε ένα μωρό επειδή κλαίει, προσπαθήσαμε να ανακαλύψουμε και στη συνέχεια να καλύψουμε τις ανάγκες του σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις που στέλνουν τα ΜΑΤ κάνοντας δυο αιώνες μετά τον Μαρξ επίκαιρο, η βια φέρνει βια.

Όπως είπα και παραπάνω η δημοκρατία δεν είναι εύκολο πράγμα, και η δημοκρατία δεν κρίνεται από κάποιον που καίει ένα φυλάκιο μπροστά από ένα μαυσωλείο. Η δημοκρατία κρίνεται στη προσπάθεια που κάνουμε να κατανοήσουμε γιατί αυτός ο νεαρός έκαψε το φυλάκιο και στην υπεράσπιση του δικαιώματος του να εκφράζεται. Αυτός ο νεαρός μεγαλώνει σε μια χώρα χωρίς όνειρα, ανάμεσα σε σκάνδαλα και υπερχρεωμένες οικογένειες, σε μια χώρα που δεν μετράει το τι είσαι αλλά το τι θα δηλώσεις και που φυσικά η οικονομική βιτρίνα – μιας και τις περισσότερες φορές πρόκειται απλά για βιτρίνα – είναι σημαντική για την εξέλιξη. Σε μια χώρα που η κυβέρνηση αποφασίζει και διατάσσει για το καλό του λαού όπως το αντιλαμβάνονται τα μεταξύ ‘νταβατζήδων’ και ‘καραγκιόζηδων’ συμφέροντα της και επιβάλει τις αποφάσεις της με τα ρόπαλα των ΜΑΤ χρησιμοποιώντας συχνά σαν δικαιολογία εξωτερικούς επηρεασμούς η υποχρεώσεις. Ας όψονται ΕΕ και Αμερικάνοι έχουν δώσει την δικαιολογία σε σοσιαλιστές και νεοδημοκράτες για να περάσουν σειρά από νόμους και διατάξεις.

Τώρα όσον αφορά το ‘κρυφό σχολειό’, εχω ακούσει διάφορα που αγγίζουν τα όρια του τραγελαφικού. Η ιστορία ενός έθνους είναι ο συνδυασμός ιστορικών γεγονότων, μαρτυριών, μύθων και παραδόσεων. Η αναγνώριση ότι η Λερναία Ύδρα ήταν μύθος και ότι βέβαια δεν υπάρχει καμιά είσοδος στο Άδη από τον Αχέροντα δεν μειώνει την αξία τους στην συνείδηση των Ελλήνων, γιατί λοιπόν η αποδοχή ότι το κρυφό σχολειό ήταν μύθος έχει προκαλέσει τόσες αντιδράσεις; Μήπως έχει να κάνει με την τελευταία εσωστρέφεια στην Ελλάδα και τη στροφή υπεράσπισης της πατρίδας και των ελληνοχριστιανικών συμβόλων από τους κακούς ξένους; Μήπως τελικά αυτό κρύβει μια ανασφάλεια στο τι μέχρι τώρα διδάσκαμε στα παιδιά μας;

Η ελληνική εκκλησιά έπαιξε τόσο θετικό όσο και αρνητικό ρόλο στην ελληνική ιστορία. Στο αρνητικό ρόλο συμπεριλαμβάνεται η συχνή ανάμειξη της στη πολιτική που δυστυχώς φτάνει και μέχρι τις μέρες μας με τον γραφικό αρχιεπίσκοπο. Η δεν εκκλησιά υπήρξε ο μεγαλύτερος πολέμιος του ελληνισμού οδηγώντας συχνά στη πυρά συγγράμματα με τη δικαιολογία του παγανισμού. Το δε Βυζάντιο υπήρξε ο απόλυτος δυνάστης οτιδήποτε ελληνιστικού και ίσως στην Ελλάδα θα έπρεπε να ευγνωμονούμε τους ελληνιστές του ευρωπαϊκού διαφωτισμού που μας ξανάδειξαν την κληρονομία μας αλλιώς θα είχαμε καταντήσει έθνος αγγειογραφιών και επισκόπων. Ο ελληνικός εκκλησιαστικός μεσαίωνας δυστυχώς κρατάει 20 αιώνες. Από την άλλη πλευρά υπήρχε και ένας κλήρος, αυτός που περιγράφει τόσο ζωντανά ο Καζαντζάκης στα βιβλία του που πέρα από τον εξιχριστιανισμό του υποδουλωμένου έθνους κράτησε ζωντανό τον ελληνισμό και φυσικά έδωσε καταφύγιο σε πολλούς ‘γραμματιζούμενους’ και φιλοξένησε εκμεταλλευόμενο την κατά περιόδους ασυλία που του έδινε η οθωμανική αυτοκρατορία την επανάσταση ακόμη και όταν αυτή γινόταν σε επίπεδο διδαχής των ελληνικών γραμμάτων. Ναι οι εκκλησίες γίναν συχνά χώρος συγκέντρωσης, συνωμοσιών και διδαχής αλλά το κρυφό σχολείο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ακόμα μύθο της εκκλησίας να ενστερνιστεί τις λαμπρές στιγμές και την πάλη για επιβίωση ενός λάου και που δυστυχώς βρίσκει σύμμαχο από τη μια τους πατρολάγνους και από την άλλη τους ξενόφοβους που ψάχνουν δικαιολογίες για τις αποτυχίες τους σε ξένο δάκτυλο. Την περίοδο της αντίστασης στους Ναζί, πάλι πολλοί κληρικοί κάλυψαν μέσα στις εκκλησίες συγκεντρώσεις και συνωμοσίες ακόμα και αποκρύψεις Ελλήνων και συμμάχων συμπεριλαμβανομένων και ανταρτών του ΕΑΜ, αλλά για την παραδοσιακά κομματικά ταγμένη ελληνική εκκλησιά αυτά ποτέ δεν μνημονεύονται γιατί τότε θα έπρεπε να μνημονευτεί και ο προδοτικός ρόλος κάποιων επισκοπών. Στη περίοδο της δικτατορίας η εκκλησιά απλά ...μελετούσε η ευλογούσε!

Αλλά όπως είπα και στην αρχή μετά από τόσα χρόνια μακριά από το ελληνικό καυσαέριο και ηχητική ρύπανση, εκτεθειμένος στο σκανδιναβικό καθαρό αέρα και νερό πιθανώς να έχει εμβληθεί η ελληνικότητα μου!

Περι ΜΜΕ, ΙΚΑ και SEX

2007-02-16T22:06:00.000+02:00

Σκοπός μου ήταν πάντα να γράφω κείμενα στα ελληνικά για το Ovi magazine μόνο όταν εχω κάτι. Ταυτόχρονα ο μέσος Έλληνας βομβαρδίζεται καθημερινά από εφημερίδες και κυρίως τηλεόρασης με κρίσεις και επικρίσεις σε κάθε θέμα ώστε ένα κείμενο δικό μου κείμενο στο Ovi magazine να μην αποτελεί επέμβαση αλλά απλά ...ένα ακόμα κείμενο!

Αυτό που φαντάζομαι με ωθεί να γράψω και πολύ περισσότερο να αναφερθώ σε τρέχοντα γεγονότα είναι αφ’ ενός η απόσταση που με χωρίζει και που μετρά σε μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα, αφ’ ετέρου ο τρόπος που ενημερώνομαι για τα όσα γίνονται στην Ελλάδα και που είναι κυρίως οι εκδόσεις των online εφημερίδων ή οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που εκπέμπουν μέσω internet. οι ειδήσεις λοιπόν αποτελούνται από δυο στοιχεία αν αφήσουμε στην άκρη τα αθλητικά και περάσουμε στις καθαρά πολιτικές ειδήσεις, στο εσωτερικό και το εξωτερικό δελτίο. Για το εσωτερικό δελτίο φυσικά δεν υπάρχει άλλη σύγκριση ή πηγή άρα για το εξωτερικό δελτίο υπάρχει πληθώρα πηγών και αναφορών στο internet ώστε ακόμα και με μόνο την γνώση των αγγλικών να μπορείς να συγκρίνεις τις ειδήσεις από αυτούς που τα γνωρίζουν από ‘πρωτο χέρι.’ Και αυτό είναι γεγονός που το βιώνουν οι περισσότεροι Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό.

Δεν θέλω να αναφερθώ στα στραβά που βρίσκεις σε αυτή τη σύγκριση αλλά ένα είναι σίγουρο, ότι συχνά σε κάνει να αμφιβάλεις και να αμφισβητείς τα όσα διαβάζεις και ακούς στο εσωτερικό δελτίο. Έτσι λοιπόν φτάνουμε στα συμβάντα της τελευταίας εβδομάδας με κέντρο την δολοφονία του διοικητού του ΙΚΑ, κυρίου Γιάννη Βαρθολομαίου. Με την δολοφονία δημιουργήθηκαν δυο τάσεις στα ΜΜΕ, από την μια αυτή που ήταν έτοιμη να χωθεί ολόκληρη στην κλειδαρότρυπα και από την άλλη μια άλλη που ήθελε πάση θυσία να προστατεύσει τα προσωπικά δεδομένα του διοικητού του ΙΚΑ και των δυο εμπλεκομένων οικογενειών πάνω από όλα σχεδόν σύσσωμη η δημοσιογραφική οικογένεια αυτοανακηρύχτηκε σε προστάτη των προσωπικών δεδομένων κρίνοντας πολύ πριν από την όποια έρευνα ότι η εξωσυζυγική σχέση του διοικητού ήταν προσωπικό θέμα.

Το ενδιαφέρον σε αυτή την ‘ενδοοικογενειακή’ δημοσιογραφική αντιπαράθεση είναι ότι αφ’ ενός μεν η συμμετέχοντες και στις δυο πλευρές ήταν αδιάφορης κομματικής η πολιτικής πλεύσης, έτσι ‘συντηρητικές’ και ‘προοδευτικές’ εφημερίδες και κανάλια βρέθηκαν να συμπλέουν στην υπεράσπιση των προσωπικών στοιχείων του διοικητού ενώ από την άλλη πλευρά αντίστοιχα ‘συντηρητικά’ και ‘προοδευτικά’ έντυπα και κανάλια δίναν την μάχη για την ‘ελεύθερη ενημέρωση.’ Ο τονισμός και τα εισαγωγικά είναι σωστά τοποθετημένα μιας και η ερμηνεία τους είναι καθαρά σημειολογική στη σύγχρονη Ελλάδα. Το άλλο ενδιαφέρον σημείο είναι ότι οι ίδιες ακριβώς εφημερίδες και κανάλια που με τόση μανία υπερασπίζονται σήμερα το δικαίωμα ενός δημοσίου προσώπου στη προσωπική του ζωή ένα μήνα πριν ήταν έτοιμοι να κατασπαράξουν την επιτροπή προστασίας προσωπικών δεδομένων γιατί αρνήθηκε να δώσει τα ονόματα κάποιων που με ‘ψευδείς’ (αναπόδεικτο και ατεκμηρίωτο μέχρι στιγμής) δηλώσεις, είχαν αποφύγει την στράτευση. Αυτό κρύβει μιας πολλαπλής μορφής υποκρισία.

Δεν ξέρω πως είναι ο στρατός σήμερα – και δεν ξεφεύγω από το θέμα – και δεν αμφιβάλω ότι λίγα έχουν αλλάξει, πιθανώς να τρώνε λιγότερο κοτόπουλο με ρύζι, αλλά αν είναι όπως ήταν όταν υπηρέτησα εγώ θα ήθελα πάρα πολύ να είχα πάρει ανάβολη ή και να μην πάω ποτέ σε αυτό το τροχοπέδη ζωής που διαρκούσε στη δική μου περίπτωση δυο χρόνια κρατώντας σε μακριά από την ζωή και αποτροχιάζοντας κάθε βλέψη επαγγελματικής αποκατάστασης για άλλο ένα τουλάχιστον. Ενώ λοιπόν τα ΜΜΕ να κοιτάξουν για την αποκατάσταση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε κάτι που υποχρεωτικά περνούν όλοι οι Έλληνες άρρενες βασιζόμενο σε νομικές διατάξεις του 1920 ήταν έτοιμα με διάφορες εθνοσωτήριες κραυγές να κατασπαράξουν αυτούς που δεν κάναν τίποτα περισσότερο από αυτό που θα θέλαμε να κάνουμε όλοι μας. Όσο για την θεωρεία ότι ο στρατός είναι ένα μεγάλο σχολείο εγώ προτιμώ το σχολείο που θα με μάθει κάτι περισσότερο από το ότι εχω μια νόθα αδελφούλα που την λένε βόρειο Ήπειρο ή το μόνο που πραγματικά έμαθα από την στρατιωτική μου θητεία, τάβλι! Με έκπληξη λοιπόν πριν από ένα μήνα άκουγα αυτούς που σήμερα δηλώνουν προστάτες της προσωπικής ζωής να δηλώνουν πριν ξεκινήσουν την εκπομπή τους που υπηρέτησαν (κατά σύμπτωση όλοι υπηρετήσαν στο Σουφλί και εγώ ακόμα απορώ γιατί πάντα χτυπάγαμε διπλά νούμερα αφού ήμασταν τόσοι πολλοί) και στη συνέχεια με ύφος απόλυτου τμητού να σπιλώνουν με υπονοούμενα λόγο ραδιοτηλεοπτικού συμβουλίου ανθρώπους αδιαφορώντας για τις οικογένειες τους και τον κύκλο τους.

Επιστρέφοντας όμως στην περίπτωση του διοικητού του ΙΚΑ, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλά με ένα δημόσιο πρόσωπο αλλά με έναν δημόσιο λειτουργό επιφορτισμένο με την διαχείριση δημοσίου χρήματος και με αποφάσεις που αφορούν την δημόσια υγεία, αποφάσεις που ο ίδιος και μόνο ο ίδιος έπαιρνε την ευθύνη μιας και από άλλη μια αποστροφή η διαστροφή του νόμου ο διοικητής του ΙΚΑ χαίρει της απολύτου ανεξαρτησίας όσον αφορά αποφάσεις προμηθειών. Η σχέση λοιπόν του εν λόγο διοικητή με τον σύμβουλο του επί των προμηθειών, σύμβουλο που ο ίδιος είχε επιβάλει κατά παράβαση της επιτηρίδας που διέπει το ίδρυμα μόνο σε σκέψεις και υποθέσεις θα μπορούσε να οδηγήσει. Και στην περίπτωση του ΙΚΑ αυτές οι προμήθειες ανέρχονται σε πολλά εκατομύρια ευρώ. Έτσι λοιπόν οι όποιες σκέψεις συνωμοσιών και υποθέσεων είναι απολυτά δικαιολογημένες.

Επιστρέφοντας στις αρχικές μου σκέψεις, νομίζω ότι τα ελληνικά ΜΜΕ πέσαν στη παγίδα που τα ίδια στήσαν χρόνια τώρα ακροβατώντας μεταξύ οικονομικών συμφερόντων, ψευτο-ηθικών διλημμάτων, πατριδολαγνείας (για να μην ξεχνάμε και την περίπτωση των Ιμίων που όλοι οι μεγαλοδημοσιογράφοι ήταν έτοιμοι να μας στείλουν να πολεμήσουμε την Τουρκία οχυρωμένοι πίσω από τη δημοσιογραφική τους ταυτότητα και τις ‘απαλλαγές’ που τους δίνει το ‘λειτούργημα’) και ζωής πίσω από την κλειδαρότρυπα. Το χειρότερο είναι ότι αυτοί οι ίδιοι εκπαιδεύσανε πια δυο γενιές ακροατές και αναγνώστες και τους κάνανε να ψάχνουν αυτήν ακριβώς την αμφισβητούμενη πραγματικότητα, δυστυχώς χωρίς επιστροφή!

Για ένα μαϊμού μπουφάν και μια πρόταση μομφής ρε γαμώτο!!!

2007-02-03T19:09:00.000+02:00

Τελικά αυτό που μας ενώνει στην Ελλάδα δεν είναι η ΝΟΚΙΑ αλλά ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου. Κάτι σαν Ολυμπιακός Παναθηναϊκός. Οι υπόλοιποι είναι κάτι σαν ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Λάρισα, ΑΡΗΣ κλπ. την ίδια στιγμή αυτό ακριβώς που μας χωρίζει περισσότερο είναι ... ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου. Κάτι σαν να ταξιδεύεις Ωρωπό - Καστρί και με το που φτάνεις επιτέλους μετά από κορναρίσματα, ιδρώτα και αγωνία να ξαναγυρίζεις πίσω!

Η ίδια απόσταση από ότι φαίνεται στην αρχή χώριζε το άρθρο 16 με το άρθρο 24 αλλά με λίγη καλή προσπάθεια και από τις δυο πλευρές η απόσταση εκμηδενίστηκε και κατέληξε σε ...πρόταση μομφής δηλαδή πιάσε το αρνί και κούρευτο!!! Τώρα το μόνο που έμεινε στους πολιτικούς αρχηγούς είναι να καθίσουν αναπαυτικά και να παρακολουθήσουν το τελευταίο reality show, πίνοντας φραπέλαιο!!!

Αγαπητοί συντρεχαλητές στις μαραθωνίους του ίντερνετ μετά από χρόνια καταλήγω όλο και πιο πολύ να πιστεύω ότι ο πρώτος, πως λένε Charles I, ε λοιπόν ο Καραμανλής Ι είχε απόλυτο δίκιο, αυτή η χώρα είναι ένα τεράστιο φρενοκομείο και άντε να καταλάβει ο κάθε Φιλανδός τι συμβαίνει.

Παράλληλα με αυτά είναι και σε εξέλιξη ο αγώνας να αποκτήσει και ο κάθε νεοφιλελεύθερος Έλληνας μαϊμού μπουφάν, σε μπλε χρώμα και με διακριτό το σηματάκι του πολίστα την ώρα που τρώει την μπανάνα του συνεχίζεται από τον κ. Μιχαλολιάκο. Διαβάζοντας προσεκτικά την επιστολή που έστειλε απόστρατος αξιωματικός για την πολιτιστική έξοδο του κυρίου Μιαχαλολιάκου στην Βουλγαρία και το πολιτισμικό σοκ που προκάλεσε έμεινα με μια απορία που φαντάζομαι μοιράζονται μαζί μου και άλλα δέκα εκατομύρια Έλληνες. Τελικά τι έλεγαν οι αρχαίες γραφές του αστρολόγου; Θα γίνει αυτός ο γίγαντας πολιτισμού πρόεδρος της ΝΔ η οχι; Παράλληλα εκτός από τον να γίνεται γελοίος ο συγκεκριμένος κύριος σε βαλκανικό επίπεδο και στον ελεύθερο χρόνο του προσλαμβάνει και τα ‘δικά μας’ παιδιά στο υπουργείο άμυνας. Οποιαδήποτε άλλη του απασχόληση αγνοείται!!!

Ο πρωθυπουργός που υποχρεώθηκε από τον κύριο Παπανδρέου να αφήσει για λίγο το κρεβάτι σου στον Ωρωπό και το καλοψημένο γουρουνόπουλο που τον περίμενε – οποιαδήποτε ομοιότητα με τον θρυλικό σύντροφο του Αστερίξ είναι τελείως τυχαία, ο Οβελίξ είχε μυαλό! – και να πάει στη βουλή των Ελλήνων και τη παρασκευή και το Σάββατο και την κυριακή δημιουργώντας καινούργιο προσωπικό ρεκόρ χρόνου μακριά από τις παντόφλες του.

Δήλωση του «δεν πάμε για εκλογές» θα θεωρηθεί κλασική στο μέλλον και το λέω με βεβαιότητα χωρίς μαντικές ιδιότητες και χωρίς να εχω διαβάσει τα αρχαία ωροσκόπια που διάβασε ο κύριος Μιχαλολιάκος.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι ο Μιχαλολιάκος κατάφερε να παραγκωνίσει ακόμα και αυτόν τον γίγαντα τον Πολύδωρα. Αλλά για να επιστρέφουμε στις μαντικές ικανότητες του πρωθυπουργού ας το αφήσει καλύτερα για κάποιον άλλον γιατί η μέχρι τώρα ιστορία έχει αποδείξει ότι όποτε Έλληνας πρωθυπουργός είπε ότι δεν θα γίνουν εκλογές ήταν το σύνθημα για την έναρξη της προεκλογικής περιόδου.

Και σαν να μην φτάνανε αυτά να σου στη μέση και η Κύπρος εξοργισμένη με την ...γκρίζα αντίδραση των ΗΠΑ στα όσα είπε και έκανε η Τουρκία τον τελευταίο καιρό σε σχέση με τη Κύπρο και τους γείτονες της. Και βέβαια εδώ δεν μπορείς παρά να αναρωτιέσαι, γιατί βρε αδέρφια εσείς δηλαδή τι αντίδραση περιμένατε; Εμπριμέ και καρουδάκια; Γιατί δεν μας λέτε και μας να καταλάβουμε; Δηλαδή τόσα χρόνια και ακόμη να καταλάβετε ότι οι Αμερικάνοι σας βλέπουν σε film noir και τώρα ξαφνικά περιμένετε να σας δουν σε Technicolor; Εδώ ταιριάζει πάλι το πιάσε το αυγό και κούρευτο.

Και για να τελειώσουμε νομίζατε ότι θα ξέχναγα τον Χριστόδουλο; Που θα πάει αυτό το site χωρίς την ευλογιά του πολυλογότατου και πολυπαρλαευλογημένου αρχιερέα και μιας και μιλάμε για αρχιερέα γιατί τον πείραξε αν οι παγανιστές λάτρεις του δωδεκαθέου κάναν τελετές στο ναό του Δία; Μήπως θέλει να βάλει χέρι και σε κείνο το παγκάρι;

Πόσα είναι τα άρθρα;

2007-01-08T21:30:00.000+02:00

Αγαπητοί συντρεχαλητές στις skate-λεωφόρους του internet αποφάσισα επικαλούμενος την τρέχουσα επικαιρότητα να επανέλθω κάνοντας μια εις βάθος αναφορά στα άρθρα! Φυσικά ένας φιλόλογος θα ήταν ο πιο κατάλληλος αλλά προς το παρόν βολευτείτε με τον Φιλανδό γιατί όπως και η γνωστή παροιμία όλοι χρειαζόμαστε το Φιλανδό μας!

Τις τελευταίες μέρες αναζωπύρωσε πάλι η συζήτηση για το άρθρο 16 και εγώ αμήχανος άρχισα μια έντονη έρευνα γκουγκλάροντας ολ αράουντ να βρω τι έγιναν τα υπόλοιπα 15 άρθρα και αν υπάρχει και δέκατο-έβδομο άρθρο! Και έτσι βρήκα ότι εκτός από τα βασικά άρθρα, ο – η – το υπάρχουν και σειρά άλλα άρθρα, όπως το τέταρτο άρθρο που είναι το ρε! Γενικά δεν έχει γένος και κολλάει παντού, που πας ρε! Πως είσαι έτσι ρε! Τον Χριστόδουλος σου ρε!

Στη τελευταία περίπτωση έχουμε τη χρήση διπλού άρθρου και συγνώμη για το ότι υποχρεούμαι να ...πηδήξω αλλά εκτός από το ρε έχουμε και το άρθρο νούμερο έτσι απλά νούμερο – γενικά και αόριστα, Χριστόδουλος. Αυτό είναι άρθρο καταχρηστικό και ευλογημένο. Υπάρχουν άρθρα του κώλου, υπάρχουν και άρθρα ευλογημένα, το άρθρο Χριστόδουλος πάει παντού!

Μετά είναι το άρθρο μωρή! Θα μπορούσε να είναι το θηλυκό του άρθρου ρε αν δεν αναφερόταν και σε κότες και οι κότες δεν έχουν γένος. Η έκφραση, μωρή κότα διαιτητή αναφέρεται σε αρσενικό μιας και οι διαιτητές από εποχής παράγκας και προ παράγκας είναι μόνο αρσενικού γένους, τουλάχιστον έτσι δηλώνουν κι ως γνωστόν στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις. Ακολουθούν τα άρθρα οικονομία, παραοικονομία. Είναι άρθρα αχρησιμοποίητα και ...πολυχρησιμοποιημένα. Είναι άρθρα της αναφοράς. Αναφέρομαι σε οικονομικά θέματα, ανιούσα οικονομία, οικονομικές παροχές! Στη τελευταία περίπτωση χαρακτηρίζεται και άρθρο ουτοπικό.

Ακολουθούν τα άρθρα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει και ενδιάμεσο άρθρο που ακολουθεί από ανάγκη και είναι το ωχ! Περιστασιακά συνοδεύεται και από τα, ωχ μανούλα μου, ωχ παναγία μου που αποδεικνύει ότι ο Έλληνας έχει στενούς δεσμούς με την οικογένεια και την θρησκεία να τος πάλι ο Χριστόδουλος!!! Πολλές φορές γίνεται και συνδυασμός όπως για παράδειγμα, το ΠΑΣΟΚ/ΝΔ σου μωρή κότα Χριστόδουλε με ανεξέλεγκτα αποτελέσματα όπως για παράδειγμα ο αρχιεπίσκοπος να ανακοινώσει ότι ...ανησυχεί!

Όταν ανησυχεί ο αρχιεπίσκοπος ανησυχεί η δεξιά μας. Γιατί ποιο γκάλοπ είδε ο μακαριότατος και ανησυχεί; Προηγείται ο καραμανλης ή προηγείται ο Κωστάκης και δεν εννοώ τον έξω από δω, τον γρουσουζομάρτυρα!

Αισίως φτάσαμε τα δέκα άρθρα και ακολουθούν τα άρθρα ουστ και δικαιοσύνη. Αυτά κι αν είναι αχρησιμοποίητα! Από το 1821 οι Έλληνες έχουν να πουν ουστ και όσο για τη δικαιοσύνη ...είναι τυφλή, κουφή και σε κώμα!!! Το άρθρο 13 παραλείφθηκε για προληπτικούς λόγους, κατά περιόδους έχει χρησιμοποιηθεί με άλλα υποκοριστικά όπως, προδότης, αποστάτης, γκαντέμης και άλλα παρόμοια. Το άρθρο 14 είναι εναλλακτικό, αυτή την εποχή λέγεται και της στρατεύσεως ή της αναβολής ή και το άρθρο της τέχνης που οι γλείφτες κυριαρχούν! Το άρθρο 15 είναι αφιερωμένο στην ελληνική αστυνομία! Περισσότερα σε άλλο post και μετά από πολύ στοχασμό! Η ελληνική αστυνομία είναι ένα άρθρο από μόνη της αφού κατάφερε να κάνει τη βλακεία επιστήμη με master σε ελληνικό ιδιωτικό κολέγιο που στεγάζεται στην Ρηγίλλης ενίοτε στη Ραφήνα!

Και έτσι φτάσαμε στο άρθρο 16, το επονομαζόμενο και άρθρο της ζήλιας! Μάλιστα, άρθρο της ζήλιας γιατί αγαπητοί Έλληνες συντρεχαλητές στις skate-λεωφόρους του internet δεν έχετε ακόμη καταλάβει τι συμβαίνει. Βρε αθώα μου ποιος Έλληνας σύγχρονος πολιτικός έχει τελειώσει ελληνικό πανεπιστήμιο; Από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Σουηδία ...κανένας!!! δηλαδή τι περιμένετε εσείς τώρα; Να σας αφήσουν έτσι να ζηλεύετε; Να μην σας δώσουνε τα φώτα που πήρανε και οι ίδιοι άλλο αν στη συνέχεια κάψανε τις λάμπες. Βρε αθώα μου (άρθρο νο4) γιατί αντιδράτε σε αυτούς που θέλουν να σας βγάλουν από την απομόνωση του ελληνικού πτυχίου σας; Γιατί δεν θέλετε κι εσείς να έχετε ένα πτυχίο δια τηλεφώνου από Αμερική;

Βρε αθώα μου θέλετε να τους βλέπετε απλά να κάνουν αρπαχτές και κουμπαριές κι εσείς απλά να ζηλεύετε; Δεν καταλαβαίνετε ότι με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων όλοι θα γίνουμε ίσοι; Αχ αθώα μου!!!

Καλή χρονιά σε όλους σας!!!

2007-01-01T11:42:00.000+02:00

Έτσι για να θυμηθώ κι εγώ κάποια ...άλλη χρονιά που δούλευα για πρωινή ... πολύ πρωινή εφημερίδα και γνωστό ...τρωκτικό!!!

Καλή χρονιά να έχετε όλοι σας, οι οικογένειες σας και όλοι όσοι αγαπάτε!

Οι ευχές και από το Ovi magazine και από τους ... It’s all Greek to me!!!

Καλή χρονιά!!!

Happy Birthday Ovi Magazine

2006-12-20T09:16:00.001+02:00

December 20th marks the second birthday of Ovi magazine and we would offer you a slice of cake if we had one – chocolate, of course. Can you believe that two years have passed so quickly? Our stats include 17 free monthly PDFs, over 1100 original articles, dozens of cartoons, over 60 contributors and we are still a non-profit magazine!

Whether you have been with us from the very first day or joined us along the way, or have discovered us on this joyous occasion, we welcome you to continue participating in a project to champion free speech and encourage positive discussion.

Domestic violence, world famine, promoting equality and fighting for peace are common themes in Ovi magazine, but change does not come overnight. We need your help and support.

To effect real change, Ovi realizes that awareness needs to be brought to many of these issues and that is the role we play. We invite everybody to contribute to our magazine in the form of articles, interviews, promotion and participation in the comments section.

The Ovi team is determined to accomplish many of their goals throughout 2007 and their third year, so why not become a part of the Ovi project. It costs you nothing other than time and a little brainpower.

We’ve covered every issue for two years!

Happy Birthday Ovi magazine!

Η χριστουγεννιάτικη ιστορία του Μίκα Μους #4 & 5

2006-12-13T09:29:00.000+02:00

Καλημέρα σε όλους σας. Είχαμε μια μικρή περιπέτεια με την Δάφνη και έτσι δεν βρήκα χρόνο ούτε να βάλλω το 4ο μέρος της ιστορίας, ούτε να φτιάξω εικόνες. Αλλά θα προλάβω ...άλλωστε μόλις σπρώχνω την μέρα για να γίνει 48 ώρες!!! Γι αυτό σήμερα ...δυο κεφάλαια από την ιστορία!

12 μέρες μείνανε και ελπίζω να μην χρειάζεται το πνεύμα των Χριστουγέννων για να το νιώσετε, ελπίζω να έχετε πάρει τα δώρα σας, να έχετε στείλει τις κάρτες σας, κουραμπιέδες και μελομακάρονα έτοιμα;

Κατά τα άλλα ακόμη δεν λέει να χιονίσει, απλά σκοτάδι και βροχή, το Ελσίνκι είναι στολισμένο αλλά χωρίς χιόνι ...δεν είναι στολισμένο και σύντομα φωτογραφίες από το δέντρο μας!!!

Χρόνια πολλά σε όλους σας....

***************************
Η χριστουγεννιάτικη ιστορία του Μίκα Μους #4

Τα πόδια και τα πέταλα του Μίκα είχαν αρχίσει να πονάνε από το συνεχές περπάτημα
Για ώρα τώρα προσπαθούσε να κρατήσει το σώμα του χαλαρό για να αντέξει το πολύ περπάτημα αλλά σύντομα θα χρειαζόταν να σταματήσουν για λίγο για να συνέλθει. Σταμάτησε για λίγο το περπάτημα να πάρει μια ανάσα και σιγουρεύτηκε ότι ο Μάττι συνέχιζε να κοιμάται στη πλάτη του μόνο πότε-πότε όλο και κάτι μουρμούριζε μέσα στον ύπνο του, αλλά από ότι φαινόταν τα κατάφερνε παρά το τσουχτερό κρύο.

Η ανάσα του Μίκα άρχισε να επανέρχεται στο κανονικό της ρυθμό και τα πόδια του να ηρεμούν από το συνεχές περπάτημα, η αλήθεια ήταν ότι ο Μίκα ήταν τυχερός που ήταν τόσο δυνατός αλλιώς κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να αντέξει όλη αυτή τη πορεία σε τέτοιο καιρό. Το μυαλό του Μίκα άρχισε να πλανιέται στην οικογένεια του, στο κοπάδι του που είχε χάσει, στον Μάττι, στη τροφή που χρειαζόταν και στο τέλος σταμάτησε στα αχνάρια που για τόση ώρα ακολουθούσε. Δεν μπορούσε να είναι απόλυτα σίγουρος αλλά το ένστικτο του έλεγε ότι αυτά ήταν αχνάρια από τρολ, αλλά θα μπορούσε να είναι και από ξωτικά, ποτέ δεν κατάφερε να πει τη διαφορά ανάμεσα τους. Και βέβαια υπήρχαν και οι νάνοι.

Κάποτε ο Μίκα είχε συναντήσει έναν νάνο και αυτό ήταν πολύ καιρό πριν όταν παρά λίγο να τον ...πατήσει!!! και βέβαια αφού ο μικρός νάνος που λεγόταν Ούνο είχε σταματήσει να του φωνάζει και ο Μίκα είχε ζητήσει συγνώμη γι εκατοστή φορά ... άρχισαν να μιλάνε σαν παλιοί φίλοι. Ο Ούνο ήταν ένας καταπληκτικός τύπος που φόραγε ένα πολύχρωμο παλτό και με μυτερό πράσινο σκούφο με μια καμπανίτσα στη κορυφή του που χτύπαγε σε κάθε κίνηση του Ούνο! Αλλά το χαμόγελο του Ούνο και αυτός ο περίεργος τρόπος που τα έλεγε με το ύφος ‘εγώ τα ξέρω όλα’ σε κέρδιζε και η μικρή η καμπανίτσα δεν σε ενοχλούσε.

«Ξύπνα Μίκα!» Η φωνή του Μάττι τον επανέφερε από τις σκέψεις και τις αναμνήσεις του. «Συγνώμη Μάττι, απλά σκεφτόμουνα και ξεκουραζόμουνα για λίγο, πως αισθάνεσαι;» η παγωμένη καρακάξα αφού έκανε μια δραματική κίνηση με τα φτερά της πλησίασε το αυτί του Μίκα και είπε, «Θα επιβιώσω! Αν και θα μου πάρει πολύ χρόνο για να διορθώσω το κακό που έκανε ο πάγος στα φτερά μου... Θα πέθανα αν μπορούσε κανένας να με δει τώρα, ειδικά η Σούτι, η οποία δεν ξέρω αν στο εχω ξαναπεί, είναι η ομορφότερη καρακάξα στον κόσμο ...μετά από μένα φυσικά!!!

«Σώπα Μάττι!» ψιθύρισε ο Μίκα. «κάποιος έρχεται προς το μέρος μας, δεν μπορώ να δω καλά αλλά έρχεται προς το μέρος μας.» Ο Μάττι πετάχτηκε και σηκώνοντας το κεφάλι του προσπάθησε να δει τι βλέπει ο Μίκα «Τι; Τι είναι;, τι βλέπεις;» και βάζοντας το φτερό του μπροστά στα μάτια του για να σταματήσει το χιόνι που έπεφτε συνέχεια συμπλήρωσε, «Ναι! Το βλέπω κι εγώ, βλέπω μια σκιά εκεί στα δέντρα να κινείται αλλά δεν καταλαβαίνω τι είναι, είναι μια σκιά ....» Ο Μάττι ξαφνικά σταμάτησε να μιλάει και κράτησε την αναπνοή του.

«Τώρα το βλέπω Μίκα, έρχεται προς εμένα!» Ο Μάττι χοροπηδούσε γύρω-γύρω από τα πόδια του Μίκα με την ανησυχία του όλο και να μεγαλώνει. «Είμαι σίγουρος ότι είναι αλεπού ... η λύκος!» ψιθύρισε ο Μάττι ενώ προσπαθούσε να διακρίνει τι ήταν, δυστυχώς όμως το χιόνι ήταν πολύ πυκνό και το μόνο που μπορούσε να δει ήταν μια γκρίζα σκιά να πλησιάζει. Και οι δυο τους σταθήκαν ακίνητοι και σιωπηλοί για λίγο μέχρι που ο Μάττι είπε, «Γιατί δεν ήθελα να πάω νότια; Θα έπρεπε να είμαι χελιδόνι να πετάω στις παραλίες της μεσογείου το καλοκαίρι και να τρώω τροπικά έντομα!»

«Μάτι δεν είσαι στα νότια γιατί δεν ξέρεις καν που είναι ο νοτιάς και είσαι και πολύ τεμπέλης για να πετάξεις τόσο μακριά, αλλά έτσι κι αλλιώς ότι και να ήταν η σκιά που πλησίαζε, πάει ...χάθηκε!!!» Ο Μάττι αναστέναξε με ανακούφιση, «Δεν στο είπα να μην ανησυχείς; Αν ήταν αλεπού ή λύκος θα καθάριζε το ράμφος μου, μετά θα χτύπαγα με το δεξί μου φτερό και μετά με το αριστερό και μετά με τα νύχια μου ....» Ο Μίκα σήκωσε το κεφάλι του στον ουρανό με απελπισία και ήταν έτοιμος να αρχίσει να κάνει πλάκα στο μικρό ....πυγμάχο όταν μια μικρή ...καμπανούλα χτύπησε μπροστά τους και ένα ανθρωπάκι με καταπράσινο μυτερό καπέλο εμφανίστηκε λέγοντας ... «Γεια σας ... τι κάνετε;»

***************************
Η χριστουγεννιάτικη ιστορία του Μίκα Μους #5

«Σε παρακαλώ Μάτι σταμάτα, είναι ένας νάνος!» Ο Μάττι σταμάτησε να προσπαθεί να χωθεί μέσα σε ένα μικρό βουναλάκι με χιόνι που είχε φτιάξει και κοίταξε πάνω από τον ώμο του, «ένα ξωτικό; Ο, οχι!!! οχι ένας νάνος! Τους αρέσουν οι καρακάξες;» ο Μίκα άρχισε να γελάει παρατηρώντας τον ...γενναίο φίλο του να τρέμει στο χιόνι, και χωρίς άλλη κουβέντα άρχισε να γελάει και ο νάνος, «γιατί γελάτε εσείς οι δυο;» φώναξε δυνατά ο Μάττι που κρυβόταν από μπροστά τους από ντροπή τινάζοντας το χιόνι από το κεφάλι του, «Αν ήταν αλεπού να είσαι σίγουρος ότι εγώ θα σε υπερασπιζόμουνα, αλλά με ένα νάνο, οι νάνοι που λες... για στάσου, ξωτικό, εσύ πως βρέθηκες εδώ;»

Ο νάνος πήρε μια βαθιά ανάσα και προσπάθησε να σταματήσει το γέλιο που τον έπνιγε., «Ταπεινά συγνώμη Μάττι, ήταν πολύ άσχημο από πλευράς μου να σε φοβίσω με αυτό το τρόπο αλλά πρέπει να θυμάσαι ότι και οι νάνοι πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί όταν είναι στην τούντρα...» Και φυσικά ο Μάττι τον διέκοψε, «Μπα, και πως ξέρουμε το όνομα μου; Εσένα πως σε λένε; Ποιος είσαι εσύ; Δεν νομίζεις ότι ήρθε η στιγμή για να δώσεις και μερικές απαντήσεις;» ο μίκα τόση ώρα απλά παρακολουθούσε την έκρηξη του φίλου του αλλά τώρα ένιωσε ότι ήρθε η ώρα να επέμβει, «Λέγεται Ούνο, είναι ένας νάνος φίλος μου, και Μάττι, ξέρει το όνομα σου γιατί με άκουσε να το λέω!!!»

Ο Μάττι έγνεψε καταφατικά και άρχισε να προχωράει μπροστά και πίσω, υστέρα σταμάτησε και ...φώναξε, «Ουπς, για σταματήστε όλοι σας για ένα λεπτό, δεν μου λέτε κύριε Μίκα, που τον ξέρετε αυτόν τον Ούνο τον νάνο; Τι συμβαίνει εδώ πέρα;» Ο Μίκα και ο Ούνο αρχίσανε να γελάνε με την εικόνα της αναμαλλιασμένης η καλύτερα ανά-πουπουλιασμένης καρακάξας και ... «λοιπόν φίλε μου Μίκα χάρηκα πολύ που σε ξαναβλέπω, αυτή ήταν μια πραγματική ευχάριστη έκπληξη» είπε ο νάνος, «πες μου τι κάνεις αγαπητό μου μους, πάει πολύς καιρός από τότε που παρά λίγο να με ...πατήσεις και από ότι βλέπεις οι συναντήσεις μας πάντα είναι φασαριόζικες!»

Αλλά πριν ο Μίκα να προλάβει να απαντήσει ο Μάττι άρχισε πάλι, «έκπληξη; Εμ βέβαια είναι έκπληξη, αλλά δεν ήταν ευχάριστη έκπληξη κύριε μου! Ξέρεις τι θα μπορούσα να σου κάνω; Ε; Ξέρεις; Οι κινήσεις μου είναι θρυλικές σε όλη την αρκτική ...» και ένα δεύτερο κύμα γέλιου ξέφυγε από τον Μίκα και τον Ούνο καθώς το μικρό πουλί πήρε θέση πυγμάχου με τις γροθιές του τεντωμένες μπροστά. «Δεν είναι και τόσο άσχημα τα πράγματα φίλε μου Ούνο. Δυστυχώς από την τελευταία μας συνάντηση έχασα το κοπάδι μου και ο Μάττι από δω μου κρατάει παρέα στην αναζήτηση μου να τους ξαναβρώ. Απλά... το κρύο έχει γίνει πολύ ... σκληρό τις τελευταίες ώρες και χρειαζόμαστε ένα μέρος να ζεσταθούμε και να ξαποστάσουμε για λίγο.»

Ο Ούνο έβαλε το χέρι του σε μια κρυφή τσέπη και έβγαλε ένα παράξενο φύλλο με έντονο πορτοκαλί χρώμα και το έδωσε στον Μίκα, «φάε αυτό Μίκα και θα δεις που θα νιώσεις αμέσως καλυτερα.» Ο Μάττι που μπορεί βέβαια να έδινε ακόμη γροθιές στον αέρα δεν είχε πάψει και να ακούει την συζήτηση «Και με μένα τι θα γίνει κύριε νάνε; Κύριε Ούνο; Για μένα τίποτα; Αλλά έτσι είναι, ποτέ! Ποτέ κανένας δεν νοιάζεται για μένα. Έτσι είναι κύριε, ποιος ενδιαφέρεται για μια καρακάξα που τα καταπληκτικά της φτερά χάνουν τη γυαλάδα της... ποιος;» και την ίδια στιγμή ένα δυνατό ρεύμα αέρα έσπρωξε τον Ματτι πάνω σε ένα λοφάκι χιονιού ...ανάποδα!

Ο Μίκα με τη βοήθεια του Ούνο τράβηξε τον δύστυχο τον Μάττι από το χιόνι και αρχίσανε να καθαρίζουν το χιόνι από πάνω του, «Ορίστε κύριε Μάττι, και θα σου δώσει όση δύναμη χρειάζεσαι,» και πάνω που ο Μάττι ήταν έτοιμος να αρχίσει την γκρίνια πάλι και μάλιστα αυτή τη φορά είχε σκοπό να παραπονεθεί ότι το φύλλο που είχε δώσει ο Ούνο στον Μίκα ήταν μεγαλύτερο ο Μίκα είπε «ο αέρας άρχισε να δυναμώνει ξανά και το χιόνι να πέφτει πιο γρήγορα και παχύ, πρέπει να βρούμε γρήγορα ένα καταφύγιο για το βράδυ και γρήγορα.» Ο Ούνο έριξε μια ματιά στον Μάττι που μασουλούσε το φύλλο του και είπε «το νιώθω κι εγώ ότι ο αέρας δυναμώνει και βλέπω ότι όλοι μας χρειαζόμαστε γρήγορα ένα καταφύγιο, ακολουθείστε με!»

Χωρίς άλλη κουβέντα ο Ματτι πέταξε στην πλάτη του Μίκα και αρχίσανε το περπάτημα ακολουθώντας τον Ούνο μέχρι που βρέθηκαν μπροστά από μια μικρή σπηλιά στην άλλη πλευρά του λόφου που είχαν συναντηθεί, «εδώ θα φυλαχτούμε μέχρι να περάσει η χιονοθύελλα και θα είναι και αρκετά ζεστά για όλους μας.» και παρατηρώντας το λυπημένο πρόσωπο του Μίκα, πρόσθεσε, «Μην ανησυχείς νεαρέ μου, θα τους βρεις σύντομα, θα δεις! Τι θα μπορούσε να κάνεις τώρα με αυτή τη χιονοθύελλα; Ε; Άσε που εχω και ένα παράξενο προαίσθημα ότι δεν είμαστε οι μοναδικοί που ψάχνουμε καταφύγιο σε αυτή τη σπηλιά, και που ξέρεις όλο και κάποια πληροφορία θα βρούμε για το κοπάδι σου»

***********************************
Οπως πάντα για του αγλόφωνους ... Ovi magazine.

Χωρίς άλλα λόγια #002

2006-12-11T22:30:00.000+02:00

Χωρίς άλλα λόγια #001

2006-12-10T01:04:00.000+02:00

A Mika Moose Xmas: Chapter 1

2006-12-04T10:08:00.000+02:00

It appeared to be early December, but you couldn’t be too sure anymore. It looked like December and even smelt like December, yet there was nothing to confirm any of these suspicions, which was rather frustrating. Either way, a light snow was being whisked about by an energetic wind and the whisper of distant elf song brought an extra touch of magic to the enchanted arctic tundra. It was also very cold.

The world was seemingly at peace, hibernating beneath a large white blanket until spring and nobody would dare upset this fragile tranquillity, well almost nobody. “Are we there yet?” squawked a voice that echoed among the trees, evaporating the silence like an icicle thrown on to a roaring fire. The wintry wilderness seemed to take a deep breath to calm itself and prepared to return to the calm from a few moments earlier.

Once again the screech called out, “Are we there yet, Mika?” If you had been standing in a particular place on the tundra you would not have known where this voice was originating, although all that was about to change. At first all you could see was a small black head with a beak, then something strange happened as the body appeared. It seemed as though this bird was hovering in the air without using its wings and was gaining altitude a second at a time.

The cause of this illusion was easily explained, yet it made you blink your eyes in amazement. A magnificent looking magpie with resplendent plumage was perched on the antlers of a miserable looking chocolate moose; the colour chocolate, not the dessert. Matti the Magpie yawned and stretched out his black, silver and white wings to their full span, and then began to groom his feathers. Matti was a beautiful bird, unfortunately, he was the first to realize this and was considerably vane concerning his appearance.

“Mika, why don’t you take better care of yourself?” muffled Matti through his wing feathers, “You could have some consideration for your passengers…I mean the smell up here is disgusting!” Mika rolled his eyes and sighed, and then cleaned one of Matti’s discarded feathers from his nose. “I think you do enough grooming for the both of us, Matti. Anyway, I had a mud bath at the end of the summer and that was enough for…OW! What was that?”

Matti swallowed the little bug he had caught crawling through Mika’s fur, “Sorry, the cleanliness of the transport may be poor, but the catering is fantastic!” The magpie stretched out his wings once more, checked every feather was straight and then remembered his earlier question, “Are we there yet?” Mika was getting bored of Matti’s continually questions, especially since the bird could never remember the answers, which was due to either stupidity or an attention span shorter than a mosquito’s eyelash.

“No Matti, how can we be there when we are not going anywhere?” Mika lied because they were going somewhere, they were following the little elf footprints in the snow, but he didn’t want to tell Matti and he also didn’t know where they would eventually lead. “Mika…we should go left. I have a feeling we should go left!” exclaimed Matti pointing his right wing in the air before being distracted by a large snowflake landing in his face.

“I’m covered in snow, you’re covered in snow…everything is covered in snow! Left is snow, right is snow, behind is snow, in front is snow, below is snow, up is snow, snow, snow, snow, ice and snow, snow and ice…” Mika was lost in his own thoughts and was ignoring his friend’s ramblings. He needed to find the rest of his herd before the winter became too hard and he didn’t know how long he had. Suddenly, Mika was aware of somebody saying his name, “Mika, Mika, hello! How much further?”

PART TWO COMING VERY SOON

Download November Cover Stories PDF now

2006-11-30T15:33:00.000+02:00

How many magazines can have a new cover every day? Obviously Ovi magazine excuses its "we cover every issue" to the line or better to the ...cover!!! You can download now the November Cover Stories PDF.

And some of this covers are ...just amazing!!! You can see a lot of them here at the blog as well!

Επετειακό

2006-11-18T00:25:00.000+02:00

Σήμερα το απόγευμα κρατώντας την κόρη μου αγκαλιά προσπαθούσα να σκεφτώ αν κάποια στιγμή θα της μιλούσα για το Πολυτεχνείο και συνειδητοποίησα ότι μάλλον δεν θα το κάνω.

Η ερώτηση ξεκίνησε από χτες όταν μέσα στην περιπέτεια που ζούσαμε στα νοσοκομεία η φίλη μου η Άννα μου έστειλε ένα καταπληκτικό άρθρο σχετικό με την επέτειο για Ovi magazine και ο Asa άρχισε να με ρωτάει για το τι έγινε και τι έκανα εγώ, πολύ περισσότερο με έπιασε αγωνία όταν μου ζήτησε να γράψω κάτι στα αγγλικά μιας και το άρθρο της Άννας ήταν στα ελληνικά και δεν προλάβαινα να το μεταφράσω. Έτσι για πρώτη φορά βρέθηκα να γράφω κάτι για το Πολυτεχνείο. Επετειακό!

Δεν ήξερα τι να γράψω και όλο και το χέρι μου έτρεμε, μετά ένιωσα ότι είχα δάκρυα στα μάτια μου και στο τέλος έγραψα κάτι που πιθανώς να μην βγάζει και κανένα νόημα. Στο μυαλό μου είχαν μπερδευτεί εικόνες, εικόνες δικές μου, εικόνες από το ντοκιμαντέρ του ολλανδού, εικόνες από φίλους που δεν υπάρχουν και σημάδια που βασανίζουν ακόμα άλλους που αγαπώ και όλα αυτά μπερδευόντουσαν με την φωνή της Δαμανάκη στη Βουλή και το πρόσωπο μεγαλοστελέχους και τέως υπουργού πια κόμματος που με άφησε μόνο μου στη Holland square στο Λονδίνο να αντιμετωπίσω τους έφιππους αστυνομικούς κάποια επέτειο του πολυτεχνείου γιατί είχε άλλη δουλειά πιο σημαντική.

Μετά ήρθαν οι εικόνες από κάποιες εφημερίδες που ο Κωστάκης ο Καραμανλής μίλαγε για τους ήρωες του πολυτεχνείου και το τι έκανε εκείνη τα βραδιά, τα τραπεζάκια με τις κόκα κόλες και τα σουβλάκια, τις κασέτες και τους αναρχικούς που παίζουν με τα ΜΑΤ και δεν ήξερα τι να πω.

Με τον Asa τα πράγματα είναι εύκολα, ξέρει πια ανάλογα με το ύφος μου ότι για κάποια πράγματα δεν θέλω να μιλάω και κατάλαβε ότι αυτό ιάνει ένα από αυτά τα θέματα. Με την Δάφνη όμως δεν ξέρω τι θα κάνω, γιατί θέλω να μάθει, θέλω να καταλάβει αλλά φοβάμαι ότι θα γίνω κι εγώ τραπεζάκι με κόκα κόλα και σουβλάκια. Και τι να της πω αφού κάθε φορά που τα σκέφτομαι το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να δακρύσω χωρίς να μπορεί να βγει τίποτα από μέσα μου.

Το μόνο που μπορώ να ελπίζω είναι να μην χρειαστεί να το ζήσει!

#4 - Το Χαϊδάρι και ο Πολύδωρας

2006-11-11T01:12:00.000+02:00

Τελικά και παρ’ όλες τις φιλότιμες και συχνές παραιτήσεις του Πολύδωρου υπουργού, οι μπάτσοι πήραν τα δύο από τα τρία. Οπότε η απορία παραμένει, αποδόθηκε δικαιοσύνη:

Και αυτομάτως ήρθαν οι δικαστικοί να δώσουν την απάντηση, αυτοδωρήθηκαν το τρίτο το μακρύτερο, βοήθεια τους. Βέβαια σύσσωμη η πολιτεία αντέδρασε. Και το υπουργείο εσωτερικών ακολουθώντας το ιστορικό παράδειγμα από το ένδοξο παρελθόν του υπουργείου εξωτερικών ...ελληνοποίησε καμιά διακοσαριά χιλιάδες.

Έτσι το κράτος βρήκε λύση στο θέμα, είμαι ελληναράς και βιάζω δεκαπεντάχρονες μετανάστριες, τώρα θα λένε είμαι ελληναράς και βιάζω ελληνοπούλες οπότε τέλος στα κρούσματα ρατσισμού και η Εύβοια μπορεί να κοιμηθεί από την δεξιά της πλευρά χωρίς να ροχαλίζει και να μας ενοχλεί όλους – τη συνείδηση ήθελα να πω αλλά που τέτοιες πολυτέλειες.

Οι καθηγητές πάλι καταλαβαίνοντας ότι χάσανε τον κόσμο που τόσο τους υποστήριξε στη απεργία τους να τσεπώσουν κάτι παραπάνω μιας και παίρνουν μόνο τα διπλάσια από έναν ιδιωτικό υπάλληλο που δουλεύει επτά ήμερες τη βδομάδα, δώδεκα μήνες το χρόνο και δεν έχει δεκάρα να πάει διακοπές, αυτοί λοιπόν οι καθηγητούλιδες αποφάσισαν όπως ακριβώς αποβάλανε βιαστές και βιασμένη γιατί δεν ...αντιστάθηκε σε τρεις μαντράχαλους αλλά απλά ούρλιαζε και ζήταγε βοήθεια από τους συμμαθητές της που δυστυχώς ήταν πολύ απασχολημένοι να την βιντεοσκοπούν, αποφάσισαν να αποσύρουν τις αποβολές μέχρι νεοτέρας. Τώρα πια είναι αυτή η νεοτέρα ...μυστήριο. πιθανώς να περίμεναν να την σκοτώσουν και να την κόψουν κομματάκια για να τους τιμωρήσουν. Πως λέγαμε παλαιότερα αυτή και τα μυστήρια, κάπως έτσι.

Άλλο ατέλειωτο μυστήριο είναι τι θα γίνει με τον προπονητή του ολυμπιακού. Θα μείνει η θα φύγει; Όλη η Ελλάδα αναρωτιέται, που να βρει τώρα χρόνο να ασχολείται με βιαστές ΑΣΕ που έχασε η ΑΕΚ από μια ομάδα με δεκατρείς φοιτητές. Αν είναι ποτέ δυνατόν. Μα γίνεται ένας ποδοσφαιριστής να είναι και φοιτητής; Γι αυτό το Χαϊδάρι είναι στη δεύτερη κατηγορία, αυτοί ελεούν να μάθουν γράμματα και πως θα γίνεις ρε φίλε Καστίγιο αν μάθεις γράμματα; Πως θα σε δει ο Ραχαγκελ; Στο πανεπιστήμιο θα σε ψάχνει;

Αλήθεια τι ομάδα είναι ο Πολύδωρας;

Στη φωτο, άξιο τεκνό του Πολύδωρα βγάζει τα λεφτά με τον ιδρώτα του ποδιού του!!!

#3 - Αποβολές και Britney Spears

2006-11-08T09:17:00.000+02:00

Αγαπητοί συντρεχαλητές στις skate-λεωφόρους του internet, ο γνωστός σας Φιλανδός, ο ευλογημένος και από τον παπα-Χριστόδουλο, αλήθεια τι κάνει αυτός γιατί τώρα τελευταία δεν ακούγεται και Christodoulos No News – Bad News, αποφάσισε να ξαναβάλει το τραμ σε καινούργια τροχιά – γιατί η παλιά όλο και κολλάει στο Φάληρο, και να σας συνοδεύσει σε θέματα επικαιρότητας σε άψογα Φιλανδό-ελληνικά!

Διαβάζοντας τελείως επιλεκτικά τα σημερινά νέα, έμεινα κατάπληκτος από το γεγονός ότι η κυρία Britney Spears αποφάσισε να χωρίσει τον κακό της. Η στεναχώρια μου ήταν έκδηλη και έψαχνα απεγνωσμένα να βρω μια παρατήρηση από την ΟΛΜΕ, μια δήλωση, μια επιστολή, άντε μια αποβολή πενθήμερη. Έψαξα και τα νέα της Αμαρύνθου αλλά δυστυχώς η πολυδιαβασμένη τοπική εφημερίδα «Ο Ελληναράς» με σλόγκαν ‘η εφημερίδα που βίασε τον ρατσισμό’ δεν είναι online.

Παρ’ επιπτοντως και όπως έπαιζα νευρικά με τα πλήκτρα το Gate-μηχανήματος μου έπεσα σε βαρυσήμαντη επιστολή δεκατριάχρονου και άρχισα να απορώ, εγώ γιατί δεν ήμουνα εκεί στα δεκατρία μου; Εγώ ήμουνα αλλού! Αλλά άλλες εποχές εκείνες, τελείως πολιτικοποιημένες. Εμείς τρέχαμε πίσω από τον παναθηναϊκό, τα παιδιά σήμερα ψάχνουν τον Ρίτσο και ζητάνε εκπαιδευμένες baby-sitter, τελειόφοιτες του Harvard. Δηλαδή που πας ρε γονιέ σήμερα με την βουλγάρα και την αλβανίδα baby-sitter; Τι θέλετε τώρα να μάθει το παιδί σας, να βιάζει από τα δεκατρία του και να βάζει και την αδελφούλα του να τον βιντεοσκοπεί; Φτου σας και να με κάψει ο Θεός – το Θεός με κεφαλαίο μπας και κάνουμε και καμιά αρπαχτή και από Χριστοδούλου μεριά, ολόκληρο βιβλίο θα εκδώσουμε σύντομα.

Πολύ με εντυπωσίασε ο δεκατριάχρονος. Και η μαμά του πολύ με εντυπωσίασε, συγγραφέας. Θα πρέπει να γράφει παιδικά βιβλία και να τα στέλνει σε εφημερίδες, δηλαδή τα DVD καλύτερα είναι;

Και πάνω που προσπαθούσα να ξεπεράσω τη μαμά του δεκατριάχρονου μου έρχεται ένα ιντερνθιονάλε και με χτυπάει κατακέφαλα. Γιατί ρε μεγάλε Γιωργάκη; Γιατί παιδί μου; Το ‘Γιωργάκη’ να μου το συγχωρέσετε αλλά εμείς οι σκανδιναβοι έχουμε μια κάποια οικειότητα. Τόσο καιρό κουράζομαι να μάθω σουηδικά μπας και σε καταλάβω κι εσύ μου το γύρισες στα ...ισπανικά; Σαν το πατέρα σου κι εσύ με μπερδεύεις, σαν το χέλι μου γλιστράς κι όλο ταξιδεύεις. Α! Μην το ξεχάσω κι ελπίζω να στο είπε και ο πατέρας σου, να προσέχεις τις αεροσυνοδούς, κάνουν κάτι αεροπλανικά άλλο πράγμα!

Και μιας και μιλάμε για το Γιωργάκη είδα και τα αμερικανάκια να ψοφίζουν, σκληρός αγώνας λένε, Δημοκρατικοί ή Ρεπουμπλικάνοι, Ρεπουμπλικάνοι η Δημοκρατικοί; Είναι σαν να λέμε στην Ελλάδα, Πολύδωρας ή Αλογοσκουφης; Βρε τώρα θυμήθηκα και τον Πολύδωρα. Θα παραιτηθεί η δεν θα παραιτηθεί; Κάνουν λευκή απεργία οι μπάτσοι η δεν κάνουν; Τώρα βέβαια μπορεί να κάνουν και ροζ απεργία η κάτι προς το εμπριμέ, κανείς δεν ξέρει. Θα πάρουν αύξηση η δεν θα πάρουν; Οι μπάτσοι, γιατί οι καθηγητές δεν έχουν χρόνο για αυξήσεις αυτό το καιρό, δίνουν αποβολές!

Και για να τελειώνουμε για σήμερα, χοντρέ ξύπνα είσαι πρωθυπουργός, δεν είναι εφιάλτης από το γουρουνάκι που έφαγες το βράδυ!!!

***************************

Και μην ξεχνάμε, ρίξτε μιά, δυό, δέκα είκοση ματιές στο καινούργιο θεματικό τεύχος No 17 του Ovi magazine για μας τους bloggers είναι!

The birth of a copycat

2006-10-17T20:51:00.000+02:00

On Friday 13th October, Jone Nikula and Ari Halttunen published the first edition of their brand new free magazine that will be distributed across Finnish cities and we hope that it will bring them bad luck. The familiar name of this new magazine is 'Ovi'.

Yes, they have stolen our name, a name we have built a reputation upon for three years and has become intrinsically connected with everything we do here at www.ovimagazine.com as the Ovi team.

We categorically state that the copycat has nothing to do with us and we ask for your continuing support,

The Ovi Team

Below is a copy of the mail we sent to the staff of the copycat magazine:

The Ovi magazine and the Ovi team feels obliged to say that the name of your magazine is simply splendid – we bet you gave great thought to its selection, after dismissing names like the New York Times, Newsweek, The Economist, you decided to send your creativity sky high using our magazine’s three-year-old name. Your graphic designer also did a splendid job as well; we bet their portfolio features other names like Leevi's Jeans, Colpa Cabana, Roleks and others.

Just as we have done over the last four months, we promise to answer all the mails coming to Ovi magazine and Ovi lehti, both names that are registered to us, but we suppose you already know that.

Actually, in a telephone call a few months ago with Ari Halttunen, he gave the rather entertaining answer, "We didn’t know you existed; we checked the internet!" You definitely knew about us since then and you know that we are the only true Ovi magazine and are one of the very few daily magazines in the world.

We wish you luck in the harsh world of free Finland newspapers, although we are confident you will find a niche among City, Voima, SixDegrees, V, Metro, Uutis 100, Nöjesguiden, Sue and Spektr. We're sure we missed four or five – oddly, we are so organized that we have carried out research into the future of free magazines and it doesn't look good.

We are certain you will finish on top of the pile…just before they are sent away for recycling. We're joking, although you are printing your magazine on recycled paper, aren't you? It is only coming out ten times a year, so you could always pass the cost onto your advertisers - let's hope the Green Party use you to promote their candidates in the coming elections. Ahhh, irony!

Luckily, you have the web edition of your magazine to champion yourselves online at the catchy URL of www.ovi-lehti-fi. Nice. Don't most of your competitors just have their title and dot fi? Oh well, we are sure it will work out through the search engines and your readers will not stumble upon any original titled online magazines…hmm.

Seriously, we wish you the best and if a copy happens to blow down the street and strike a leg then we may scrape it off the ground and have a read.

The Ovi Team

P.S. Despite the warnings, even from Roman Schatz, that you act as a copycat and our warnings that you shouldn’t base your future on somebody else’s work, you ignored everything. It's natural that we are going to publish the truth, warn advertisers and readers at every single chance.

#2 - Τι ψηφίζει ο βασιλεύς

2006-10-12T12:57:00.000+02:00

Περπατώντας στις skate- λεωφόρους του internet και ελισσόμενος επικινδύνως ανάμεσα σε δήμαρχους και νομάρχες, περνώντας στην τελευταία ευθεία με τις πιο ευαγγελικο- χατζη- κακαου- τριανταφυλλοπουλικές μεθόδους προς τη δημαρχιακή δόξα ανακάλυψα ότι ο βασιλεύς είναι ζωντανός.

Μάλιστα, είναι ζωντανός τον τσιμπάγανε τόσους μήνες τώρα και ρωτάγανε, ζει ο βασιλεύς ή δεν ζει, να πούμε ο βασιλεύς απέθανε ζήτω ο Bajevich και καλό θα ήταν ο βασιλεύς να μην μπερδευτεί με τον πρίγκιπα, οχι τον βατραχογεννημένο αλλά τον Ferrari-θρεμμένο. Αυτά για να ξεκαθαρίζουμε ορισμένα πράγματα.

Λοιπόν ο βασιλεύς επέζησε τα τόσα τσιμπήματα και μάλιστα επέζησε και με τον αριθμό ρεκόρ 4, δηλαδή 4-0!!! Που τέσσερις να είναι οι μέρες τους που τον κατηγορούσαν, τέσσερα να είναι τα κύπελλα που θα πάρει και τέσσερα blog να γεμίσουν με συγνώμες.

Επανερχόμενοι στις δημοτικές παραφύσην εκλογές η συμβουλή του Φιλανδού μπορεί να είναι μόνο μια, ακολουθείστε το παράδειγμα του βασιλέως του Όθωνα του μεγάλου του κλότσο-σκούφου και κάντε το παραφύση ...κλάστε τους!!!

ovi magazine, ovi lehti, theOviMagazine

#1 - Όταν ο Φιλανδός βρήκε το φως του!

2006-10-02T20:37:00.000+02:00

Σε μια παρόρμηση στιγμής και όλως εκ του πουθενά, βρίσκοντας το φως του ο Χριστοδουλικώς ευλογημένος Φιλανδός, μετά την βόλτα σε λίμνη άπατη και με τη συνοδεία γριών και χήρων με κομποσκοίνια που τα κροτάλιζαν αποφάσισε να μιλήσει! Είχε βρει ταυτόχρονα και την φωνή του.

Ακολουθούν λοιπόν τα χρονικά, οχι της Narjas, αλλά του Φιλανδού που έφυγε διψασμένος από από-γνωση, ξενιτεύτηκε στα αλατωρυχία της μακρινής Φιλανδίας και εκεί που οι άλλοι πληροφορούνται από τον τοπικό τους νομάρχη αυτός παραπληροφορείτε από το δίκτυο.